28 ตุลาคม 2553 15:23 น.

๏ เพรงกรรม ๚ะ๛

บินเดี่ยวหมื่นลี้

๏ มาดแม้นด้วยเพรงกรรมที่นำสู่
สร้างเราคู่เคียงข้างแต่ปางไหน
ตราบชาตินี้ภพหน้าเข้าคลาไคล
คงยากเกินตัดใยในสัญญา

เมื่อบุพเพเขียนวาดหนึ่งชาติภพ
ที่ต้องสบ-พบ-คลาดตามวาสนา
อีกรอยกรรมขีดคั่นคำบัญชา
จำก้มหน้าก้าวข้ามตามกงเกวียน

พบแล้วพรากดวงจินต์เหมือนสิ้นดับ
จ่อมจมกับอดีตที่ขีดเขียน
ห้วงแห่งทุกข์โศกเศร้าเข้าวนเวียน
เฝ้าหมุนเปลี่ยนรายล้อมโอบอ้อมใจ

ด้วยรักที่หนักแน่นปานแผ่นผา
พันธนาสองคนแต่หนไหน
ผ่านสายกาลหมุนวัฎฎ์ระบัดไกว
มิหวั่นในสายธารกาลเวลา

เมื่อรอยกรรมบัญชาถึงคราจาก
ต้องถูกพรากลับไกลเกินไขว่หา
ประหนึ่งม้วยมอดสิ้นในวิญญา
ห้วงอุรายับแตกลงแหลกราญ

พบแล้วพราก - จากหายมิกรายกลับ
เกิดแล้วดับตามกรรมที่นำขาน
จวบเวียนว่ายเคียงชิดจิตกาธาน
คงถึงกาลเคียงคู่อยู่นิรันดร์๚ะ๛				
24 ตุลาคม 2553 12:50 น.

๏ เริ่มหนาว..ไยร้าวทรวง๚ะ๛

บินเดี่ยวหมื่นลี้

๏ ยินลำนำตรอมตรมผ่านลมหนาว
ร้อยเรื่องราวขื่นขมเกินข่มไหว
ด้วยสัมพันธ์จืดจางของบางใคร
สะอื้นในอุราคราหนาวเยือน

ไยตัดพ้อทอคำระกำเศร้า
ดั่งเจ็บเร้ารุกใจหาใดเหมือน
ฤๅไหวหวั่นสัญญาจักลาเลือน
จึ่งเชือดเฉือนพากย์พจน์ประชดประชัน

หนาวลมหนาวคราวนี้เหมือนปีก่อน
ทุกบทตอนรักแท้มิแปรผัน
แม้นแสนห่างทางไกลในคืนวัน
ยังคงมั่นเราสองเต็มห้องใจ

อย่าเศร้าสร้อยปล่อยหนาวให้ร้าวจิต
ยังคงคิดถึงกันอย่าหวั่นไหว
อีกมินานยอดกมลของคนไกล
จักกลับไปรับขวัญ...ให้สัญญา๚ะ๛				
20 ตุลาคม 2553 08:19 น.

๏ คำนึงนวล๚ะ๛

บินเดี่ยวหมื่นลี้

๏ พิรุณพรมเถื่อนด้าว...............แดนดิน
เหมือนดั่งกระแสจินต์..............ท่วมท้น
ฝนพราวพร่างโรยริน................นองบ่า
ฤๅเท่าเทียมหนึ่งล้น..................รักนี้พลีนาง๚

๏ ทรวงสองเอยห่างเหย้า...........ไกลเวียง
จิตห่อนหาแนบเคียง.................อื่นชู้
ยังคงแต่คอยเพียง....................เรียมอยู่ เสมอมา
งามอื่นฤๅจักสู้..........................หนึ่งน้องนางเดียว๚

๏ พระพายโชยพัดพลิ้ว..............รานกาย
ประหนึ่งจักวางวาย....................ดับดิ้น
คำนึงแต่นวลสาย.......................ใจพี่ 
ยามห่างเหมือนล่มสิ้น................ร่างนี้วายปราณ๚

๏ วชิรหมายล่มหล้า....................ฤๅไฉน
ครวญคร่ำรำสายไฟ...................กึกก้อง
มาดเหมือนดั่งทรวงใน...............อกพี่
สายรักเรียกร่ำร้อง.....................แข่งฟ้าแดนแถน๚

๏ ฝากคำสัตย์ผ่านฟ้า..................แมนสรวง
ตราบล่มสูรย์ดับดวง....................จากฟ้า
รักเรียมอย่างเต็มทรวง...............คงมั่น เรียมเอย
หากผิดคำอย่าช้า........................ตกใต้อเวจี๚ะ๛				
2 ตุลาคม 2553 17:19 น.

๏ เธอ..ผู้จุดประกายฝัน๚ะ๛

บินเดี่ยวหมื่นลี้

๏ เพ็ญเด่นดวงทอแสงขึ้นแต่งสรวง
เกลื่อนดาวดวงเลือนรางคล้ายจางหาย
ดั่งทรวงหนึ่งขื่นขมล่มละลาย
ด้วยแห่งสายรักนั้นพันธนา

เคยก่นคำพ้อโลกท่ามโศกหนัก
อยากล่มสิ้นหาญหักมิรักษา
จ่อมจมห้วงซากฝันแต่นั้นมา
ขลาดมิกล้าข้ามผ่านสายธารใจ

ก่อกำแพงกั้นกลางระหว่างโลก
กกกอดโศกโศกาน้ำตาไหล
ความขมขื่นรุมล้อมโอบอ้อมใน-
ดวงฤทัยยับแตกลงแหลกราน

จวนจบสิ้นวิญญา ณ ครานั้น
หว่างคืนวันชาเฉยปล่อยเลยผ่าน
คงเหลือเพียงซากร่างอยู่กลางกาล
กลบตำนานรักนั้นนิรันดร

เธอ...ผู้มาเยือนเงียบเงียบแลเรียบง่าย
คนเดียวดายอิดโรยแลโหยอ่อน
เริ่มสัมผัสห่วงหาเอื้ออาทร
เจ็บเริ่มผ่อนจากจินต์ก่อนสิ้นลม

ค่อยค่อยเติมเสริมแต่งลบแหล่งเจ็บ
ค่อยค่อยเก็บซากฝันอันขื่นขม
เพียรเปลื้องปัดความเศร้าเคล้าระทม
แล้วคลี่ห่มห้องทรวงด้วยห่วงใย

เธอ..ผู้จูงมือข้ามผ่านสายธารโศก
วิปโยคเนืองนองเริ่มล่องไหล
ล่มกำแพงขวางกั้นสะบั้นไป
ก่อกองไฟไล่หม่นลับพ้นทาง

เธอ..ดั่งแสงโสมโลมฟ้าคราเพ็ญย่ำ
เกลื่อนมืดดำเลือนลาดุจฟ้าสาง
คนหมดสิ้นความหมายแทบวายวาง
กล้าก้าวย่างอีกหนบนโลกเดิม๚ะ๛				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟบินเดี่ยวหมื่นลี้
Lovings  บินเดี่ยวหมื่นลี้ เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟบินเดี่ยวหมื่นลี้
Lovings  บินเดี่ยวหมื่นลี้ เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงบินเดี่ยวหมื่นลี้
>