25 กุมภาพันธ์ 2554 15:49 น.
จ้อง - เจรียงคำ
จะเก็บกำลังใจ..ไปต่อยอด
สร้างอ้อมกอด..ไว้อยู่ คู่อ้อมตัก
กันและกันแอบอิงผลัดพิงพัก
เพื่อเป็นหลัก..มิไร้..เมื่อใจล้า
มีอ้อมอกอ้อมหนึ่งแม้พึ่งผ่าน
เรื่องร้าวรานวานวันพ่ายปัญหา
แต่กร้าวแกร่งแรงฟื้นกลับคืนมา
เพราะอ้อมตักเยียวยา..จากจาบัลย์
บัดนี้พร้อมทั่วแผ่นเพื่อแอ่นอก
ออกป้องปกเธอบ้างมิห่างหัน
ขอแบ่งเศร้าเบาโศกทุกสากรรจ์
ตราบชีวิตนิจนิรันดร์..แห่งฉันเธอ
หมอนรูปตักพักลาน้ำตาเช็ด
จากเหนื่อยเหน็ดเจิ่งนองจากหมองเหม่อ
จากนี้จงประจักษ์อ้อมตักเจอ
ยิ้มละมุนอุ่นละเมอเสมอไป
สิคนดีที่รัก..พักอ้อมอก
กระซิบถกถามเรื่อย..เธอเหนื่อยไหม
จะเติมฝัน..เติมฟืน..และเติมไฟ
ด้วยรักให้โชติช่วงทั้งดวงมาน
มาสลายสายฝนฝ้าหม่นหมอง
นะเราสองลองสวมใจร่วมสาน
เผด็จรุ้งผดุงเริ่มเผดิมลาน
ดอกฝันบานดอกรักบุกดอกสุขโบย
~ ๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔ ~
24 กุมภาพันธ์ 2554 13:54 น.
จ้อง - เจรียงคำ
ขอบใจนะที่รัก..หมอนตักนุ่ม
รองรับความกลัดกลุ้มที่ซุ่มซ่อน
ยามหยดน้ำตาหยาด..แทบขาดรอน
หนึ่งตักน้อยต่างหมอนอาทรกัน
ต่อน้ำตา ออมอด สะกดเก็บ
จากความเจ็บ ออมอัด สกัดกั้น
หลากอิดโรยอ่อนล้า..สารพัน
คอยบีบคั้นซ้ำแล้ว..รอบแก้วตา
จึงทำนบตำแหน่งอันแกร่งสุด
กะเทาะหลุด ทลาย..แล้วชายกล้า
ขอเยื่อใยหมอนตักซับสักครา
เอื้ออรุณ..อุ่นอุรา..อาบอารมณ์
หยัดแผ่นผาหน้าอก..ต่อฟกช้ำ
ล้าเกินพร่ำ รำพึง..เอ่ยถึงขม
รำเพยรับ อับอาย เถิดสายลม
เชิญทับถมศักดิ์ศรี ชายขี้แพ้
เมื่อกมลหม่นมีฤดีมอบ
ปรานีปลอบประจงลงเผื่อแผ่
ผู้ชะตาฟ้าทัณฑ์บั่นลอยแพ
มิสิ้นสายตาแล...ชะตารัก
ขอซบลงตรงนี้...เพียงเท่านั้น
คราพรากขวัญ-เพรียกคืน..ตรงผืนตัก
สัญญาตนข้นเข้มอย่างเต็มภักดิ์
จะเป็นหลักดูแล..นับแต่นี้
เธอกอบกู้ภูผาแผ่นหน้าอก
จากช้ำฟกซอกเฟะเละคาที่
ถูกหมั่นเทียวเยียวยาด้วยปรานี
คือสิ่งเดียวแสนดี..ชีวิตเจอ
ขอบใจนะที่รัก เธอพักบ้าง
อ้อมอกกว้างนี้จะแผ่เสนอ
เต็มสามารถ กมล..จะปรนเปรอ
ตอบแทนเธอ..สุดทรวง ยอดดวงใจ
~ ๒๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔ ~
18 กุมภาพันธ์ 2554 12:54 น.
จ้อง - เจรียงคำ
o สิทธิสตรีไทย o
เมื่อสิทธิสตรีถูกปกป้อง
โดยครอบคลุมคุ้มครองส่งฟ้องศาล
แต่เพราะการกดขี่มีมานาน
จึงตัดสินในบ้าน..อยู่เนืองเนือง
ศาลชั้นต้นไม่ทันศาลชั้นเตี้ย
โดยมากเมียอ่อนข้อทนต่อเนื่อง
จะแข็งข้อก็กลัวผัวแค้นเคือง
จึงเก็บเรื่องเอาไว้ในครอบครัว
จึงสิทธิสตรีที่ได้รับ
มิอาจปรับข้อเสีย...เรื่องเมีย-ผัว
มองเป็นปมชนวนเรื่องส่วนตัว
จึงชายชั่วย่ามใจใช้กำลัง
เมื่อหนึ่งใต้ชายคาปัญหาเกิด
การละเมิดถูกมองเป็นสองฝั่ง
และสิทธิวิกฤติถูกปิดบัง
ให้ชอนไชเนื้อหนังของสังคม
จากหนึ่งหน่วยน้อยน้อยเป็นร้อยหน่วย
บ้านเมืองป่วยชะงักถูกหมักหมม
หลากปัญหาถาพรวดขมวดปม
ต่อยอดความโสมมสู่มากมาย
สตรีเพศสภาพสิทธิพร่อง
สู้เรียกร้องสิทธิ์ตนที่หล่นหาย
เสมอภาคขอบเขตเทียมเพศชาย
อยู่บนข่าย..สิทธิสตรีไทย
แต่กระนั้นปัญหามีหรือหมด
เพียงถูกลด..ส่วนหนึ่งไม่ถึงไหน
เมื่ออีกมากเมินสิทธิ์มิคิดใช้
ก้มรับกรรมทำใจ..ยอมชะตา
กว่าได้มาโดยสิทธิ์เสมอภาค
ต้องลำบากเรียกร้องต้องฟันฝ่า
ตระหนักเถิดสตรีถึงที่มา
พึงรักษา..ปกป้องสิทธิ์ของตน
~ ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔ ~
17 กุมภาพันธ์ 2554 08:40 น.
จ้อง - เจรียงคำ
เพราะความไม่จีรังของหนังหน้า
หรือ เวลา อำมหิต..ผิดวิสัย
ฆาตกรรมชำเรา..ความเยาว์วัย
ยิ้มสะใจเย้ยผิว..ยับริ้วรอย
ของเคยเต่งเคยตึงถึงกำหนด
ก็โรยราปรากฏ การถดถอย
โอ้..ชีวิต! อนิจจัง ร้อยทั้งร้อย
สังขารย่อมหย่อนคล้อย..คือสัจธรรม
และเสมือนสัจธรรมอันต่ำเตี้ย
ผู้เป็นเมียเสียเปรียบถูกเหยียบย่ำ
พอแก่ตัวผัวเบื่อเหลือระกำ
ถูกกระทำต่างต่างถูกหมางเมิน
ถูกสะสมถมทับขยับขยาย
คนทั้งหลายคล้ายเห็นเป็นผิวเผิน
แต่เมียต้องซึมซับความยับเยิน
สู้เผชิญชะตากรรม..อย่างจำยอม
สูตรสำเร็จทั้งหมดคืออดกลั้น
เพื่อลูกน้อยเท่านั้นทะนุถนอม
ทั้งรักทั้งขื่นขมทั้งตรมตรอม
เหมือนถูกล้อมกรงปิดเหมือนติดคุก
ต้องทำดีต่อผัวโดยทั่วด้าน
ถ้าต่อต้าน ตี-น่วม ซ้อม บวม,จุก
หลั่งน้ำตาก่อนหลับไว้ปรับทุกข์
มิอาจลุกหนีจาก..วิบากกรรม
โอ้..อยุติธรรมยังดำรง
อยู่ได้อย่างซื่อตรง..ต่อตกต่ำ
ความเคยชินเคยชอบเข้าครอบงำ
กลายเป็นความ 'ชอบทำ' ในสังคม
ที่ผัวต้องเป็นใหญ่ใช้อำนาจ
เมียเหมือนตกเป็นทาส..ถูกสั่งสม
โดยระบอบครอบครัวผัวนิยม
ปกครองด้วยอารมณ์..เผด็จการ
.....................
ด้วยระบอบข่มขู่..กูนิยม
อันโสมมเบ็ดเสร็จเผด็จการ
~ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔ ~
14 กุมภาพันธ์ 2554 14:24 น.
จ้อง - เจรียงคำ
เราสองคนอาจยังไม่ถึงไหน
มองออกไปเบื้องหน้าฟ้าสลัว
อนาคตคำตอบ..ของครอบครัว
เหมือนหมอกมัวมืดมน..ปนหนาวเย็น
ฉันจับมือเธอมั่น..(เธอสั่นนี่)
เธอคงกลัวสิ่งที่มองไม่เห็น
ครั้งจะไปลูบคลำความลำเค็ญ
ไปเพื่อเป็น..คู่ยากฝากชีวิต
ไปกันเถอะไปเดินเผชิญหน้า
จะเป็นเราหรือว่าฟ้าลิขิต
ก็วันนี้ได้อยู่เป็นคู่คิด
แม้มืดมิดเห็นไหม..ใช่!! ยิ้มเรา
เส้นทางฝันยังไปไม่ถึงไหน
มองออกไปเบื้องหน้า..ฟ้าสีเก่า
แต่มองลึกเบื้องล่างใจบางเบา
เห็นแสงเงางดงาม...เห็นความรัก
และเห็นมือผ่อนคลายจนหายสั่น
เกาะเกี่ยวกันฟันฝ่าอุปสรรค
บอกลาความเดียวดายที่ทายทัก
เราเป็นหลักให้แก่..กันและกัน
ถึงตกต่ำลำบากหลากรูปแบบ
ความเพียบพร้อมคับแคบแทบปิดกั้น
แต่เชื่อว่าถ้ารักแล้วสักวัน
เราจะไปเหยียบฝันเย้ยหยันฟ้า
ความอิ่มหนำจำกัดตามอัตภาพ
แต่อิ่มอาบชิดใกล้เชยใบหน้า
อัตราเร่งแรงหวังอาจยังช้า
ใช้อัตราแรงรัก..ช่วยผลักดัน
อนาคตคำตอบของครอบครัว
เริ่มก่อร่างสร้างตัวทีละขั้น
เราจะไปทางออกสุดหมอกควัน
ไปยลแสงตะวันอันเรืองรอง
เราจะไป..ไปเพื่อ..กันและกัน
เก็บความฝัน ใส่กรอบ..เพื่อครอบครัว
~ วันแห่งความรัก ๒๕๕๔ ~
หน้าส่วนตัว
1856
