ของเหม็นแมลงชอบตอม

บุญพร้อม

ลมชวยระ รวยริน กลิ่นตุตุ
เหมือนจะยุ ให้กาย  คายของเก่า
ใครหนอสรร  มาฝาก  ก็ยากเดา
กลิ่นนั้นเร้า  จนแมลง  แย่งกันดม
   มีมนุษย์   คนใด   ที่ไหนหนอ
จะมาขอ    ปันกลิ่น  ประทินโฉม
แค่ได้กลิ่น ก็เห็น  จะเป็นลม
คิดจะชม เขาก็หน่าย  ย้ายก้นไป
   มนุษย์ชอบ  ของหอม  ตามตอมตื้อ
แล้วร่ำลือ ถือมั่น    เชียร์กันใหญ่
ต่อเมื่อกลิ่น  นั้นคลาย   ละลายไป
ก็เปลี่ยนใจ  เป็นอื่น    ไม่คืนคง
   ดังเขาว่า  เอาอะไร  กับใจคน
เช้านั่งบ่น   เย็นมา  ข้าเสริมส่ง
ปราชญ์จึงสอน เอาไว้ ให้เราปลง
สรรพสิ่ง ล้วนมิคง ตรงใจใคร
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>