Saran
เมื่อยามตะวันลับจาก
ความมืดลอยผ่านมาหา
ความหนาวเริ่มมองสบตา
ความเหงาเริ่มยิ้มสบใจ
ฉันมองไปยังฟ้ากว้าง
อ้างว้างมืดมิดไร้แสง
เปล่าเปลี่ยวเดี่ยวดายสิ้นแรง
ทุกแห่งคือความเหงาใจ
เหม่อมองตามเสียงข้างหน้า
อ่อนล้าทันทีที่พบ
ความหวังในใจต้องจบ
ไม่อาจจะลบภาพเงา
หัวใจดวงน้อยของฉัน
แทบแหลกสลายเมื่อเห็น
เหมือนตายไปแล้วทั้งเป็น
เมื่อถูกความเหงารังแก
ความหนาวพัดโบกใจฉัน
ความมืดคลุมไว้ไม่เห็น
ความเหงาโหดร้ายเลือดเย็น
ความเศร้าเกาะกุมหัวใจ...
ตะวันสาดส่องทอแสง
ลืมตาตื่นมาอ่อนแรง
ยังเห็นภาพฝันน่ากลัว
ต้องเป็นเช่นนี้ทุกครั้ง
ที่ยามราตรีเวียนหา
ทุกครั้งที่ได้หลับตา
1376
5
0
หน้าส่วนตัว
