ท้องฟ้า มืดมัว หมองหม่น
หยดน้ำตาร่วงหล่น โศกเศร้า
เสียงเหงาๆของสายลม แผ่วเบา
เห็นเพียงเงาของกิ่งก้านไร้ดอกใบ
ทุกสิ่งอย่าง เงียบเหงา ไร้ชีวิต
เหมือนว่าถูกลิขิตให้ห้ามเคลื่อนไหว
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ จางหายไป
ความรู้สึกก็วูบไหว ตามแสงจันทร์
แม้ยามแสงอาทิตย์ไล้ก็ไม่อุ่น
คิดถึงกอดที่เคยคุ้น ยิ่งหนาวสั่น
หมดลงแล้ว ฉันและเธอ กันและกัน
ต่อจากนี้มีเพียงฉัน และฉันแค่คนเดียว