อัลมิตรา

 คุณชอบการเขียนหรือครับ ผมเห็นคุณจดบันทึกอะไรไว้ ตะกี้ 
 บางทีฉันเก็บความทรงจำด้วยภาพ และบางทีฉันเลือกที่จะบันทึกโดยการเขียน สักครู่ฉันเขียนโคลงค่ะ
 เรามาก่อกองทรายกันไหมครับ รอให้แดดร่มอีกนิดค่อยลงเล่นน้ำทะเล
 ดีค่ะ ฉันเคยก่อกองทรายเป็นรูปภูเขา มีกำแพงล้อมรอบ บางทีก็หยิบเศษใบไม้มาปักเต็มไปหมด
 คุณท่าจะไม่เคยก่อเป็นรูปพระเจดีย์ทรายสิครับ
 อื้อ ไม่เคยค่ะ เคยแต่ก่อเป็นปราสาททราย เป็นภูเขามีกำแพงล้อมรอบ..
 มาเถอะคุณ เราจะร่วมก่อพระเจดีย์ทรายด้วยกัน  
ไม่ทันที่ฉันจะตอบคำ เขาก็เดินลิ่วตรงไปที่ชายหาด ฉันนั่งลงกับผืนทรายข้าง ๆเขา ช่วยเขากอบทรายขึ้นมา ทรายเม็ดละเอียดรู้สึกนุ่มมือเมื่อสัมผัส ฉันเอาแต่เล่นทรายมากกว่าที่จะช่วยเขาก่อพระเจดีย์ทราย ส่วนเขาก็ยังคงก้มหน้าก้มตาปั้นแต่งพระเจดีย์ทรายนั้น ฉันเองก็ลอบมองหลายครั้ง บางครั้งก็เจอะกับสายตาของเขาพอดี .. ฉันได้แต่ยิ้มแก้เก้อ ความสุขที่ฉันอยากจะให้เยิ่นเย่อ ฉันรู้สึกดีเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ ๆ ไม่รู้สินะ ถ้าหากจะหาเหตุผล .. 
ฉันรู้แต่ว่า บางอย่างก็ไม่มีจุดเริ่มต้น 
ดังนั้นฉันจึงปล่อยให้ความรู้สึกเป็นไป ตามจังหวะของมัน
โดยไม่ได้มองไกลไปถึงจุดหมายปลายทาง
 คุณคะ ที่คุณเจาะเป็นโพรง นั่นสมมุติว่าเป็นประตูหรือเปล่าคะ ฉันถาม
 ครับ และตรงนี้ก็จะเป็นสะพานทอดยาวมา และตรงนี้เป็นขั้นบันได ..
 ดีจัง ถ้าให้ฉันทำ ฉันคงทำไม่ดีนัก ..
 คุณชอบไหม..
 ค่ะ ชอบจัง ..
 เอาไว้ผมจะพาคุณไปก่อพระเจดีย์ทรายที่วัด ทำบุญร่วมกันนะครับ ..
 ฮื่อ ..
 สัญญากับผมนะครับ ..
 ฮื่อ ฮื่อ ..
แม้ว่าทรายที่ฉันและเขากอบสร้างเป็นพระเจดีย์ทราย 
ไม่อาจอยู่คงทนสู้คลื่นทะเลที่ซัดสาด 
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า 
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในขณะนั้น 
จะสูญสลายตามกาลเวลาไปด้วย 
อย่างน้อยความรู้สึกที่ดีต่อกัน ฉันคิดว่า ควรค่าต่อการจดจำ
...อ า จ เ ป็ น เ ธ อ ค น นี้ ที่ ฉั น ร อ
...เ ค ย ว อ น ข อ เ บื้ อ ง บ น ช่ว  ย ด ล ใ ห้
...อ า จ เ ป็ น เ ธ อ ค น นี้ ที่ หั ว ใ จ
...เ ค ย ห ล ง ใ ห ล เ ฝ้ า ฝั น ทุ ก วั น คื น