ความเหงา... เสาไฟ

-เชลงลรรลุง-

           เสาไฟต้นหนึ่ง	
ที่พึ่งหนุ่มสาว
มีเก้าอี้ยาว		
ตรงโคนเสาไฟ

          หนุ่มชอบนัดสาว	
ยามหนาวหัวใจ
มาพึ่งแสงไฟ		
นั่งชมแสงดาว

          เสาไฟได้เห็น		
หนุ่มเล่นกับสาว
ทุกคืนทุกคราว	
ชักเหงาหัวใจ

          ทุกกลุ่มหนุ่มสาว	
มองดาวสุกใส
ไม่ใช่แสงไฟ		
ไม่สวยเหมือนดาว

          น้ำใจไหลช้า		
น้ำตาไหลยาว
น้อยใจถึงคราว	
ขอดับแสงไฟ

           แล้วค่ำคืนนี้		
ไม่มีใครใคร
มาพึ่งแสงไฟ		
นั่งชมแสงดาว

          เก้าอี้ร้องไห้		
เสาไฟเริ่มหาว
เก้าอี้บ่นยาว		
เจ้าต้องเปิดไฟ

          แม้ไม่สกาว		
เท่าดาวสุกใส
แต่ไร้แสงไฟ		
เหมือนไร้แสงดาว

          จงเปิดไฟแจ้ง		
ให้แสงหนุ่มสาว
ได้ชมแสงดาว
ใต้เจ้าแสงไฟ

          หน้าที่ใครบ้าง		
แตกต่างกันไป
เจ้าคือแสงไฟ		
ผู้ให้แสงดาว

          ดวงดาวจิ้มลิ้ม	                   
แย้มพริ้มยิ้มพราว
กะพริบแสงดาว	
ขอบคุณแสงไฟ