อัลมิตรา

 สถานที่คนเรือพาไปแวะแห่งแรกคือ สวนมะพร้าวของนายทวีศักดิ์ ( เขาไม่ได้บอกชื่อหรอก แต่แอบดูป้ายชื่อ ที่ติดผนังบ้านเขาน่ะ ) เขาเหมือนเพื่อนคนหนึ่งของลูกลิงมาก ๆ 
ลูกลิงแอบกระซิบกับปู่ลิง   ปู่ เขาหน้าตาเหมือนค้างคาวอ่ะ 
 ปู่ก็ตอบว่า   ใช่ เหมือนมาก คนใต้ด้วยนะ คนนคร ฯ แต่ค้างคาวอยู่สุราษฏร์นิ 
 นายทวีศักดิ์คู่แฝดค้างคาว สาธิตวิธีการปีนต้นมะพร้าว ( อันที่จริงลูกลิงคิดว่า ขึ้นมะพร้าวน่ะ ไม่ยากนะ ลูกลิงสาธิตแทนก็ได้ สำคัญอีตอนลงจากต้นนี่สิ วิทยายุทธนี้ยังไม่ได้ฝึก ) เขาเป็นเก็บน้ำตาล ที่เราเรียกกันว่าน้ำตาลสดนั่นแหล่ะ เก็บมาให้ชิม เขาอธิบายเสียยืดยาวเลยนะ  ปู่ลิงก็ทำท่าสนใจมาก
 ปู่ถามเขาว่า  อ่า ! แล้วมีน้ำตาลเมาไหมครับ    
 เขาตอบว่า   ไม่มีครับ 
 ลูกลิงเลยเสริมอีกนิด   ทำไมล่ะ  ไม่ต้องกลัวนะคุณ แถวนี้ไม่มีร้อยตำรวจเอกปลอมตัวมาหรอก   
 คู่แฝดค้างคาวก็ยิ้ม ๆ เดินนำไปอีกจุด และสาธิตวิธีการเคี่ยวน้ำตาล น้ำตาลสดที่เขาเก็บมานั่นไง ที่เขาเอามาเคี่ยวในกระทะใบใหญ่ โอ .. ยืนห่างๆยังร้อนวูบ ๆเลย เห็นยายคนหนึ่งกำลังเคี่ยวอยู่ สอบถามรู้ว่าเป็นแม่ของเขา ทำงานนี้มาตั้งแต่อายุ 13 ตอนนี้เขาสืบทอดงานนี้ ดีนะ ลูกลิงนึกถึงโรงงานทำเต้าหู้ของพ่อ ลูกชายตั้งเจ็ด ไม่มีใครสืบทอดเลย ผิดกลับรายนี้ลิบลับ  เขาเตรียมน้ำตาลปึกให้ชิมด้วย (น้ำตาลที่เขาเคี่ยวแล้ว เรียกว่าน้ำตาลปึก) หวานสุดยอด หวานอะไรเช่นนั้น หวานกว่าหวาน .. สำนวนเห่ย ๆผุดขึ้นในสมองทันที ตอนที่เขายกน้ำตาลที่เคี่ยวเรียบร้อยแล้ว ลงมาอีกทาง เพื่อใช้ ใช้อะไรว๊า เครื่องมือนั้น ลูกลิงก็ไม่รู้จักชื่อเสียด้วย มันมีลักษณะอย่างนี้นะ เป็นคล้าย ๆ ที่ตีไข่ แต่ด้ามยาวใหญ่มาก ที่ตีเป็นทองเหลืองใหญ่เหมือนกัน ลูกลิงเห็นเพื่อนๆนึกสนุก ขอลองทำบ้าง เขาก็ใจดีนะ ให้ลองทำ พร้อมกับแนะวิธี แต่ลูกลิงไม่ได้อาสาทำ ลูกลิงกลัวจะทำของเขาเสียหาย ยิ่งซุ่มซ่ามอยู่ด้วย