ครั้งแรกที่ได้ประสบพบเจอหน้า
รู้สึกแปลกในอุราว่าหวั่นไหว
เหมือนเป็นคนที่ฟ้าส่งมาตรงใจ
เมื่อชิดใกล้ใจก็สั่นไปทุกครา
กว่าจะได้รู้ตัวก็มัวเปิ่น
มัวทำเมินเดินหนีในทีท่า
กว่าจะรู้ว่ารักเธอเสมอมา
ก็สายเกินจะเยียวยารักษาทัน
กาลเวลาพ้นผ่านนานแค่ไหน
มิอาจผันเปลี่ยนไปใจของฉัน
ถึงกี่ปีกี่เดือนกี่คืนวัน
ฉันก็ยังรักมั่นเพียงแต่เธอ
29 สิงหาคม 2551 18:18 น. - comment id 891105
แม้ประสบพบกันนานสักแค่ไหน ใจเธอไม่ผันแปรไปเปลี่ยนเป็นอื่น ถึงจะส่งใจถึงกันทุกวันคืน เธอคงยืนเคียงข้างฉันดั่งเพื่อนเอย

29 สิงหาคม 2551 21:34 น. - comment id 891128
ไม่รู้ตัว เพราะมัวเมิน ทำเหินห่าง จึงอ้างว้าง ร้างรารัก จักโหยหา อดีตนั้น ที่ผันผ่าน เนิ่นนานมา จึงรู้ค่า ว่ารักเธอ เสมอไป
