เพียงความเชื่อมั่น

ยังแคร์

เพียงความเชื่อมั่น
เคยสงสัยไหม ว่าดอกไม้ดวงจันทร์ และดอกไม้ดวงดาวมีชีวิตอยู่นานแค่ไหนบนฟากฟ้า ใช่แล้ว..ดอกไม้ก็คือดอกไม้ มีเบ่งบาน ก็มีร่วงโรย..เมื่อในโลกนี้มีเพียงสองสิ่งที่เป็นอมตะคือเวลา และความรัก
	ทุกคราที่ดอกไม้สีขาวเบ่งบานและร่วงโรย ดอกไม้สีเหลืองก็ค่อยๆปลิดกลีบไปทีละกลีบ
	คืนหนึ่ง..เมื่อดอกไม้ดวงจันทร์ปลิดกลีบจนเหลือเพียงกลีบสุดท้าย จนหากมองจากอาณาจักรผืนดิน จะเห็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของดวงจันทร์ เสี้ยวเล็กๆจนดูเหมือนไม่มีดวงจันทร์อยู่ที่นั่น
	ถึงเวลาที่ท่านต้องลงไปรับดอกไม้สีขาว กับดอกไม้สีเหลืองอ่อนอีกครั้งแล้วองค์หญิง กลีบสีเหลืองอ่อนกลีบสุดท้ายเอ่ยขึ้น
	อีกไม่นานข้าต้องร่วงโรยไป อาณาจักรของท่านต้องมืดมนและเวิ้งว้างเช่นเดิม
	ข้าจะลงไป เจ้าหญิงเอ่ย แล้วร่อนตัวช้าๆลงไปยังอาณาจักรของเจ้าชาย เจ้าหญิงร่อนตัวลงมาเรื่อยๆ ผ่านเงามืดของฟากฟ้า ผ่านอากาศ ผ่านสายลม มายังที่ที่พระองค์จะได้พบกับเจ้าชาย
	แต่สิ่งผิดปกติเกิดขึ้นแล้ว..
	ไม่มีดอกไม้สีขาว ไม่มีเจ้าชายยืนรอพระองค์อยู่ที่นั่น มีเพียงความว่างเปล่า แห้งแล้ง เหมือนครั้งแรกที่พระองค์ได้พบ
	เกิดอะไรขึ้น เจ้าหญิงรำพึง พลางมองหาเจ้าชายผู้ที่ควรจะอยู่ที่นั่น
	โลกนี้ไม่มีอะไรคงเดิมเจ้าหญิง เสียงกระซิบเล็กๆดังแผ่วมาจากผืนดิน มันเป็นเสียงของต้นหญ้าเล็กๆซึ่งเหลือเพียงต้นเดียวท่ามกลางความแห้งแล้งนั้น
	เจ้าชายไม่มีอำนาจพอจะบันดาลดอกไม้ได้อีกแล้ว
	เจ้าหมายความว่าอย่างไร เจ้าหญิงถาม
	ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่ไปกว่าธรรมชาติเจ้าหญิงดอกไม้กำเนิดขึ้นที่นี่มาหลายต่อหลายครั้ง..หลายครั้งจนมากเกินไปสำหรับธรรมชาติ ที่นี่แห้งแล้งเกินกว่าจะมีดอกไม้งอกงามขึ้นมาแล้ว แม้แต่เวทมนต์ก็ไม่สามารถฝืนธรรมชาตินั้นได้ มันเป็นกฎของโลก
	เจ้าหมายความว่าอาณาจักรผืนดินแห่งนี้จะไม่มีดอกไม้งอกงามขึ้นอีกแล้วหรือ
	หากทุกอย่างยังดำเนินไปตามทางของมันเช่นนี้ ต้นหญ้าเอ่ย
	อีกไม่นานข้าก็ต้องแห้งเหี่ยวไป ข้าไม่อาจฝืนกฎของธรรมชาติได้เช่นกัน ต้นหญ้าเอ่ยต่อไป
	เจ้ายังมีเวลาอยู่บนอาณาจักรแห่งนี้อีกนานนัก เจ้าหญิงเอ่ย และลอยตัวขึ้นไปบนฟ้า 
	ก่อนอื่น ข้าต้องหาเจ้าชายให้พบ
	เจ้าหญิงร่อนเร่ตามหาเจ้าชาย อาณาจักรผืนดินแห่งนี้ดูเงียบสงัดและเวิ้งว้าง เจ้าหญิงร่อนตัวผ่านแม่น้ำที่แห้งแล้ง..จนเห็นเป็นเพียงร่องรอยของแม่น้ำที่ไม่มีน้ำ ผ่านท้องทะเลที่เฝ้าตามหาทรายสีม่วงอยู่ไม่หยุดหย่อนและไม่ใส่ใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ผ่านขุนเขาที่เด่นตระหง่านยิ่งใหญ่ และดูสูงที่สุดในอาณาจักรผืนดิน แต่ก็ไม่อาจสูงได้เท่าอาณาจักรของพระองค์
	เจ้าชายความจริงนั่งอยู่ที่เชิงเขาแห่งนั้น แต่ดวงตาดูเศร้าสร้อยและหมดหวัง พระองค์ถือซากดอกไม้สีขาวซึ่งแห้งเหี่ยวไว้ในมือ ถึงอย่างไรก็ตามมันก็เป็นดอกไม้ดอกเดียวที่ยังเหลืออยู่ในอาณาจักรแห่งนี้
	ความเศร้าไม่อาจทำให้อะไรๆดีขึ้นหรอกพระองค์ เจ้าหญิงเอ่ย
	ข้าเสียใจ..เจ้าหญิง..ข้าไม่มีอำนาจจะสร้างความงามให้อาณาจักรของท่านได้อีกแล้ว ไม่อาจสร้างได้แม้ในอาณาจักรของข้า เจ้าชายเอ่ยอย่างโศกเศร้า
	ท่านมีอำนาจเสมอในอาณาจักรของท่าน เจ้าหญิงปลอบโยน
	ข้าอยากกลับไปเป็นเจ้าชายความจริงที่ไม่ใส่ใจกับสิ่งใดเช่นเดิม ข้าไม่อยากโศกเศร้าแค่เพียงดอกไม้ตายจากข้าไปเช่นนี้มันทำให้ข้ากลายเป็นคนอ่อนแอ
	คนอ่อนแอคือคนวิ่งหนี..พระองค์ เจ้าหญิงกล่าว
 และข้าเชื่อว่าท่านเป็นผู้เข้มแข็ง เจ้าหญิงยิ้มอย่างอ่อนโยน
ท่านพูดเหมือนว่าที่นี่จะฟื้นคืน เจ้าชายเอ่ยอย่างมีความหวัง
ถ้าเพียงท่านเชื่อมั่นในข้า..พรุ่งนี้ดอกไม้จะบาน เจ้าหญิงเอ่ยและลอยตัวขึ้นไปบนฟากฟ้า
แล้วข้าจะมารอบรับดอกไม้สีเหลือง และดอกไม้สีขาวจากท่าน
เจ้าหญิงลอยสูงขึ้นสูงขึ้น กลับสู่อาณาจักรของพระองค์ กลีบสุดท้ายของดอกไม้สีเหลืองร่วงโรยไปแล้ว ทุกอย่างดูเวิ้งว้าง ว่างเปล่าอย่างที่สุด
พรุ่งนี้ดอกไม้จะบาน.. พระองค์รำพึง และร่ายคาถา
ไม่นานนักท้องฟ้าก็ปกคลุมไปด้วยควันสีเทาน่ากลัว ความมืดมนดูมืดมนยิ่งกว่าเดิม อยู่ๆฟ้าก็ส่งเสียงคำรามลั่น เสียงดังจนทำให้ผืนดินสั่นสะเทือน
เจ้าชายมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสิ้นหวัง..พระองค์แทบไม่อยากเชื่อว่าความเลวร้ายเช่นนั้นจะทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างดีขึ้น
ข้าเชื่อในตัวท่าน..เจ้าหญิง 
เจ้าชายรำพึงและหลับตาลง ภายใต้เปลือกตานั้นมีแววตาที่กลับมาเชื่อมั่นและเปี่ยมความหวัง
ความเย็นฉ่ำเม็ดหนึ่งร่วงหล่นจากฟ้ามาสัมผัสที่ตัวเจ้าชาย และตามด้วยอีกหลายร้อย หลายล้านเม็ด พื้นดินที่แห้งแล้งเริ่มกลับมาชุ่มฉ่ำ แม่น้ำที่แห้งผากเริ่มเดินทางต่อไปจากที่สูงลงที่ต่ำ ท้องทะเลที่เจ้าตามหาเริ่มมีเรี่ยวแรงและกำลังใจ คลื่นทะเลสาดซัดแรงขึ้นด้วยความหวัง และต้นหญ้าต้นน้อยก็เริงระบำอย่างมีความสุขกับการต่อชีวิตครั้งนี้
ทุกอย่างสงบลงพร้อมของขวัญชิ้นใหม่ที่เจ้าหญิงมอบให้
แสงไฟอบอุ่นจากร่องของภูเขาค่อยๆลอยขึ้นจนสว่างไปทั่วฟ้า ความอบอุ่นแผ่กระจากเต็มอาณาจักรผืนดิน ดอกไม้เริ่มงอกงามและเบ่งบานอีกหน
เรียกมันว่าดวงตะวันเถิดเจ้าชาย..ดวงตะวันที่อบอุ่นและยิ่งใหญ่เหมือนหัวใจของท่าน เจ้าหญิ่งเอ่ย
และในคืนนั้นเอง ดอกไม้มากมายก็งอกงามและเบ่งบานเต็มอาณาจักรท้องฟ้า และอาณาจักรผืนดิน จนคล้ายเป็นที่แห่งเดียวกัน..เพราะมันเป็นทั้งอาณาจักรแห่งความจริง และความฝัน
ทุกวันนี้หากวันนี้ฟ้าเป็นสีเทาจนดูเหงาและเศร้าสร้อย..เธออย่าได้รู้สึกหวั่นกลัวอะไรเลย มันเป็นแค่คาถาที่เจ้าหญิงสร้างขึ้น เพื่อให้ดวงตะวันมีค่า และให้ดอกไม้ได้เบ่งบานต่อไปจนตลอดกาล..เท่านั้น				
comments powered by Disqus
  • เอ้คุง

    28 ธันวาคม 2545 20:12 น. - comment id 67180

    งะ  เขียนคำว่า \'เขียน\' กะ \'ซะ\' ผิดอ่าคับ (มาจับผิดๆ :p )
    
    หนุกดีกั๊บๆ ^^
  • ยังแคร์

    28 ธันวาคม 2545 23:39 น. - comment id 67181

    เอาไว้แก้ทีหลังจ้า 555
  • ยังแคร์

    29 ธันวาคม 2545 00:31 น. - comment id 67182

    ทำลิ๊งค์ผิด ขอโทษค่ะ
    
    http://www.thaipoem.com/web/scoopdata.php?id=469
  • windsaint

    29 ธันวาคม 2545 23:31 น. - comment id 67192

    ชอบจังเลยอ่าคับ เพ่ยังแคร์เขียนดีอ่า อิอิ
  • ยังแคร์

    29 ธันวาคม 2545 23:45 น. - comment id 67194

    เจงง่ะ
  • มังกิ

    1 มกราคม 2546 19:26 น. - comment id 67205

    เจงดิ มาตอบแทนเจ้าลม
    
    มิเสียแรงเรียนวรรณกรรมเด็กนิ :D
  • ยังแคร์

    1 มกราคม 2546 21:53 น. - comment id 67209

    อิอิ จ้า

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>