rain..

 "เรนครับ มานี่แป๊ปนึงซิครับ.."  เสียงอาจารย์ร้องเรียกเบาๆ   
 " ผมว่าเอกสารอ้างอิง  ระบุไม่ชัดเจนเท่าไร เดี๋ยวเอาไปแก้ไข เพิ่มเติมนิดนึงนะครับ  เพราะหากข้อมูลหนักแน่น ก็จะทำให้น่าเชื่อถือยิ่งขึ้น "
 
" ค่ะ อาจารย์   เรนจะเอากลับไปแก้ไขนะคะ "   พนมมือไหว้ขอบคุณ รับแฟ้มรายงานคืน  ยิ้มโชว์ฟัน..ที่คิดว่า สวยที่สุด 
 
 " งั้นรอเดี๋ยวนะครับ .. จะกลับบ้านเลยรึเปล่า?   เดี๋ยวกลับพร้อมผมก็ได้  ทางผ่านพอดี ผมแวะส่งที่บ้านแล้วกันนะครับ " จำได้ว่าเคยขับรถผ่านไปเจอเด็กสาว รอรถอยู่หน้าปากทาง  เลยรับขึ้นรถมาด้วยกัน นั้นคือเหตุการณ์ที่ทำให้ มีความรู้สึกสนิทสนมกับเธอมากเป็นพิเศษ 
  
 " ดีจังคะ.. "   ยิ้มอย่างดีใจ นัยน์ตาวาว .. ฉายแววสดใส
  " พอดีแม่บอกเรน .. ยังมารับไม่ได้ แม่ติดประชุมให้เรนรอด้วยซิคะ.. "    
  "งั้นโทรบอกคุณแม่นะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง"   อาจารย์กำลังสาระวนกับของบนโต๊ะ .. เก็บเข้าลิ้นชัก 
 
 "  ค่ะ  เดี๋ยวเรนจะโทรบอกแม่นะคะ "   ยิ้มสดใส .. มองออกไปนอกหน้าต่าง เมฆรูปคุณครูใจดียิ้มทักทาย สาวน้อยเจ้าเล่ห์  หากเป็นแบบนี้ โลกสีฟ้า.. ที่เธออยากได้ 
  
 " รอผม เก็บของแป๊ปนึง นะครับ..  "  
   "ค่ะ "   มองออกไปสบตาเด็กชายคนนั้น อย่างเยาะเย้ย    "ไม่เห็นต้องง้อนายคนนั้นเลย  "  พูดในใจอย่างยิ้มเยาะ ..
  
  "  อ้าว ดอกข้าวยังไม่กลับอีกเหรอครับ"   อาจารย์ถามอย่างสงสัย ถามเด็กชายที่อาจารย์จำได้แม่นยำ เพราะลักษณะโดดเด่นของเขานั้นเอง
 "  ยังครับ ผมรอเรน .. เรนหมดธุระแล้วใช่มั้ยครับ   รถจอดอยู่ด้านนู้น.. น..ไง มาซิครับ ..  "  มือชี้ไปที่รถอีกด้านนึงของห้องพักครู 
  "  อาจารย์ค่ะ ..  เรนกลับกับอาจารย์นะคะ "  สายตามองอย่างเว้าวอน
  " ได้ซิครับ "   อาจารย์ มองอย่างเข้าใจ   เด็กสองคนนี่ต้องไม่ถูกกันแน่ๆ  ไม่เป็นไร อีกไม่นาน ก็คงจะรู้ เอง ..
  
       ........