30 เมษายน 2553 16:06 น.
สุนันยา.
............................ร้อยเหตุผล
จากใจคน...หมดรัก...จะพรากหนี
ทุกน้ำถ้อย...ร้อยหวาน...ผ่านวลี
ทุกคำที่...เอื้อนเอ่ย...เผยออกมา
เป็นเพียงแค่...คำอ้าง...เพื่อร้างหลบ
หลีกเลี่ยงการ...ปะพบ...จะคบหา
ความจำเป็น...คือเหตุ...ให้ร้างลา
ทั้งวาจา ...พาที...ที่กล่าวลวง
หาคำพูด...สุดหรู...ดูเหมือนรัก
ถ้อยคำฝาก...พระพาย...ใจห่วงหวง
ช่วยกล่อมใจ...คลายเศร้า...เหงาทั้งปวง
อย่าเลยนะ...อย่าลวง...กันต่อไป
เมื่อสิ้นรัก...จากไป ..ไม่คิดหวน
จะคร่ำครวญ..ไปใย ...ให้หวั่นไหว
หากรักอยู่...คงที่...ใยหนีไกล
พูดทำไม ...ว่ารัก...ไม่อยากฟัง
ร้อยคารม...คมบาดใจ...ให้ร้าวลึก
รอยรักลวง...ตกผลึก...รากลึกฝัง
เธอตัดรัก...จากใจ...ให้ภินท์พัง
แต่ฉันยัง...มีรัก...ที่ปักทรวง
เรื่องของใจ...จะมีใคร...ไหนบังคับ
รักที่รับ...ใช่แต่...แค่หึงหวง
แต่รักนี้...มีเพียงหนึ่ง...ซึ้งแดดวง
มิ อาจลวง...หาอื่นไหน...ให้ทดแทน/....
28 เมษายน 2553 19:25 น.
สุนันยา.
คิดถึงจึงฝากถ้อย........................ครวญหา
ฝากผ่านสายลมพา......................ส่งให้
คนใกล้ที่ไกลตา..........................ใจห่วง
อยู่ห่างจงอย่าได้..........................เปลี่ยนน้ำใจคน
จะทนรออย่างนี้...........................เรื่อยไป
รักที่มีกว่าใคร.............................ท่วมท้น
ขอเพียงแค่ดวงใจ........................คงอยู่
ยึดมั่นรักเปลี่ยมล้น.......................อย่าได้ปันใจ
ตัวไกลใจอย่าได้..........................ปรวนแปร
หญิงอื่นอย่าแยแส........................สักน้อย
คนคอยพี่โปรดแล........................ใจใส่
รักมั่นอย่าลืมถ้อย.........................ฝากไว้วันลา
คราใดที่โศกเศร้า.........................กังวล
รู้นะ มีหนึ่งคน.............................ห่วงเฝ้า
ยังคอยส่งใจวน............................เวียนสู่
ด้วยรักฝากใจเย้า.........................หยอกให้คลายตรม
วอนลมฝากรักล้อม........................ดวงใจ
อย่าปล่อยให้คนไกล.......................หม่นเศร้า
รอวันกลับด้วยใจ...........................จดจ่อ
รอกอด แล คลอเคล้า.......................อยู่ข้างเคียงขวัญฯ...
27 เมษายน 2553 18:15 น.
สุนันยา.
หวนคำนึงผ่านห้วง............................นานวัน
คำที่ฝากรักกัน..................................ก่อนนี้
กลางแสงพร่างพราวจันทร์.................กระจ่าง
เลยล่วงกลับลับลี้................................ห่างน้องแรมลา
ไกลตาพาเปลี่ยนให้............................ไกลใจ
ลืมรักปักฤทัย......................................เปี่ยมท้น
ยาใจห่างหายไป..................................พาเปลี่ยว
ลืมรสสวาทล้น......................................หมดแล้วฤาไฉน
ทางไกลใจเปลี่ยนคล้อย.........................ลืมลง
เดือนดับลับลาคง...................................หน่ายแล้ว
ดวงใจเปลี่ยนหรือปลง...........................พาป่วน
เคยรักดั่งดวงแก้ว.................................บัดนี้ลืมลง
ฤา หลงใครยั่วเย้า................................พี่ยา
จึงหมดรักเมตตา..................................โอบเอื้อ
สุดเจ็บระกำพา.....................................หมองหม่น
รักดั่งไฟมอดเชื้อ..................................หมดแล้วเลือนหาย
เดียวดายใจห่วงเฝ้า...............................อาวรณ์
เหมือนเยื่อใยตัดรอน.............................จบสิ้น
ดังกับเล่นละคร......................................จัดฉาก
เบือนบิดจากปลายลิ้น............................เปลี่ยนถ้อยวาจา
นำพาเพียงผ่านพ้น...............................วลี
หลบเลี่ยงดังจะหนี.................................หลีกเร้น
เหตุจากเรื่องใดมี..................................วานบอก
รักหน่ายจึงจะเว้น..................................จากน้องไปไกล
ฤา..หัวใจจะไร้......................................รักพา
หรือหมดสิ้นศรัทธา...............................โอบเอื้อ
ลืมรสสวาทครา......................................คราวก่อน
คืนค่ำเคยแนบเนื้อ...............................หมดสิ้นใจปอง
เคยครองเคียงหยอกเย้า.......................ชมจันทร์
เชยชิดผ่านคืนวัน.................................บ่คล้อย
ลืมสุขทุกต่างมีกัน...................................อิงแอบ
ไออุ่น ครั่งเกี่ยวก้อย.............................ห่างสิ้นใจถนอมฯ
26 เมษายน 2553 21:12 น.
สุนันยา.
ภุมริน...บินตอม...หอมดอกไม้
มิห่างหาย...หวังลิ้ม...ชิมเกสร
ที่ฉ่ำหวาน...พลันสิ้น...ลิ้นภมร
ต้องร้าวรอน...ไร้รส...หมดราคา
วัยดรุณ...หอมเช่น...เป็นดอกไม้
ที่เริ่มได้...ผลิแย้ม...แต้มพฤกษา-
ธรรมชาติ...สร้างให้...ได้เกิดมา
เสน่หา...อิงแอบ...แนบชิดนวล
เป็นดอกไม้...ไร้กลิ่น...สิ้นคุณค่า
จะเก็บมา...ประดับไว้...ไร้หอมหวน
มิมีค่า...น่าถนออม...กล่อมรัญจวน
ดั่งเนื้อนวล...ขาดชาย...หมายเมียงมอง
เป็นดอกไม้...แห้งไป...ยังได้ซาก
แต่รักจาก...พรากไป...ให้ใจหมอง
มิเหลือซาก...ฝากไว้...ในครอบครอง
ได้แต่ร้อง...ครวญคร่ำ...จำฝังใจ
ไม่มีซาก...ฝากไว้...ให้ใครเห็น
ด้วยซ่อนเร้น...หลบล้า...ยากหาไหน
ได้แต่เก็บ...ความเจ็บช้ำ...ย้ำทรวงใน
ไม่เหลือซาก...สิ่งใด...ให้เชยชม.....
25 เมษายน 2553 16:52 น.
สุนันยา.
เหม่อมองฟ้า...อยู่ไกล...พาใจเหงา
มองเห็นดาว...พราวพร่าง...กระจ่างใส
เดือนลอยเด่น....เช่นเธอคล้อย....ลอยจากไกล
สุดเอื้อมมือ....ถึงได้...ให้ตรอมตรม
ตรมฤทัย...ใจเหงา ...เศร้าหนักหนา
โอ้อุรา...พาร้าว...เศร้าขื่นขม
เก็บรักซ่อน...นอนหนาว...เฝ้าโศกซม
ฝืนใจข่ม ...ไขว่คว้า...มายินยล
เธอเหมือนดาว...พราวแสง...แห่งฟากฟ้า
เป็นดารา...ประดับสรวง...ห้วงเวหน
ฉันอ่อนล้า...ค่าน้อย...ด้อยกมล
ต้องจำทน...สุดคว้าดาว...เนาแนบทรวง...
หน้าส่วนตัว
3314
