นักเดินทาง

คีตากะ

ทุกย่างก้าวหนาวร้อนสัญจรทั่ว
โลกมืดมัวซอกแซกแบกกระเป๋า
ทั้งไกลใกล้ใต้หล้าทาทาบเงา
บนถนนเปลือยเปล่าอันเทาทึม
แบกพาใจใส่เป้เพียรเร่ร่อน
ค่ำก็นอนในราตรีที่เคร่งขรึม
สำรวจโลกครึ่งตื่นสะลือสะลึม
เสียงพำพึมท่องปรัชญาตำราเรียน
แต่ละก้าวดั่งบันไดไต่ดั้นด้น
หมายสืบค้นความหมายร่ายขีดเขียน
รินหยาดเหงื่อน้ำตาแทนค่าเรียน
หมายส่องเทียนในโลกมืดจนชืดชา
โลกที่เห็นเป็นตามแต่ความคิด
ผลผลิตแห่งใจให้กังขา
แจ้งแห่งจิตโลกก็ไร้ในมายา
แสวงหานอกกายจนสายเกิน
ธรรมชาติแท้ไซร้ไม่เคยเปลี่ยน
โลกโล่งเตียนดับดินสินธุ์ตื้นเขิน
ชนตกตายว่ายเวียนใช่บังเอิญ
ทุกก้าวเดินมีเหตุเจตจำนง
เพียงกฎเกณฑ์เข้าใจหรือไม่เล่า
โลกเพียงเงาใช่แท้แค่ฝุ่นผง
ท่านสร้างกฎตราไว้ให้ดำรง
ใช่ลุ่มหลงลักษณาตามืดมน
ศาสนามาที่หลังการสร้างโลก
ล้วนอุปโลกน์กันไปให้สับสน
เพียงปลอบโยนยามร้าวให้ชาวชน
ยึดผู้คนด้วยวิถีพิธีการ
เมื่อจิตรู้มิห่างไกลวิสัยนัก
ไยมิพักสำรวจตรวจสังขาร
เดินทางสู่มรรคามหายาน
สิ้นสุดการปุจฉาค้นหาธรรม...
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>