ระยะทางมิอาจกั้นระยะใจ

กระต่ายใต้เงาจันทร์


กลอนเลี้ยงส่งศาลพิจิตรปีพ.ศ.2555
ร่ายลำนำกลอนหวานเริ่มขานขับ
มาเรียงร้อยถ้อยรับความหรรษา
เป็นบทกลอนซ่อนความหมายในที่มา
ผ่านจินตนาการม่านฟ้าจากหัวใจ
รูปร่างท้วมจิตใจดีอยู่เนื่องนิตย์
รักลูกน้องผูกมิตรชิดรักใคร่
มีเมตตารู้ไหมหนาว่านี่ใคร
ท่านวรรณาผู้ใหญ่ใจนักเลง
เด็กจุฬายิ้มแย้มและเคารพ
พอพานพบเป็นหนุ่มกระฉับกระเฉง
ผิวขาวใสใส่แว่นเป็นกันเอง
ท่านภาคภูมิทายถูกเผงยามมองมา
เป็นคนใต้ผิวคล้ำธรรมศาสตร์
รักครอบครัวเหลือขนาดยอดปรารถนา
ร้องเพลงเก่งแถมดูดีทุกเวลา
ท่านภาคภูมิกล่าวมามิใช่ใคร
หญิงจุฬาสดใสวัยน่ารัก
ท่านสฬมาภรณ์ที่รู้จักนั่นใช่ไหม
เป็นแม่ที่น่ารักมากน้ำใจ
ผมยาวคลุมไหล่ไฉไลตา
จำใจจากแยกย้ายด้วยหน้าที่
เพื่อความฝันที่มีปรารถนา
ห่างแต่กายใจรู้สึกทุกเวลา
ด้วยสายใยสื่อสายตาสายสัมพันธ์
ระยะทางห่างหายใช่ห่างเหิน
ความรู้สึกยังดำเนินใช่ไหมนั่น
ห่างเพียงกายแต่หัวใจเราผูกพันธ์
ระยะทางมิอาจกั้นระยะใจ
เขียนคำกลอนอ่อนหวานผ่านม่านฟ้า
ใส่รอยยิ้มส่งมาผ่านฟ้าใส
ใช้ท้องฟ้าแทนกระดาษจรดหมึกไป
ตั้งอนิษฐานเสียงใสขอพรดาว
ขอให้ทุกท่านสมหวังดั่งใจคิด
ขอทุกชีวิตบริสุทธิ์ดังสีขาว
มีความสุขสดใสเช่นเดือนดาว
พร้อมบอกกล่าวพบฝันวันที่ดี
ด้วยคำพรที่ขาวใสบริสุทธิ์
ที่พิสุทธิ์สดใสในราศี
ใช่ธรรมมะสรรสร้างคุณความดี
รักษาสิ่งที่มีอย่างงดงาม
                                                              ใช้หัวใจเขียน
                                                            กระต่ายใต้เงาจันทร์
                                                            มีนาคม   2555
				
comments powered by Disqus
  • ฤกษ์(ไม่ได้ล๊อกอิน)

    27 มีนาคม 2555 22:58 น. - comment id 1228494

    ศาล   !!!!!!! ขอทีเถอะอย่าพูดถึงได้ไม๊ ประชาชนกลัวแล้วจ้า
  • บุญ

    28 มีนาคม 2555 08:35 น. - comment id 1228510

    ไม้หลัก   ------------    20.gif
  • ผู้หญิงไร้เงา

    1 เมษายน 2555 17:47 น. - comment id 1228907

    แม้จากไกลเพียงใด ยังเก็บความทรงจำที่ดีต่อกันไว้เสมอ ๆ เชื่ออย่างนั้นค่ะ

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน