หุบเขาสูงเหวต่ำข้ามขอบฟ้า
ไกลสุดหล้ากาลเวลามิเอื้อมถึง
ด้วยหัวใจที่โหยหาแสนคำนึง
เสนาะซึ้งเสียงสะท้อนของวันวาน
ภาพอดีตฝังจดจำครั้งเก่าก่อน
มิอาจถอนออกจากใจที่แสนหวาน
รู้ด้วยรักรู้ด้วยใจมาเนิ่นนาน
ล่วงเลยผ่านข้ามเวลาที่หมองใจ
ความทรงจำอยู่ในห้วงจากส่วนลึก
ไม่อยากนึกอยากฝันถึงวันไหน
อนาคตข้างหน้าเป็นเช่นไร
แต่ดวงใจดวงนี้ยังระทม
สุดแสนเศร้าปวดร้าวที่ทนทุกข์
ภาพความสุขกลับชอกช้ำร่ำขื่นขม
เธอจากไปสุดรวดร้าวเฝ้าระบม
ต้องตรอมตรมฝ่าฟันด้วยหัวใจ...