อัลมิตรา

ฉันนั่งอยู่ที่ม้านั่งเก่าๆตัวหนึ่งบริเวณหลังบ้านพัก นั่งมองบึงบัวอยู่พักหนึ่ง
โทรศัพท์ก็ดังขึ้น คิดโน่นคิดนี่หลายอย่าง
 เป็นไงบ้างครับ ทานข้าวหรือยัง  เขา คนที่อยู่ไกลถามมา
 ยังค่ะ เพิ่งกลับเข้ามาที่บ้านพัก ว่าจะอาบน้ำแล้วไปทานข้าวค่ะ
 เหนื่อยไหมครับ คนดี 
 ค่อยยังชั่วแล้วค่ะ แต่ตอนกลางวันเหนื่อยมากเลย 
 แผลเป็นไงบ้างครับ เห็นว่าจะมีพวกปีนป่าน โหนเชือกทำนองนั้น 
 อื้อ ! เจ็บค่ะ ที่แขนขวาตอนไต่เชือก คงเพราะรั้งตัวไว้ไม่ให้ตก เชือกเลยเสียดสีกับต้นแขนถลอกจนเลือดซึม 
 ใส่ยานะครับ แล้วที่มือขวาที่บาดเจ็บล่ะครับ 
 ก็เจ็บค่ะ หลายฐานต้องออกแรง
 โอย คุณต้องดูแลตัวเองนะครับ ผมเป็นห่วงคุณมากเลยรู้มั๊ย 
 ทราบค่ะ ขอบคุณค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ จะไปอาบน้ำค่ะ เดี่ยวไปพร้อมเพื่อนทานข้าว 
 คืนนี้ผมจะโทรหานะครับ 
 ได้คะ หลังสามทุ่มนะคะ เพราะต้องเข้าห้องประชุมหลังทานข้าว 
ฉันวางสายจากเขาก่อนที่จะไปทำธุระส่วนตัว และเดินออกไปทานข้าวพร้อมเพื่อน เพื่อนหลายคนแซวว่า ..คงอิ่มอกอิ่มใจแล้วกระมัง .. เปล่าหรอก  ฉันไม่อาจบอกความรู้สึกบางอย่างให้เพื่อนรู้ได้ ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน ความรู้สึกที่คนมองฉันอย่างฉาบฉวย ย่อมไม่มีวันที่จะเข้าใจ