โอ้ผีเสื้อสีฟ้านัยย์ตาเศร้า
ปีกของเจ้าขาดวิ่นจนสิ้นสวย
อดีตเป็นผู้นำโชคอำนวย
วันนี้ป่วยอ้างว้างอย่างเดียวดาย
หมดสภาพความโก้โถชีวิต
ฟ้าลิขิตสิ้นสุดไร้จุดหมาย
เหลือแต่ความคับแค้นแสนน่าอาย
ความสบายจากไปไม่กลับมา
ย้อนไปถึงวันก่อนตอนเจ้าสุข
เคยสนุกล้นเหลือผีเสื้อจ๋า
หยิ่งยะโสโอหังดั่งราชา
ฟ้าทั้งฟ้ารายรอบเจ้าครอบครอง
สัจธรรมเที่ยงแท้เพียงแค่นี้
อย่าหลงศักดิ์และศรีให้มัวหมอง
ฉันยังเป็นผู้น้อยคอยเฝ้ามอง
ช่วยประคองผีเสื้อเมื่อสิ้นทาง