22 กรกฎาคม 2549 22:51 น.
ษัฏรติ.
ครวญ
จำจากนางมิ่งน้อง เรียมขวัญ กานดา
ดังไป่มีตะวัน ส่องหล้า
ขอนวลอย่าคิดผัน แปรเปลี่ยน ฤาทัย
จำห่างเรียมกานต์ หลั่งน้ำตาริน
4 มิถุนายน 2549 20:56 น.
ษัฏรติ.
ความคิดถึงนั้นแล จากรักแท้ในเจ้า คนคิดเฝ้าคอยถึง คนคำนึงคือข้า
ดังคนบ้ารอนาง ทั่วสรรพางค์สั่นไหว ทั้งจิตใจเพ้อหา ทุกทิวานาที
มีเคยมีหวั่นไหว แห่งหนไหนไป่พลั้ง รักพี่เกินหยุดยั้ง ค่า*นี้รักนาง...
* ค่า เป็น เอกโทษ จากคำว่า ข้า
27 พฤษภาคม 2549 17:34 น.
ษัฏรติ.
กลอนบทนี้มีเหตุจาก ความเหงา
จึงเขียนเล่าร่ายเป็นเรื่องเพื่อเปลื้องทิ้ง
เนื่องด้วยใจอันไร้ซึ่งที่พักพิง
เกินแอบอิงเคียงใครให้อาดูร
นั่งโดดเดี่ยวเดียวดายบนปลายทุกข์
ความเหงารุกเข้าโรมรันฝันก็สูญ
ฝันสลายกายจึ่งล้าทวีคูณ
รักเป็นศูนย์พูนทวีที่ร้าวราน
กลอนบทนี้มีเหตุจากคิดถึง
ด้วยคำนึงตรึงในอกผกเผาผลาญ
ความโดดเดี่ยวเดียวดายเข้าระราญ
แทบวายปราณตามจิตคิดถึงนาง
ใจดวงนี้ไม่มีจุดหยุดคิดถึง
ใจรำพึงจิตรำพันเกินสะสาง
เนื่องด้วยรักที่เต็มปรี่ในตัวนาง
เกินจะล้างให้ร้างไกลจากใจตา
กลอนบทนี้มีเหตุจากความรัก
ดังบ่อปลักกระบือล้มจมหรรษา
ด้วยรักมีในตัวนางเกินพรรณา
ดังชฎาหนักองค์ทรงกล้ำกลืน
ยามจากเจ้าเคล้าคิดพินิจดู
ดังแม่ปูเดินตรงคงยากฝืน
ใจจริงอยากพรากเจ้าจากเขาคืน
แต่จุดยืนเราคือรักต้องพักใจ
13 พฤษภาคม 2549 21:10 น.
ษัฏรติ.
เจ้าจากจรจรจากจากใจจิต
จากคนคิดจากคนคอยจากคนหา
จากนวลน้องจากนวลนางจากดวงหน้า
จากตัวข้าจากผมไปไม่กลับคืน
ในดวงใจในนี้ในคิดถึง
ในคำนึงในครุ่นคิดในจิตฝืน
ในดวงใจในความรักที่ยั่งยืน
ในค่ำคืนในความเหงาแสนเศร้าใจ
8 พฤษภาคม 2549 08:40 น.
ษัฏรติ.
วันจากเจ้าเข้าเสาร์ให้เศร้านัก
จำจากรักจากจิตให้คิดถึง
เมื่อจากนางจากไกลให้คำนึง
เสียงนางตรึงโอษฐ์แย้มแก้มนวลนาง
วันร้างรักยากนักหักคิดถึง
นั่งรำพึงแลรำพันสุดสรรค์สาง
เจ้าจากไปคิดถึงไหมระหว่างทาง
จำสล้างสร่างไปใจแทบเปราะ
โอ้ตัวนางร้างไปไกลลับตา
พงศ์พนาพลันลับดับเสนาะ
จักจั่นพรรณลองไนเคยไพเราะ
ใจที่เสาะอ่อนจิตคิดถึงนาง
เจ้าโทรมาใจเต้นตะตึกตัก
จิตคึกคักรักระรัวไปทั่วร่าง
แต่คำนึงที่ตรึงตราในตัวนาง
เกินสะสางสร่างไปให้ไกลใจ
หน้าส่วนตัว
825
