4 พฤษภาคม 2547 20:22 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
ผู้เฒ่าเฝ้าสอน....
งอ ย่นอย่าย่อท้อ อดทน
ดี กว่าปล่อยชีพตน ควั่งคว้าง
กว่า จะประสบผล สำเร็จ
หัก อย่าหักเสริมสร้าง ซ่อมใช้สิ่งงอ
ตัก ยอหวังยกได้ ตัวปลา
น้ำ ขุ่นจึงจะหา จับใกล้
ใส่ เหยื่ออ่อยมัจฉา น้ำหลาก ได้แล
กะโหลก และสมองใช้ คิดค้นหากิน
มอง ติฉินลบล้วน ไป่ดี
โลก ย่อมผ่องโสภี แจ่มบ้าง
ทาง พิศพินิจมี หลายแง่ มองเทอญ
ดี ส่งเสริมอย่าสร้าง สิ่งร้ายมองรวน
อย่า ด่วนแต่เฝ้านั่ง ลงไป
ขี่ สัตว์ม้าช้างอะไร ตรึกด้วย
หลัง ดีขี่เป็นภัย หรือเปล่า
เสือ อย่าแส่ขี่ม้วย เบ่งบ้าอาสัญ
อาบ งานฟันกิจใช้ ความเพียร สู้นา
เหงื่อ หยดหยาดเหล่าเธียร บอกไว้
ต่าง อุตส่าห์ย่อมเสถียร ความสุข สู่นอ
น้ำ พักน้ำแรงได้ ก่อตั้งตนเจริญ
ทำ เพลินหน้าที่ ดีไป
ความ สุขย่อมสบใส ตอบต้อง
ดี ชั่วคิดชั่งใจ ปฏิบัติ ดีพ่อ
ไว้ ส่งชื่อเกียรติก้อง คู่ฟ้าดินสลาย
...........................................................................
เขียนโดย....ปรีดี อู่ทรัพย์
ในนามปากกา....โสมนัส ถุงเงิน
2 พฤษภาคม 2547 07:52 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
สงคราม....
บึ้มบึ้มระเบิดก้อง โลกา
โชว์บทบาทปัญญา โหดร้าย
ข่มอำนาจปรารถนา เหนือมนุษย์
ห้ำหั่นเข่นฆ่าคล้าย เลิกแล้วศีลธรรม
ความดำความยากไร้ แผ่กระจาย
ต่างผลิตอาวุธขาย ลูกค้า
คนหลายชาติล้มตาย อนาถ
ด้วยพิษสงครามกล้า กึกก้องกลางสมร
ขาดพรสันติสุขให้ มวลมนุษย์
ชีพเหล่าผู้บริสุทธิ์ มอดม้วย
เลือดไหลบ่าร่างทรุด ถมทับ ดินนา
มีอยู่ทั่วโลกด้วย ขาดสิ้นศีลธรรม
โลกนำวัตถุด้าน พัฒนา บรรลุแฮ
แบ่งค่ายแบ่งอาณา- เขตนั้น
สงครามคือวิบัติพา พลัดพราก
ยัดทุกข์ร้ายหลายชั้น ด้วยยุทธ์จุดชนวน
ควรฤาผลิตอาวุธร้าย ขายกัน
ให้รบรุกบุกบัน เบ่งกล้าม
จนลามลุกทุกเขตขัณฑ์ จนยาก ยับเอย
สันติภาพคราบเลือดห้าม อย่าได้ยินดี
มีเกียรติหลังโลกล้อ สีเลือด
ควรระงับให้เหือด หากให้
ความวิบัติเฉือนเชือด ชีวิต คนนอ
โลกจะแหลกถ้าไร้ โอบอ้อมการุณย์ธรรม
..........................................................................
เขียนโดย....ปรีดี อู่ทรัพย์
1 พฤษภาคม 2547 21:27 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
เล่นหวย.
เงินเอ๋ยเงินหายากนักในพักนี้
โลกเอ๋ยโลกเก้าอี้ว่างบ้างไหม
คนเอ๋ยคนว่างงานบานตะไท
ใครเอ๋ยใครรับผิดชอบในเรื่องนี้
ช่วยเอ๋ยช่วยฝากงานให้บ้างเถิด
เชิดเอ๋ยเชิดยามซวยด้วยเถิดพี่
หวยเอ๋ยหวยไม่เห็นช่วยถูกสักที
โธ่เอ๋ยโธ่มีแต่มีเจ้ามือกิน
คิดเอ๋ยคิดแทงหวยซวยทุกครั้ง
ชังเอ๋ยชังกองฉลากล๊อกเลขสิ้น
ล๊อกเอ๋ยล๊อกเลขล๊อกที่ได้ยิน
ผิดเอ๋ยผิดพลาดถวิลจินตนา
บัณฑิตเอ๋ยเป็นบัณฑิตคิดไม่ออก
ดอกเอ๋ยดอกเบี้ยบานวารหนักหน้า
จนเอ๋ยจนการพนันบั่นมรรคา
ว้าเอ๋ยว้าการพนันเลิกกันที
ทำเอ๋ยทำขนมขายรายได้แน่
แก้เอ๋ยแก้เศรษฐกิจทำพิษนี่
คิดเอ๋ยคิดการพนันมันไม่ดี
หนึ่งเอ๋ยหนึ่งในพันนี่ผิดเกือบพัน
เลิกเอ๋ยเลิกไม่ได้ใช้อย่างนี้
กล่องเอ๋ยกล่องทำกล่องพี่เจาะรูนั่น
แทงเอ๋ยแทงเท่าไรใส่ในนั้น
ขันเอ๋ยขันน่าขันเล่นคนเดียว
ผิดเอ๋ยผิดเงินใส่ไว้ในนั้น
อย่าเอ๋ยอย่าเอามันออกมาเที่ยว
ถูกเอ๋ยถูกเอาเงินในกล่องเชียว
จ่ายเอ๋ยจ่ายแดงเขียวทั้งเปอร์เซนต์
แทงเอ๋ยแทงเท่าไรรับไม่อั้น
จ่ายเอ๋ยจ่ายทันควันให้เห็นเห็น
อย่าเอ๋ยอย่ากลัวไม่จ่ายไม่มีเป็น
เล่นเอ๋ยเล่นอย่างนี้ไม่มีจน
..................................................
เขียนโดย....ปรีดี อู่ทรัพย์
ในนามปากกา....ศิลาอาสน์
..................................................
1 พฤษภาคม 2547 16:00 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
เลือดกวี....
ไทยคือชาติ นักกลอน แต่ก่อนเก่า
รวมพันธุ์เผ่า เหล่ากวี ศรีสยาม
สืบสายเลือด ทั่วประเทศ ทุกเขตคาม
ลองดูตาม ..ทุกรถ.. จดจำมา
รักคนมอง จองคนอ่าน ผ่านรถแรก
นี่ก็แปลก เห็นหน้าบ้าน เหมือนเห็นหน้า
รักคนแก่ แม่เห็นดี นี่เงินตรา
คันซ้ายว่า อย่านะหนู ปู่ขอร้อง
อีกคันเขียน เงินถึงน้อง หนองถึงพี่
เมียไม่มี เมียไม่มา อย่าหม่นหมอง
รักวัยรุ่น อุ่นใจ ได้ประคอง
ถึงจะมอง กี่ที พี่ก็ลาว
คันขวาว่า รถก็เก่า เมียก็แก่
และยอมแพ้ ความผ่อง ของน้องสาว
อีกคันว่า แก่แล้ว ก็แพรวพราว
ตอนพี่หนาว นอนคะนึง ถึงแต่เธอ
ไม่ว่าทุกข์ สุขเศร้า หรือหนาวร้อน
เลือดนักกลอน สูบฉีด อยู่เสมอ
คลายอารมณ์ เคร่งเครียด เบียดเบียนเบลอ
ขอเสนอ ประสบการณ์ ผ่านงานกลอน
................................................................
โดย.... ปรีดี อู่ทรัพย์
1 พฤษภาคม 2547 15:58 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
นักเขียน.
นักเขียนควรสร้างศิลปะ
สาระประโยชน์โชติช่วง
ผู้อ่านพานพบงบทรวง
ตักตวงได้เต็มอัตรา
นักเขียนไม่ควรวางก้าม
ไม่งาม..ว่าเฮ้ยนี่ข้า..
วางโตกกวัดแกว่งปากกา
ป้อนอารมณ์ร้ายใส่คน
นักเขียนไม่ควรเอ่ยว่า
กูหนาผู้สร้างศิลป์ผล
มึงเสือกมาติเหลือทน
ชอบกลกูเขียน..เรื่องกู..
เสียงบ่นเสียงด่าหลายหลาก
มีมากไม่เพราะเสนาะหู
อวดเก่งดังกบในรู
ไม่รู้กะลาครอบตน
นักเขียนอวดดื้อถือดี
หลงเกียรติหลงสีสับสน
คิดว่าตนเองเหนือคน
ย่อมป่นย่อยยับอัประมาณ
สำนึกสำนักนักเขียน
ใช่เทียนหรี่ลับดับด้าน
แสงแดดลมฝนลำธาร
สืบสานบริสุทธิ์ปากกา
ศิลปินสร้างงานศิลปะ
ภาระสมองหัตถา
เป็นเทียนส่องใจนัยนา
เกิดค่าแก่คนพ้นทราม
.......................................................................................................................
โดย....ปรีดี อู่ทรัพย์
ในนามปากกา....หลวงลับแล
งานเขียน..ที่ผมนำมาลงในอินเตอร์เน็ตเป็นงานเขียนตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
ซึ่งหลานรักของผม..จะเป็นผู้พิมพ์เพื่อถ่ายทอดในโลกสื่อสารยุคใหม่ไร้พรมแดน
.......................................................................................................................
หน้าส่วนตัว
943
