เบรฟฮาร์ท
ยามที่ฉัน โทรหา มารศรี
แม่คนดี ตอบรับ เสียงขับขาน
ว่ายุ่งเหยิง ยิ่งนัก หนักเรื่องงาน
มิเบิกบาน หัวใจ กระไรเลย
เช้าจนค่ำ ย่ำแย่ แม่คุณบอก
จริงหรือหลอก ยากเชื่อ เมื่อเฉลย
แม้จอมอ ซักฉบับ กลับเฉยเมย
แม่ไม่เคย เขียนมา น่างงงัน
ได้แต่พูด ออดพร่ำ คำเดียวว่า
รักฉันหนา ที่สุด ฉุดให้ขัน
นี่นะหรือ คือรัก ปักใจกัน
คิดแล้วมัน เหนื่อยหน่าย คลายรักลง
หนึ่งปีรับ จดหมาย ได้แค่ห้า
ฉันแทบบ้า คลุ้มคลั่ง ยังสัยสง
เขียนส่งไป ไม่ตอบ ฉันลอบปลง
ว่าแม่คง มิรัก ฉันจักลา
เลิกกันเสีย ดีกว่า อย่าปล่อยไว้
รักกันไป ก็อย่างนั้น มิหรรษา
ทางของใคร ของมัน เลยขวัญตา
ไม่ต้องมา หลอกกัน ทุกวันเอย