31 กรกฎาคม 2548 03:43 น.

วาน หวาน

ภาวิดา

๏เพียงฝันระเรื่อเมื่อวันหวาน
ภาพพริ้มประสานบนลานสาย
ผีเสื้อกระพริบระยิบลาย
ผิวผ่องเพทายกระจายฟ้า

๏หวานเอยหวานใดหวานดูดดื่ม
หวานมิรู้ลืมรสหวานว่า
หวานชื่นแว่วหวังกระดังงา
หวานแว่วแววตาที่น่ามอง

๏พาดผ่านเวลาระย้าย้าย
หวานลมสลายละม้ายหมอง
เว้งว้างสละเพียงละออง
วานหวานมิป้องประคองกาย

๏วันนี้มิหวานดังวานก่อน
วานเฝ้าเว้าวอนขจรฉาย
วันนี้เปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
วานหวานวานหายมิวายวอน

๏อยากย้อนใยเยื่อเมื่อวันหวาน
ยอกย้อนทะยานยังกาลก่อน
ยังแย้มแซมยิ้มพะพริ้มพร
ยากอยากจะย้อนนิกรกาล

๏วันหวานวานนั้นหรือวันนี้
วอนฤดีว่าให้กล้าหาญ
วิมุตหวั่นไหวสู่ชัยชาญ
แว่วหวังวังหวานทะยานไกล

๏ภาพพริ้มพิมพ์รักสลักจิต
พาดผ่านนิมิตสถิตย์ไว้
เพียร ลบเก็บลับอยู่กับใจ
พลันเลือนหายไปมิไหววอน

๏ลืมแล้ววันหวานดังวานนี้
ลายสีสะพรั่งดุจสั่งสอน
ลบเลือนรอยร้าวเมื่อคราวร้อน
เหลือเพียงเศษก้อนตะกอนดิน

๏ตักเตือนตะกอนเจ้าก้อนกรวด
เติมความเจ็บปวดโดยก้อนหิน
รดน้ำชาเฉยจนเคยชิน
ตราบมิสิ้น หวานฤทธิ์วานวัน


ปล. วิมุต  =  หลุดพ้น , พ้น
       นิกร =  หมู่ , พวก				
12 กรกฎาคม 2548 01:11 น.

ประทาน นาม

ภาวิดา


๏  ปานประวิงน้ำปิงเมื่อวันหวาน
ปานประดับนภาที่โปรดปราน
ปันประสานนงคราญปานประกาย

เปรียบประทีบลานนาประดู่เด่น
แปมปนเป็นปิ่นประดับระยับสาย
ปรางค์ผกา รวงระย้าประดาราย
เปี่ยมประทับปรับปรายประกายปวง

ยามหญิงหนึ่งถือเกิดกำเนิดนั้น
เสด็จลงจากสวรรค์ในชั้นสรวง
สู่โลกทิพย์จุติรับสดับดวง
สิริ ทรวงสั่งหล้าสุมาลี

สิ้นราตรีพยับโพยมโสมนัส
สุดจรัสแสงสร้างสุรีย์ศรี
โสมอุษาสาดสรรอัญชุลี
สาดส่องแสงทะลุลี้ฤดีดวง

เสด็จ ธ ประสูติประเสริฐศักดิ์
ปวงประชาจงรักประจักษ์หวง
ผิวละมุนกรุ่นสะพรั่งดั่งจันทร์จวง
กิตติกุสุมพุ่มพวงยังดวงดาว

อัศจรรย์กัญญา ณ ราตรี
ปรากฏเก็จแก้วมณีสีขาว
ประกายเด่นดวงหน้าดาราพราว
สดสกาวยืนยาวทั้งค่ำคืน

ประทานนาม"......" ดังการณ์ว่า
ทรงกำหนดนามานี้ด้วยมีพื้น
ให้ทราบเหตุระบัดที่หยัดยืน
ให้เก็บกลืนสิ่งด้อยสู่รอยลาง
				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟภาวิดา
Lovings  ภาวิดา เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟภาวิดา
Lovings  ภาวิดา เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟภาวิดา
Lovings  ภาวิดา เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงภาวิดา
>