...นิยายรักขาดตอน...

ผู้เฒ่า

..ในบทเพลง..ที่ยังคุ้นหูอยู่เสมอ..มิเลือน.
       
             ในวันนั้นคำที่เคยเอ่ยรักฉัน
           เฝ้าเสกสรรคำหวานจนหวั่นไหว
           มาวันนี้เธอร้างทางรักไกล
           ทิ้งฉันให้พร่ำเพ้อระเมอ.ตรม
             
          เสียงกระซิบริมหูดูหวานแว่ว
           ยังพริ้วแผ่วหมดชื่นช่างขื่นขม
           ไร้เสียงรักลมหายใจไร้อารมณ์
           สิ้นคำชมหวานชื่นช่างขื่นใจ
             
           จงพินิจคิดดูให้รู้ที
           ฤารักมีแค่วันวานแล้วผ่านหาย
           รักครั้งก่อนจบลงคงเหมือนตาย
           เหลือแต่กายซากร่าง.ร้างฤทัย
             
            ขอวิงวอนคำคงขององค์พระ
           ให้ช่วยละเลิกฝันสักวันไหม
           ขอให้เหลือซากร่างซังกะตาย
           เดินหายใจร่วมโลกที่โศกครวญ
             
          นิยายรักขาดตอนให้อ่อนจิต
           ไม่อาจคิดฝันเศร้าเรากำสรวล
           ป่านฉะนี้ใครคู่อยู่กับนวล
           ใครรัญจวนคลอเคล้าเจ้าโฉมงาม
             
           จบนิยายจบรักพักดวงจิต
           จะไม่คิดเรื่องใหม่แม้ใครถาม
           จบเรื่องแล้วแก้วตาพงางาม
           ขออยู่ตาม.ประสา คนล้าทรวง..
       ทุกเรื่องราว.มีเริ่มต้นและจบลง.ขอเพียงเป็นตัวของเราเอง..