23 เมษายน 2553 21:00 น.
สุนันยา.
แอบมอง.....แอบคิดถึง
ใครคนหนึ่ง.....ซึ่งไฝ่หา
แอบมอง.....ทุกเวลา
อยากเห็นหน้า....มาทุกวัน
เอ๊ะ.!ใย....ใจแสนแปลก
พบครั้งแรก....ใยไหวหวั่น
เพิ่งเคย....รู้จักกัน
ไม่กี่วัน....มันคุ้นเคย
เหมือนเคย....รู้จักมา
เป็นเวลา....นานเหลือเอ่ย
แปลกนัก....ยากเฉลย
ดั่งคุ้นเคย....เลยแรมปี
วันใด....ไม่เห็นหน้า
เปรียบเหมือนว่า....ฟ้าเปลี่ยนสี
โศกเศร้า....ร้าวชีวี
ดั่งฤดี.....นี้สิ้นไป
อาการ....เป็นแบบนี้
ความหมายมี....ว่าแบบไหน
แอบรัก....หรืออย่างไร
ใครเข้าใจ....ให้ตอบที/.....
ส่งบทกวีก่อนนอนค่ะ
ฝันดีนะคะ
*************************
22 เมษายน 2553 22:24 น.
สุนันยา.
วันเวลา ผ่านผัน กาลเคลื่อนย้าย
รักของเรา เลือนหาย ไม่ห่วงหา
สิ้นสลาย ลับล่วง ห้วงเวลา
ไม่หวนคืน กลับมา พาระทม
ทุกถ้อยคำ พร่ำซึ้ง คะนึงหา
ยังฝังลึก อุรา ล้าขื่นขม
ไม่เคยลืม ความหลัง ครั้ง ชื่นชม
ที่สุขสม เราสอง ครองคู่กัน
แม้เธอห่าง ใช่จางหาย จากใจรัก
ยังคงภักดิ์ จักขอ รอความฝัน
รอวันชื่น เธอคืนหวน ทวนสัมพันธ์
ให้เรามี กันและกัน เหมือนผ่านมา
รัก เสมอ เพียงเธอ ไม่เคยเปลี่ยน
วันเวลา หมุนเวียน เพียนห่วงหา
สุดคะนึง ตรึงมั่น คำสัญญา
ตราบชั่วฟ้า จะขอรัก ภักดีเธอ...ฯ
ฝากกลอน มาให้อ่านก่อนนอนค่ะ
ฝันดีนะคะ ทุกท่าน
21 เมษายน 2553 21:46 น.
สุนันยา.
สายฝนโปรย...โชยชื่น... ค่ำคืนนี้
เย็นฉ่ำสาย... นที...ที่รินไหล
จากฟากฟ้า... สู่พื้นหล้า... ชลาลัย
ให้ความชื่น... ชอุ่มใน... ไพรพนา
สายลมเอย.. พัดเฉื่อย... ระเรื่อยฉิว
โบกสะบัด... พัดใบปลิว... ทิวพฤกษา
เย็นผะแผ่ว... ผิวผ่าน ...ม่านเมฆา
โอ้..ลมจ๋า... พัดพาไป...ให้ได้ยิน
ฝากไปถึง... คนซึ้ง... ซึ่งไกลห่าง
ว่ามิเคย...ลาร้าง...ยังถวิล
กระซิบแผ่ว... แว่วหวาน... ผ่านดวงจินต์
ว่ายุพิน...มิเคยสิ้น...ความห่วงใย
ณ.คืนนี้... อย่าอาวรณ์... ร้าวรอนจิต
ฝากจุมพิต... ส่งมา... อย่าหวั่นไหว
ถึงไกลห่าง... ใช่ลาร้าง... จางจากใจ
จะอยู่ไหน ...ดวงหทัย...ไม่ห่างกัน
หลับหรือยัง... เธอจ๋า...อย่าหงอยเหงา
รักของเรา...ใช่เป็น...เช่นความฝัน
รอเวลา...มั่นหมาย...ได้ผูกพัน
เมื่อถึงวัน...ภิรมย์...ไม่ตรมใจ
จึงเรียงถ้อย...ร้อยกรอง...ปองประสาน
รอวันหวาน...ครองคู่ชิด...พิศมัย
แทนสำเนียง...เสียงฉ่ำชื่น...รื่นพิไล
ด้วยดวงใจ...เปี่ยมรัก...จากสองเรา/....
ฝากกลอนไว้ ให้อ่านก่อนนอนค่ะ
ราตรีสวัสดิ์ ทุกท่านนะคะ
21 เมษายน 2553 17:27 น.
สุนันยา.
....ดาว....
ดาวดวงน้อย...ลอยระยิบ...กระพริบพราย
เปล่งประกาย...คล้อยเคลื่อน...เกลื่อนเวหา
คราวจันทร์ฉาย...งามผ่อง...ส่องนภา
คล้ายถึงครา...ดาวลอย...ด้อยแสงลง
อย่าเศร้าใจ...เลยนะเจ้า...ดาวดวงน้อย
ถึงดาวคล้อย...ก็เพียงช่วง...ใช่ล่วงหลง
แม้จันทรา...ทอแสงทอง...ยังต้องปลง
มืดดับลง...สลับร้าง...ยามข้างแรม
เมื่อถึงวัน ...จันทร์เจ้า...สิ้นเงาแฝง
ระเรื่อแสง...อ่อนสี ....ที่แต่งแต้ม
ถึงเวลา...ดาวเด่น ...เห็นวับแวม
คืนข้างแรม...ระยิบพราย...ปลายนภา
ดาวระดาษ...สาดแสง...แต้มแต่งฝัน
ประดับฟ้า...ผ่องพรรณ...ให้หรรษา
ความเหงาคลาย...ด้วยแสง...แห่งดารา
ดั่งมณี...ฉาบฟ้า...ค่าอนันต์..
20 เมษายน 2553 17:05 น.
สุนันยา.
นภาครึ้ม...เมฆรับ...พยับฝน
ฟ้าคำรน...ครางสะท้าน...จนหวั่นไหว
ใครคนหนึ่ง...เคยสัญญา...ภาษาใจ
ยังจำได้...ในคำมั่น...วันบอกลา
. ฟ้าครึ้มฝน...ทนไหม...คนใจเหงา
หยาดฝนเฝ้า...โลมราด...สาดพฤกษา
หยาดฝนหล่น...ท้นหลั่ง...ดั่งน้ำตา
ประหนึ่งว่า...ไหลหยด...รินรดใจ
ฝนกระหน่ำ....ซ้ำปานว่า...ฟ้าพิโรธ
ฟ้าคงโกรธ...คนใจดำ...ทำโหยไห้
น้ำตาฟ้า...พาหม่น...ล้นหทัย
ขอนำใจ...ใครสักหยด...รินรดทรวง/....
หน้าส่วนตัว
1078
