ตื่นนอนแต่เช้าด้วยอาการที่งุนงง
สายตาทั้งสองเปิดไม่เต็มที่
อ่อนล้าทั้งกาย ทั้งใจ
เหน็ดเหนื่อย ตั้งแต่เมื่อวานที่เกิดเรื่อง
น่าสลด น่าใจหาย น่าเสียดาย
น่าโมโห ความผิดหวังกลับมาไม่รู้ตัว
บางเรื่อง ที่เลวร้ายอาจฝังอยู่ในใจไม่มีที่สิ้นสุด
บางเรื่องที่แสนดีกลับเลื่อนร้างหายไป
นานครั้ง จะวนเวียนแวะมาให้หายชื้นใจสักครั้ง
ตราบใด ที่ตื่นตอนเช้ายังเปิดตาไม่ค่อยขึ้น
อ่อนล้า ในวันนั้น ก็ยังคงต้องตกเป็น เหยื่อของความระทมอยู่ดี