อัลมิตรา

เส้นทางจากกรุงเทพฯไปยังนครนายก ระยะทางไม่ไกลเลย แต่ก็นานพอที่ฉันคิดอะไรได้หลายอย่าง  เสียงหัวเราะของเพื่อนๆดังมาเป็นระยะ  มีเสียงคุยกันเบา ๆ บ้าง และมีบางคนหลับ.. ฉันดึงปีกหมวกให้หรุบต่ำลง เพื่อบังแดด ว่าจะหลับตาสักพัก แต่เสียงโทรศัพท์ก็ทำให้ฉันเปลี่ยนใจ
 ถึงไหนแล้วครับคนดี แล้วเมารถหรือเปล่า ว่าจะบอกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วให้เตรียมยาแก้เมารถไปด้วย แต่ก็ลืม 
 เอ ตรงนี้ เรียกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ เพิ่งจะผ่านดรีมเวิร์ล เส้นทางนี้เรียกว่าคลองอะไรนี่แหล่ะ แต่ไม่รู้คลองเท่าไหร่ค่ะ  ฉันตอบ
 เมารถหรือเปล่าครับ 
 ไม่เลยค่ะ แอร์เย็นสบาย ก็เลยไม่มีอาการค่ะ 
 ผมจะเข้าห้องประชุมครับ เป็นห่วงเลยโทรมาถาม ถ้ายังไง ถึงรีสอร์ทแล้ว โทรมาบอกผมนะครับ 
 ค่ะ จะโทรไป แต่คุณห้ามรับสายนะ เปลืองตังค์ จากที่นั่งเงียบ ๆ จู่ ๆ ฉันก็หัวเราะร่วน จนทำให้เพื่อนหลายคนแปลกใจ หันมามอง .. แต่พอรู้ว่าฉันคุยโทรศัพท์อยู่พวกเขาก็ได้แต่ยิ้ม 
     
  ครับ รู้แล้วครับ คุณนี่จอมประหยัดจัง  
 แถวบ้านคุณเรียกแบบนี้ว่าประหยัด แถวบ้านฉันเรียกว่างกค่ะ ทำไงได้ โทรศัพท์ซื้อมา มีไว้เพื่อรับสายค่ะ 
 ครับผม เน้นจัง ผมก็เป็นฝ่ายโทรหาคุณทุกทีนี่ครับ คุณเคยโทรหาผมซะที่ไหน 
 ไหนบอกว่าจะไปประชุม  ฉันเตือนความทรงจำเขา
 จริงด้วยเกือบลืม ดูสิ หอบเอกสารมาตั้งเยอะ แต่ลืมว่าจะไปประชุม ผมไปล่ะครับ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ 
 ค่ะ คุณก็เช่นกัน  ฉันเก็บโทรศัพท์ใส่ซองผ้า หลับตาและนึกถึงภาพเขาที่ต้องหอบแฟ้มเอกสาร ส่วนอีกมือถือโทรศัพท์คุยกับฉัน วันละกี่ครั้งนะ ที่เขาหมั่นโทรมาหาฉัน บางทีแค่ฝนตก ก็ต้องโทรมาบอก ยิ่งตอนที่น้ำท่วมเชียงใหม่ รายงานถี่ยิบยิ่งกว่าผู้สื่อข่าวเสียอีก  
..คนดี ตอนนี้ผมกำลังไปช่วยเพื่อน น้ำเข้าบ้านเพื่อนแยะเลย 
..คนดี ผมกำลังส่งเสบียงไปช่วยเพื่อนอยู่ครับ ก็ง่ายๆครับ น้ำ+อาหารกล่อง
..คนดีตอนนี้ผมกำลังเดินลุยน้ำไปทำงาน น้ำถึงเอวแล้วครับ ..
..คนดีวันนี้ผมไม่ได้ไปทำงาน เมื่อวานตอนเดินลุยน้ำ เศษแก้วบาดเท้าตอนนี้อักเสบครับ
คนดี ..................
คนดี...................
ผู้ชายตัวโตๆนี่ บางทีพวกเขาก็ทำอะไรที่ดูตลกเหมือนกัน แต่ฉันก็มีความสุขนะ สุขในอารมณ์กับบางคน