เดือนดับลับแสงแหล่งหล้า
ท้องฟ้าครานี้ที่หมอง
เคยแจ่มแรมขึ้นยืนมอง
เคยครองท้องฟ้าธานีฯ
เดือนดับลับแหล่งหล้า หม่นหมอง
คืนหนึ่งซึ่งเคยครอง น่านฟ้า
ลาลับบ่มาปอง ดั่งเก่าแลนอ
เคยส่องแจ่มเจิดจ้า ทั่วพื้นธรณินทร์
ข้างแรมลาร้างเลื่อน ราตรี
หวนกลับสิบห้ารวี แจ่มแจ้ง
ใช่จากใช่ลาหนี ลาลับ
จักกลับมาเสกแสร้ง หยอกล้อพะนอกันฯ