อะไร

ละอองน้ำ

เธอพยามหนักหนากว่าใครรู้
จะยืนอยู่ในจุดฝืน...ยืนไม่ถอย
ยื่นมือคว้า แม้ว่า จะหลุดลอย
ก็จะคอยสายป่านนั้น...สะบั้นลง
จนเวลาเลยมา...เกินกว่าสาย
ทางมากมายก็ปล่อยผ่าน...เพราะการ..หลง..
จนกร่อนกัด  กินตัว  ทั่วทั้งทรง
ได้แต่ปลง  เรื่องซ้ำซ้ำ  ที่ย้ำใจ
เมื่อเขาลอยลมบน...จนลืมพื้น
จะกลับคืน...ในเหตุผล...ของคนไหน?
หรือช้ำแดด  ช้ำลม  จนตรมใจ
ในวันที่  อะไรอะไร  ไม่เหมือนเดิม
เธอพยามหนักหนากว่าใครรู้
หวังเพียงสู้  คืนทุกความ  เหมือนยามเริ่ม
แต่เธอเอง  คงเข้าใจ  ไม่เหมือนเดิม
การต่อเติม  ไม่อาจแปลง  ที่..แคลงใจ
**********
ใครจะอยู่  ใครจะพ่าย  ในยามนี้
ใช่อยู่ที่  การตบตา  เธอว่าไหม
มันอยู่ที่  ส่วนลึก  ในหัวใจ
เธอได้รับ  อะไร  ไปจากมัน				
comments powered by Disqus
  • แทนคุณแทนไท

    27 มกราคม 2547 21:07 น. - comment id 208416

    เขียนได้ดีครับ แต่ความหมายเสียดสีจังเลย
    
    ....
  • ละอองน้ำ--ง่วงนอนจัง

    27 มกราคม 2547 23:28 น. - comment id 208478

    มองว่าอย่างนั้นเหรอ?
    
    เอ...
  • ละอองน้ำ--ง่วงนอนจัง

    27 มกราคม 2547 23:35 น. - comment id 208482

    มองว่าอย่างนั้นเหรอ?
    
    เอ...
  • หมอกจาง

    27 มกราคม 2547 23:41 น. - comment id 208486

    เหมือนว่าวที่ลอยคว้าง..
    ปล่อยไปกับสายลมบาง
    กับอ้างว้างที่กร่อนใจ..
    
    วันที่กลับยืนอยู่ที่เดิม
    ถามตัวเองว่าเริ่มจากตรงไหน
    ที่ว่าจบ นั้นจบตรงที่ใด
    และทวนถามได้อะไร ระหว่างทาง..
  • ผู้หญิงไร้เงา

    28 มกราคม 2547 00:18 น. - comment id 208507

    เธอพยายามหนักหนากว่าจะรู้
    กับจุดยืนที่เป็นอยู่ในตอนนี้
    กับความเปลี่ยนแปรผันที่มันมี
    ว่าเธอจะเริ่มอย่างไรนี้ที่ผูกพัน
    
    *-*มามั่ว ๆ อีกแล้วหละค่ะ อิอิ  กลอนไพเราะ ความหมายดีค่ะ ชอบค่ะชอบ*-*
  • เมจิคเชี่ยน

    28 มกราคม 2547 01:51 น. - comment id 208535

    : )

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>