15 มิถุนายน 2550 23:13 น.
อาฮุย
ตะวันลับ ลาล้าง จากท้องฟ้า
เดือนดารา เริ่มส่อง ท้องฟ้าใส
คิดถึงใคร บางคน ที่มิไกล
แต่ไม่อาจ ใกล้ใจ ได้ผูกพัน
เห็นพระจันทร์ ลอยอยู่ ซึ่งบนฟ้า
หากตัวข้า ขอซึ่ง สิ่งคิดฝัน
มิรู้จันทร์ ยินเสียง เพ้อรำพัน
อยากขอจันทร์ ให้ฉัน ได้ใกล้เธอ
อยากขอเพียง เธอยิน เสียงร่ำร้อง
ให้กึกก้อง ว่ายังห่วง เธอเสมอ
แม้ความจริง มิอาจหวัง ได้รักเธอ
ก็ยังเผลอ แอบฝันไป ไกลแสนไกล
เธอรักใคร ฉันก็รู้ อยู่เต็มอก
ใจระทก หกริน น้ำตาไหล
ยิ่งรู้เขา ทำเธอ เจ็บปวดใจ
ก็แล้วใคร จะไป จากเธอลง
เพราะยังคง ห่วงอยู่ เขารักไหม
เหมือนที่ใจ ฉันรัก มิใช่หลง
หากว่าเขา รักเธอ อย่างซื่อตรง
ฉันก็คง เลิกพะวง ปลงรักเธอ
จะไม่เพ้อ ขอจันทร์ เพื่อรักฉัน
จะเปลี่ยนผัน จันทร์เอ๋ย ข้าเคยขอ
ขอเพียงเขา รักจริง สมเธอรอ
จะวอนขอ เพื่อเธอ สุขสมใจ
14 มิถุนายน 2550 22:01 น.
อาฮุย
สามสิ่ง มิอาจหวน คืนมาหา
อย่ารอช้า รู้แจ้ง แถลงไข
จะทำการ ทำกิจ คิดสิ่งใด
อย่าลืมไป มีสิ่ง มิหวนมา
หนึ่งนั้นหนา พูดจา ระวังคิด
ระวังจิต พูดไป ใครกังขา
พูดจาดี มีราศี มีราคา
จะพูดจา จงพิเคราห์ เสนาะกรรณ
จะถามถึง สองนั้นหรือ คือเวลา
อย่ารอช้า คว้าสิ่ง ที่ใฝ่ฝัน
อย่าปล่อยวัน ปล่อยคืน ล่วงพ้นวัน
จะผ่านผัน หันไปคิด จิตเสียดาย
สิ่งสุดท้าย คือโอกาส ที่ผ่านมา
รีบรักษา ไขว่คว้า ก่อนห่างหาย
หากนิ่งเฉย เมยทิ้ง น่าเสียดาย
มิง่ายดาย จะปรากฎ ให้จดจำ
12 มิถุนายน 2550 22:43 น.
อาฮุย
เหม่อมอง ท้องฟ้า ยามราตรี
วินาที ผ่านไป ใจพริ้วไหว
ยังคำนึง ยังรัก ยังห่วงใย
ถึงแม้ไม่ มิอาจ สัมผัสเธอ
คอยเฝ้าเพ้อ ทวงถาม ความคิดถึง
ยังลึกซึ้ง ความฝัน ทุกครั้งเผลอ
ยังคอยคิด คอยอยู่ ใกล้ใกล้เธอ
ไม่พบเจอ แอบอบอุ่น เป็นสุขใจ
เพราะในใจ ยังคง คิดรู้สึก
ในส่วนลึก อาจเจ็บ จนรินไหล
ยังอยากอยู่ เฝ้าดูเธอ เป็นสุขใจ
เพราะหัวใจ ยังรักอยู่ มิรู้ลืม
10 มิถุนายน 2550 21:07 น.
อาฮุย
เกิดมา ล้วนแตกต่าง
บางอย่าง ใจของคน
มืดมน หากสับสน
ทุกข์ทน วกวนไป
สิ่งใด ก็ไร้ค่า
หากว่าตา มิอาจเห็น
บางอย่าง แสนยากเย็น
ต้องรู้เข็ญ บำเพ็ญใจ
รู้ไซร้ ซึ่งกำหนด
หมดจด มิหวั่นไหว
มิเป็น ทาสของใจ
รู้ซึ่งไซร้ ควรไตรตรอง
มิครองใจ ตามความคิด
รู้ทันจิต คิดควรปอง
ปิดตา ใช้ใจมอง
คิดตรึกตรอง ทำนองใจ
สิ่งใด มิมีอยู่
กำหนดรู้ มิเห็นใช่
สุขแท้ อยู่มิไกล
อยู่ที่ใจ ใช่พระจันทร์
7 มิถุนายน 2550 21:01 น.
อาฮุย
เธอมา บอกคำรัก
มิจักษ์ กระจ่างใจ
เคยฟัง น้ำคำใคร
หลงเหลือไว้ แค่คำลา
วาจา ของคำรัก
เฝ้าทึกทัก ไม่รักษา
ลึกซึ้ง คำสัญญา
พิจแล้วหนา ไม่มีจริง
ทุกสิ่ง นั้นผันแปร
ไม่แน่แท้ ให้แอบอิง
ใจนั้น เฝ้าประวิง
มิมีสิ่ง ใดมั่นคง
หน้าส่วนตัว
611
