เธอนั้นซนกว่าใครที่ในห้อง
ไม่ค่อยมองเวลาครูมาสอน
ทั้งมาสายบ่ายล่วงก็ง่วงนอน
การเรียนอ่อนกว่าใครที่ในชั้น
ครูจะเตือนอย่างไรไม่ค่อยเชื่อ
แถมยังเบื่อหน้าครูจู่หุนหัน
จะเดินสวนพอพบเธอหลบพลัน
ทุกทุกวันเป็นอย่างนี้...ครูหนักใจ
แต่เธอก็พอมีดีอยู่บ้าง
มิทิ้งขว้างการบ้าน งานมอบให้
ครูก็รู้แม้ไม่บอก เธอลอกใคร
พอทำให้รู้บ้างแม้บางเบา
ครูห่วงเธอที่สุดประดุจลูก
ชี้ผิดถูกรู้ไว้จะไม่เขลา
หนึ่งปีที่พ้นผ่านไม่นานเนา
รู้ไหมเล่าครูเหนื่อยล้า เหมือนห้าปี
บัดนี้เธอกลับตนเป็นคนใหม่
เอาใจใส่การศึกษารู้หน้าที่
ผลการเรียนดีขึ้น ชื่นชีวี
นิมิตดีก้าวมาค่าเลิศเลอ
แม้ครูไม่ได้สอนเธอตอนนี้
ครูก็มีอุระห่วงเสมอ
กับข่าวที่รับรู้..รู้ไว้เธอ
น้ำตาเอ่อทันที...เพราะดีใจ
5 มิถุนายน 2545 13:55 น. - comment id 54057
อ่านแล้วคิดถึงครูจังเลยค่ะ

5 มิถุนายน 2545 19:20 น. - comment id 54124
คิดถึงครู และคิดถึงพี่ไม้เก็ด นานๆ จะได้เห็นกลอนซักที หรือเปล่า อิ อิ

6 มิถุนายน 2545 01:08 น. - comment id 54252
กลอนนี้ ยังกะถอดหัวใจครูเขียนออกมาเลยครับ อ่านแล้วโดนใจ ....

6 มิถุนายน 2545 10:01 น. - comment id 54282
หัวใจครูดีดี ไม่ต่างจากที่ไม้เก็ดเขียนเลย(จริง ๆ นะ)

11 มิถุนายน 2545 07:33 น. - comment id 55121
ซาบซึ้งในพระคุณครูอยู่เสมอ กลอนซึ้งจังค่ะ
