21 สิงหาคม 2553 17:40 น.
สุนันยา.
ในส่วนลึก ตรึกห้วง ทรวงหวั่นไหว
ช่างแสนยาก จักบอกใคร ให้รู้เห็น
ได้แต่เก็บ ซ่อนไว้ ใจลำเค็ญ
จนเกิดเป็น ความอดสู อยู่ในทรวง
แท้จริงแล้ว อยากเผย เฉลยกล่าว
ว่าใจเหงา มีใคร อยู่ในบ่วง
สลักรอย ตีตราไว้ ในแดดวง
อยู่ในห้วง ติดลำดับ ประทับใจ
ได้แต่ร้อย ลำนำ คำอักษร
เป็นบทกลอน ตอนหนึ่ง ซึ่งเหลวไหล
วันเวลา พารู้จัก ฝากอาลัย
เพื่อคนใหม่ ให้ไมตรี นี้ยื่นมา
ได้พูดจา พาที กวีผ่าน
สายใยสาน นานไป ได้พบหน้า
ต่อแต่นั้น สัมพันธ์ได้ กลายนำพา
ไกลเกินกว่า จะยอมรับ เพื่อปรับใจ
ถึงวันนี้ วันที่ ใจไผเผลอ
ให้ต้องเจอ สิ่งประดัง ครั้งยิ่งใหญ่
เมื่อกล้ารัก ปักรากหยั่ง กลางฤทัย
ยากจะถอน ทิ้งให้ ไกลดวงแด
เมื่อดวงใจ ไขว่เขว คล้ายเหหัก
จึงประจักษ์ ความจริง สิ่งไม่แน่
เขากลับผัน เปลี่ยนไป ไม่เหลียวแล
ไม่เคยแคร์ ความรู้สึก ลึกที่มี
จากที่เคย พูดจา ประสาถ้อย
กลับเหลือน้อย คอยเลี่ยงเบี่ยงเบนหนี
ไม่สนใจ ใครหนาวเหน็บ เจ็บฤดี
หรือไม่มี หัวใจ ให้ไตร่ตรอง
หากปรบมือ ข้างเดียว จะดังไหม
ถ้าไม่เกิด จากใจ ใครทั้งสอง
คราวแผลลึก ร้าวใจ ใครเล่าครอง
หรือจำต้อง หญิงรับไว้ เพียงฝ่ายเดียว
19 สิงหาคม 2553 15:14 น.
สุนันยา.
ฝนโปรยมา พาน้ำตา รินหลั่งไหล
คิดถึงวัน เธอไกล ไปจากฉัน
ไม่มีเหลือ เยื่อใย สายสัมพันธ์
ทั้งที่รู้ ว่ารักมั่น นั้นเพียงเธอ
เสียงฟ้าครวญ หวนไห้ ใจยิ่งเศร้า
นั่งกอดเข่า ปล่อยน้ำใส ไหลนองเอ่อ
สองข้างแก้ม แต้มรอยร้าว เขาปรนเปรอ
ต่อจากนี้ ไม่มีเธอ เพ้อรำพัน
วอนสายฝน ช่วยดลใจ คลายอ่อนล้า
ล้างน้ำตา ให้หาย ไปจากฉัน
ช่วยล้างใจ จากคนที่ หลีกลี้กัน
ขอฟ้าฝน ดลบัลดาล ช่วยฉันที
ช่วย ลบเลือน เขาไป จากใจช้ำ
ช่วย ล้างความ ทรงจำ อันหมองศรี
ช่วย ล้างรอย ความเหงา ร้าวฤดี
ช่วย ล้างใจ ดวงนี้ ที่ตรอมตรม/...
หน้าส่วนตัว
1667
