ตอบจดหมายรักฉบับสุดท้าย.....

แอนนาจิว

...จดหมายรักฉบับสุดท้าย .. เลือกให้คุณฝังลึกอยู่ในความทรงจำตลอดไป... 
ผู้ชายในเงาดำ. . . . 
ช่วงเวลาแห่งความทรงจำ ..
16 พฤศจิกายน 2547
สวัสดีครับ .. สุดที่รักของผม
หวังว่าคุณคงสบายดี .. และไม่ลืมที่จะกินข้าวเช่นกัน
จดหมายฉบับนี้ .. มันคงจะเป็นฉบับสุดท้ายแล้วอีกเช่นกัน ..
และขณะที่กำลังนั่งเขียนถึงคุณอยู่นี้ .. ผมอยากที่จะบอกความรู้สึกต่างๆมากมายของผมให้คุณได้รับรู้ ....
ค้นลึกลงไปในห้วงแห่งความทรงจำ .. ความรู้สึกของผมไม่ได้ต่างไปจากคุณเลย
พบแต่รอยน้ำตามากกว่าความอิ่มเอมในใจ  ต่างกันตรงที่ผมรู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้รักคุณ และมีคุณอยู่ในหัวใจเสมอ
แต่รอยน้ำตาก็มาพร้อมกับใครคนนั้นของคุณ ผมไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องอะไรจากคุณได้
มันก็ควรจะเป็นไปตามความถูกต้องเหมาะสม และระยะเวลาที่คุณได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากเค้า
รวมไปถึงความเห็นชอบของผู้ใหญ่ที่เค้าเห็นว่าสมควรแล้ว......ที่คุณกับเค้าสมควรที่จะต้องแต่งงานกัน
การร้องไห้ฟูมฟาย ..ทำได้เพียงเรียกร้องความสนใจจากคุณ ..มันคงน่าอายนะ ถ้าผู้ชายอย่างผมต้องมาร้องไห้
เพราะต้องการในสิ่งที่ไม่สามารถเรียกร้องกลับคืนมาได้ .....
 
การที่ผมไม่ตัดสินใจทำอะไรผิดๆลงไป ก็เพียงเพราะคำๆเดียว คือ.....ผมรักคุณ  รักของผมที่มีให้กับคุณ
มันมีอะไรมากมายอยู่ในนั้น ผมไม่ต้องการให้ครอบครัวของคุณต้องเดือดร้อน และผมก็อยากให้คุณ
ดูแลครอบครัวของคุณให้ดีที่สุด........
คำตอบของทุกสิ่ง ..มันอยู่ที่ความรักที่อยู่บนความถูกต้อง .. ผมเฉลยให้คุณได้รับรู้แล้ว ..
ทุกสิ่งทุกอย่างมีเหตุผลในตัวของมัน .. 
ผมร้องไห้ .. เพราะรู้สึกเจ็บ .เจ็บที่ไม่สามารถฉุดรั้งคุณเอาไว้ได้ .
 
ตอนนี้ .. คุณคงพอที่จะเข้าใจอะไรๆได้บ้าง  สิ้นสุดกันทีกับการว่ายวนงมเข็มในอ่างเล็กๆของคุณ
คุณไม่จำเป็นเลยที่จะต้องลงไปว่ายหาเข็มในนั้น  เพียงแค่คุณถอยห่างจากอ่างเล็กๆนั้นออกมา
มองภาพในมุมกว้างๆ  คุณก็หาเข็มในอ่างเล็กๆได้ไม่ยาก.......
ผมใช้การห่างหาย .. มาทำลายเรื่องระหว่างเรา .. โดยไม่มีคำร่ำลา ..
เพราะผมไม่อยากให้เราทั้งสองคนต้องมาเสียใจไปมากกว่านี้ 
ผมยังเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนไป .. แต่เรื่องระหว่างเรามันต้องจบลง ..เพื่อความถูกต้องของสิ่งที่เป็นไป
ไม่ใช่คุณไม่สวย .. คุณไม่ฉลาด .. คุณน่าเบื่อ .. หรือแม้แต่ระยะทาง มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคเลย.....
คุณเป็นคนน่ารักสำหรับผมเสมอ  และคุณเป็นคนที่ผมจะรักตลอดไป.....
เรื่องราวระหว่างเรา ไม่มีเหตุผลข้อใดที่จะมาทำให้เราลืมกันและกันได้....นอกจากความรักบนความถูกต้อง
เราเปิดประตูหัวใจของกันและกัน .. แต่ต้องเดินจากออกไป .. โดยไม่ได้ปิดประตูกลับ ..
เมื่อพายุโหมกระหน่ำ .. ลมกรรโชก .. ฝนสาดซัด .. ฝุ่นละอองถูกพัดพา ..
ห้องหัวใจ เปิดรับความบ้าคลั่งของพายุ โดยไม่มีประตูปิดกั้น ..
คุณทรมาน ผมทรมาน  .แล้วทำไมเราไม่ปิดประตูซะ  มันน่าจะทำให้เราทั้งสอง
ไม่ต้องมาเจ็บปวด ทรมานกันอยู่แบบนี้..........
คุณไม่ใช่ตัวฆ่าเวลาของผม.....มันเป็นเหตุผลที่ไม่เข้าท่าเลยจริงๆ ที่คุณจะหยิบยกมันขึ้นมา
เพื่อใช้ในการปลดปล่อยตัวเองจากความทรมานครั้งนี้ ..
แต่ผมไม่เคยโกรธคุณเลย ที่คุณจะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผม ..แม้ว่าผมจะผิดหรือไม่ก็ตาม
ผมก็ยินดีรับคำพิพากษาจากคุณ.....
 
และเมื่อเหตุผลแห่งการลาจากของเราเป็นเช่นนี้ ..
ผมจะเก็บคุณไว้ในความทรงจำที่ดีๆตลอดไป......ไม่มีวันลืม
 
ตะกอนเล็ก ๆ เกี่ยวกับคุณในใจผม.มันจะจมอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจตลอดไป. หลังจบจดหมายฉบับนี้ ..
แม้ความทรงจำจะติดอยู่ในใจไม่อาจถอน .. แต่มันจะเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีให้ .. 
ผมก็คนธรรมดาๆเดินดินคนนึง ที่อยากบอกว่า ผมรู้สึกดีที่ได้คิดถึงคุณ .. แม้เราจะจบกันไปแล้ว ..
มันไม่ใช่เป็นการโกหกตัวเอง..ไม่อย่างนั้นใครหลายๆคนเค้าก็คงไม่พูดกัน
ที่พูดก็เพราะมันออกมาจากความรู้สึกในหัวใจจริงๆ  ถึงแม้ว่าในบางเวลาจะต้องร้องไห้ฟูมฟายแทบเป็นบ้า
แต่ในความรู้สึกจริงๆ ในหัวใจ มันคือความรู้สึกดีๆที่มีให้
ภาพในความเป็นเราในตอนนี้ มันก็คงเหมือนเรือที่จมลงไปในน้ำดิ่งลึกลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร
เมื่อเวลาผ่านไป  เรือที่จมอยู่ มันก็ยังเป็นเรือ แน่นิ่งอยู่ให้เราได้ค้นหากันต่อไปว่า
วันใดจะถูกกู้ขึ้นมาค้นหาสิ่งที่อยู่ในนั้นบ้าง.....
หากมีวันหนึ่ง..เธอหยุดส่งความคิดถึงไปให้
หากเธอเงียบไป..ไม่ส่งความห่วงใยเหมือนเก่าก่อน
ไม่มีคำกล่าวให้ฝันดี..ก่อนที่ฉันจะเข้านอน
ทำคล้ายจะจากจร..หมดความอาทรเหมือนก่อนเคย
ถามว่า..หากไม่มีเธอในชีวิต..จะคิดอะไรไหม
หากอยู่อยู่เธอหายไป..ฉันจะใส่ใจหรือชาเฉย
จะมีไหมที่ห่วงหา..เมื่อกาลเวลาได้ล่วงเลย
ทั้งที่เราจบไม่ลงเอย..และไม่ได้เอ่ยคำร่ำลา
หากเธอไม่กลับไป..ฉันจะรู้สึกอะไรหรือเปล่า
ไม่เคยคิด...ว่าความผูกพันระหว่างเรา..มันบางเบานักหนา
เรามีกันในวันเหงา..เพื่อบรรเทาความโศกา
คงทำไม่ได้ถ้าจะคิดว่าเธอไร้ค่าในหัวใจ....
วันนี้เราจะไม่ลังเล ที่จะตัดสินใจอะไรบางอย่างลงไป.......
. . . . . 
อยากให้คุณรับรู้ .. แม้วันนี้เราต่างเจ็บปวดเพียงใด แต่เราเป็นผู้ชนะ.......เราชนะใจกันทั้งสองคน
.. สำหรับการคิดถึงคุณตลอดไป .. 
...ผู้ชายในเงาดำ...				
comments powered by Disqus
  • thailandbabi@hotmail.com

    16 พฤศจิกายน 2547 13:09 น. - comment id 79071

    oh! that so sad
  • ทิกิ_tiki 4895

    16 พฤศจิกายน 2547 13:14 น. - comment id 79072

    อืมม์ แอนนาจิว
    ความจริง ลิงค์ ที่มาของ ผู้หญิงสีม่วง จดหมายไว้
    ด้วย url ก็ได้ค่ะ เวลาเราเขียนงานตอบใครเขาอยากอ่านที่มา เขาก็ กด link ไปเองนะคะ 
    มาอ่านค่ะ
  • ผู้หญิงสีม่วง

    18 ธันวาคม 2547 06:47 น. - comment id 79981

    มาอ่านเป็นรอบที่ 2 แล้วค่ะ ..
    
    ขอบคุณนะคะที่แต่งตอบ ..
    ไม่ทราบว่ามาจากชีวิตจริงหรือเปล่าคะเนี่ยยย ..
    เศร้าจัง .. เศร้ากว่าของเบญอีกแน่ะ .. 
    
    แวะมาทักทายค่ะ .. ^______^
    
    ......................
    
    
    

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน