หน้าส่วนตัว
เสาไฟต้นหนึ่ง
ที่พึ่งหนุ่มสาว
มีเก้าอี้ยาว
ตรงโคนเสาไฟ
หนุ่มชอบนัดสาว
ยามหนาวหัวใจ
มาพึ่งแสงไฟ
นั่งชมแสงดาว
เสาไฟได้เห็น
หนุ่มเล่นกับสาว
ทุกคืนทุกคราว
ชักเหงาหัวใจ
ทุกกลุ่มหนุ่มสาว
มองดาวสุกใส
ไม่ใช่แสงไฟ
ไม่สวยเหมือนดาว
น้ำใจไหลช้า
น้ำตาไหลยาว
น้อยใจถึงคราว
ขอดับแสงไฟ
แล้วค่ำคืนนี้
ไม่มีใครใคร
มาพึ่งแสงไฟ
นั่งชมแสงดาว
เก้าอี้ร้องไห้
เสาไฟเริ่มหาว
เก้าอี้บ่นยาว
เจ้าต้องเปิดไฟ
แม้ไม่สกาว
เท่าดาวสุกใส
แต่ไร้แสงไฟ
เหมือนไร้แสงดาว
จงเปิดไฟแจ้ง
ให้แสงหนุ่มสาว
ได้ชมแสงดาว
ใต้เจ้าแสงไฟ
หน้าที่ใครบ้าง
แตกต่างกันไป
เจ้าคือแสงไฟ
ผู้ให้แสงดาว
ดวงดาวจิ้มลิ้ม
แย้มพริ้มยิ้มพราว
กะพริบแสงดาว
ขอบคุณแสงไฟ
2434
เพียงหนึ่งใบพฤกษากำพร้าเกิด
แม้ประเสริฐมีพ่อแม่แต่หมองหมาง
หลากศิลาบุปผาพริ้มอยู่ริมทาง
ยังสุขบ้างเมื่อตั้งอยู่ยามลู่ลม
กายตะกายหายใจเฮือกท้ายสุด
เพื่อยื้อยุดกิ่งไว้เกาะตามเหมาะสม
หากแรงวาตดุจอาฆาตบาดด้วยคม
โค่นต้นล้มเป็นใบใบสิ้นไร้แกน
เที่ยวเพลินจิตพิศมัยยามใกล้มิตร
ผู้มีฤทธิ์แห่งรูปทรัพย์อยู่นับแสน
วิปริตพิศวาศอย่างขาดแคลน
หาสิ่งแทนแก่นแท้แต่ตนเทียม
เที่ยววาดฝันวับวามตามอากาศ
เป็นปราสาทปราศซึ่งผู้มาอยู่เยี่ยม
นี่สำหรับผู้ไร้โฉมน่าโลมเลียม
เป็นดอกเทียมใบแท้รอแก่ตาย
ปลิวตัวเลื้อยเรื่อยลามไปตามพื้น
เป็นเศษกลืนดื่นธุลีที่หลากหลาย
ทั้งดินเหนียวดินร่วนจวนดินทราย
เหมือนละม้ายไม่เหลือเค้าของเงาเดิม
พยายามยิ่งยวดอย่างปวดร้าว
กึ่งชายสาวใครเขาคงไม่ส่งเสริม
หวังปั้นเดนให้เป็นดินของถิ่นเดิม
แล้วฮึกเหิมให้เป็นหินสักชิ้นอัน
หลอกประชาว่าข้าไซร้คือชายแท้
ครั้นมองแลในกระจกกลับผกผัน
ยิ่งภายนอกออกล่ำกำยำกัน
ยิ่งส่ำสั่นในชั้นทรวงที่กลวงบาง
ที่เห็นมีดอกไม้ไว้ประดับ
เพียงสำหรับบังหน้าถ้าใครขวาง
จากบ่ายเบี่ยงเถียงฉอดฉอดตลอดทาง
ก็แกร่งกร่างวางสง่าทุกท่าที
โอ้ก้อนหินกลิ่นหอมน่าตอมไต่
เจ้าครองใจปวงชนทุกหนที่
ใครเล่ารู้ความหลังครั้งหนึ่งนี้
เจ้าอย่างดีก็แค่ใบไม้บางบาง
เพียงหนึ่งใบพฤกษากำพร้าเกิด
แม้ประเสริฐมีพ่อแม่แต่หมองหมาง
หลากศิลาบุปผาพริ้มอยู่ริมทาง
ยังสุขบ้างเมื่อตั้งอยู่ยามลู่ลม
โรงเรียนราชวินิต บางแก้ว พศ. 2546
ตะวันตกดิน
นกกาหากิน บินกลับสู่รัง
ฉันหวนกลับมา ตามหาความหลัง
นานแล้วคงยัง อยู่ในห้องนี้
หลับตาผลักประตู
ลืมตาขึ้นดู รู้สึกยินดี
ปนความเสียใจ ข้างในที่มี
นี่หรือสองปี สำหรับห้องเดิม
ตะวันร้างไกล
ท้องฟ้าร่ำไห้ ไร้แสงแต่งเติม
ไม่ต่างห้องนี้ แม้นมีสิ่งเพิ่ม
แต่ในห้องเดิม ไม่อาจมีเธอ
มีคนเปิดไฟ
แลสว่างไสว ให้ฉันพบเจอ
ทุกสิ่งวันนั้น ที่ฉันและเธอ
เคยพบเคยเจอ ใจหายทั้งดวง
ไม่อยากทนเห็น
ความจริงที่เป็น เห็นสิ่งซ้ำทรวง
หลบเดือนหลีกดาว ฟ้าพราวทุกห้วง
ปิดไฟทุกดวง กระจกทุกบาน
บรรยากาศเดิม
ยังคอยซ้ำเติม เคลิ้มถึงวันวาน
อ้อมอกอ่อนไหว อุ่นไออ่อนหวาน
ผ่านมาแสนนาน หวานซึ้งตรึงตรา
ใครจักเสริมแต่ง
ห้องถูกจัดแจง แปลงแค่มายา
ข้าวของยักย้าย เข้าซ้ายไปขวา
ไม่เคยแปลกตา ไม่เห็นเปลี่ยนใจ
ทรุดกายลงนั่ง
เอนกายพิงผนัง หวังกอดเข่าไว้
ตัวซุกตรงซอก ทางออกของฤทัย
คือคลายดวงนัยน์ คล้ายหมางทำเมิน
เห็นเธอรางราง
นั่งอยู่ข้างข้าง พลางคุยกันเพลิน
ห้องเดิมไร้ร้าง เราต่างห่างเหิน
ห้องใจเราเดิน จูงมือด้วยกัน
หลับตาพบเธอ
พลอยนอนหลับเผลอ เจอเธอในฝัน
ภาพของห้องเดิม ที่เริ่มวันนั้น
ปรากฏสีสัน ตะวันส่องแสง
สายลมร้องรำ
ใบไม้เริงระบำ ล้ำเหลือเรี่ยวแรง
นกสร้างรังหญ้า ร่อนหาหญ้าแห้ง
น้ำใจเจ้าแสวง แข็งขันกันเขียว
แววตาเธอพริ้ม
พร้อมหนึ่งรอยยิ้ม อิ่มเอมร้อยเที่ยว
น้ำตาเคยไหล น้ำใจเธอเหลียว
แลแค่หยดเดียว ล้างล้านหยดเลือน
ผิวกลีบบุปผา
ผีเสื้อภุมรา มาแวะเยี่ยมเยือน
เราสองพึ่งพา อาสาเป็นเพื่อน
เหมือนปีแค่เดือน ช่วงเราคู่เคียง
เปรี้ยง!!!...
ฝนพรำพร่ำพร้ำ
พายุโหมกระหน่ำ ซ้ำฟ้าส่งเสียง
ตื่นจากความฝัน วานวันเพราะเพียง
ตกใจในเสียง ฟ้าร้องคำราม
อากาศคุ้นคุ้น
หนาวหนาวอุ่นอุ่น วุ่นวายวาบหวาม
เรือนร่างหนาวได้ ใจใช่หนาวตาม
รู้สึกถึงความ ทรงจำค่ำคืน
คืนนั้นฝนตก
เราล้อมอ้อมอก พกผ้าคนละผืน
ห่มกายคลายหนาว แสงดาวดาษดื่น
เป็นดั่งไฟฟืน เฝ้าผิงผิวกาย
เห็นเธอหาวนอน
ง่วงเคลิ้มหลับก่อน วอนเธอหลับสบาย
ใบหน้าอ่อนนิ่ม นิ่งพริ้มยิ้มพราย
ฉันมองไม่คลาย จนเคลิ้มตามเคย
คืนนั้นหัวใจ
ไม่อาจหนาวได้ ไม่เคยหนาวเลย
กายหนาวเพียงไหน อุ่นใจเสียเฉย
เรารื้นชื่นเชย ร่วมเรียงเคียงหมอน
ทั้งกายใจคราว
ค่ำนี้เหน็บหนาว คล่าวน้ำตานอน
สะท้อนแสงฟ้า ยิ่งกว่าไฟฟอน
ฟาดใจขาดรอน ก่อนเสียงบาดหู
สายลมพัดพร่ำ
ใบไม้ชอกระกำ น้ำค้างไหลลู่
น้ำใจพรากพา น้ำตาพร่างพรู
ไร้ซึ่งเธออยู่ รู้ซึ้งเกินทน
คอยบอกดวงจิต
ข่มใจไม่คิด ปิดตามืดมน
เลิกคิดเสียสิ้น อย่าถวิลสับสน
ว่าเราสองคน คงถึงสิ้นทาง
ห้องเดิมหนึ่งไซร้
อีกสี่ห้องใจ ใครว่าอ้างว้าง
ผ่านความมืดมิด เพียรพิศเพียรสร้าง
ภาพเธอท่ามกลาง ห้าห้องสมปอง
อ้อมแขนของเงา
กอดกับความเหงา เฝ้าคอยเราสอง
หวังเช้าวันพรุ่ง ฟ้ารุ่งรังรอง
ฉันคงได้มอง เธอพร้อมห้องเดิม
แสงสุรีย์รำไร
ท้องฟ้าสดใส ได้แสงแต่งเติม
แต่ในห้องนี้ ไม่มีสิ่งเพิ่ม
ไม่ต่างห้องเดิม ที่ไม่มีเธอ
ไม่ต้องเปิดไฟ
ก็สว่างไสว ให้ฉันพบเจอ
เพียงภาพชีวิต ที่คิดถึงเธอ
ขอลาแล้วเออ ลาก่อนห้องเดิม
ต้นน้ำ
รินเอ๋ย รินไหล
ชลาลัยไหลไกลไม่ไหลกลับ
ชะรอยจิตพิสมัยได้ลาลับ
ก่อนเคยจับจิตช้ำให้คร่ำครวญ
เพียงอยากรู้รักนั้นทุกวันนี้
ลอยอยู่ดีมีสุขหรือกำสรวล
เคยว่ายเวียนเรียนรู้สู้ตามทวน
ร้องไห้หวนหัวเราะเพราะรักเอย
อย่าเพิ่งคิดผิดไปว่าใจฉัน
คงมีวันผันแปรแค่เหตุผล
ที่ต้องเชื่อเนื้อตัวหัวใจคน
ไม่มีพ้นคนเดิมเมื่อเริ่มเจอ
ฉันยึดมั่นสัญญาไว้ไม่ต้องห่วง
จะไม่ทวงสัญญาใครแม้ใจเผลอ
เป็นคำพูดพิสูจน์ได้ด้วยใจเธอ
ว่าฉันเพ้อพูดไปหรือใจจริง
เพียงเธอลองมองตามาอีกหน
คิดกับคนคนนี้ไซร้ให้สุงสิง
เธอก็คงไม่สงสัยว่าใจจริง
มีทุกสิ่งยังทิ้งไว้ให้เธอตรอง
เราก็เพื่อนเหมือนเดิมไม่ได้เปลี่ยน
มาเยี่ยมเยียนอย่างเก่าเช่นเราสอง
เป็นเพราะฉันคิดถึงจึงต้องลอง
มามองมองให้มันเห็นเธอเป็นไง
ไม่ได้ขอร้องอะไรให้กับฉัน
ให้เธอปันรักฉันทีใช่ที่ไหน
ฉันพอซึ้งถึงภาษิตภาษาไทย
สายน้ำไม่ไหลกลับคงลับตา
ใครก็รู้อยู่ขึ้นใจในข้อนี้
เธอคนดีก็มีไว้ขึ้นใจหนา
ฉันไม่ขอให้ใครใครได้กลับมา
เมื่อชลายังรินไหลไม่กลับคืน
แต่อดใจไม่ไหวอยากมาหา
อยากรู้ว่าอยู่วันวันมันสุดฝืน
หรืออยู่เย็นเป็นสุขทุกวันคืน
หากคนอื่นจะยืนงงคงช่างมัน
อย่างน้อยน้อยหนึ่งครั้งยังเคยว่าย
อยู่ในสายน้ำงามดั่งความฝัน
เคยยิ้มเคยมีน้ำตามาตามกัน
อยากรู้มันเหมือนเก่าหรือเปล่าเลย
และวันนี้ฉันดีใจที่ได้เห็น
เธออยู่เย็นเป็นสุขดีมียิ้มเผย
ส่วนตัวฉันมันก็เป็นดังเช่นเคย
มันเฉยเฉยกับการที่ไม่มีมีใคร
"แค่ได้เห็นสายน้ำไม่แห้งเหือด
เท่านั้นก็เพียงพอใจ
แค่ได้เห็นเพื่อนรักยังเหมือนเก่า
เท่านั้นก็คงบอกลาเธอไป"
ปลายน้ำ
มองสายน้ำฉ่ำใจยังไหลเรื่อย
อาจฉิวเฉื่อยเหนื่อยบ้างก็ยังไหล
ทุกชีวิตยังดำเนินเดินต่อไป
แต่อย่างไรใจฉันยังรักเธอ
"แม้ว่ามันไม่ใช่แบบเดิม"
