๐๐๐ผู้ชายแปลกหน้า๐๐๐

กอกก

                    **ใคร....ในเงาจันทร์**
 
                 เสียงใครหนอร้องไห้คล้ายเสียงคลื่น
           ใครนะยืนนิ่งเฉยไม่เยื้องไหว
           เสียงกระซิกแรงสะอื้นร่างแกว่งไกว
           เพ่งมองไปเป็นตะคุ่มในเงาจันทร์   
                  สงัดนัก ณ โขดหินที่ริมหาด
           แสงจันทร์สาดคล้ายรูปปั้นที่ฟ้าสรรค์
           อยากรู้นักเธอนั้นหรือคือใครกัน
           เหตุผลใดบันดาลให้ได้เศร้าตรม
                  คลื่นสะสาดกระทบกับโขดหิน
          ได้ยลยินเสียงแผ่วแว่วผสม
          เสียงคลื่นซัดหาดสะอื้นคลื่นตรอมตรม
          เจ้าจะขื่นจะขมทำไมกัน
                  เจ้าคือภูตผีนางพรายหรือไรแน่
          อย่าท้อแท้เลยนะแม่มิ่งขวัญ
          นิ่งเถอะนะขวัญมาเถิดแม่เงาจันทร์
          ให้พี่นั้นได้พันผูกปลูกไมตรี
              พี่คนนี้ก็ไม่มีจะดีนัก
          มีทุกข์หนักเพราะรักมาหน่ายหนี
          จึงย่างเยื้องเดินเรื่อยมาถึงตรงนี้
          ขอคนดีไว้ใจอย่าได้กลัว
                  ลมสะบัดพัดไกวผมไหวพลิ้ว
          ผมพัดปลิวว่อนหวานในเงาสลัว
          รำพันเถิดเปิดใจสิ่งพันพัว
          เจ้าอย่ามัวครางแครงระแวงใจ
                  ในอ้อมแขนชายนี้ยังพออุ่น
          อบละมุนด้วยใยรักอันหยาดใส
          จะซุกซบอกอุ่นสะอื้นไห้
          ก็ร้องไปจนกว่าเจ้า จะกล่าว..พอ***
                           ...................