พอตะวัน พลันลับลา จากฟากฟ้า
ความเลือนลาง ย่างกรายมา ฟ้าสลัว
ความเงียบเหงา ที่เข้ามา ช่างน่ากลัว
ทุกถิ่นทั่ว เริ่มมัวมืด อย่างยืดยาว
ไม่มีแล้ว แสงไฟ ในคืนหม่น
ไม่มีแล้ว ใครสักคน ในคืนหนาว
ไม่มีแล้ว แสงสว่าง ที่พร่างพราว
ชีวิตเศร้า เมื่อเขาตัด กระแสไฟ