สุดนภาขอบฟ้า....กว้างไกล
เส้นทางเดินของฉันอยู่หน....แห่งใด
ปล่อยชีวิตให้....ล่องลอยไป
ไร้จุด...จบสิ้น
ความหวัง กับ ความฝัน
ถูกพันธนาการ......ไว้ด้วย.....ความมืดมน
แสนอ้างว้าง..และ..สุดเหน็บหนาว
ปวดร้าวเกินที่ใจจะทน
เผชิญโชคชะตา...ฝ่าฟันมาหลายแดดฝน
มีใครไหม ?.. สักคน! ..จะปลอบใจ
สุดห้วงลึกก้นบึ้ง....แห่งใจ
คงมีความสดใสของฉัน....เหลืออยู่
อยากให้ใครสักคน....มารับรู้
บอกให้ใจฉันสู้....เพราะเธอจะอยู่.....เคียงคู่ฉัน
.........ตลอดไป........
15 ตุลาคม 2550 17:07 น. - comment id 771436
กลับมานานแล้วหรอคะ พิมทำงานก่อนนะค่ำๆๆจะมาต่อกลอนด้วย สบายดีนะคะ

15 ตุลาคม 2550 19:14 น. - comment id 771528
น่าเศร้านะคะ สวัสดีค่ะ รักษาสุขภาพนะคะ

15 ตุลาคม 2550 20:29 น. - comment id 771586
ยามเธอ อ่อนล้า อ่อนไหว ขาดมีใครสักคนจะเข้าใจ ก็ขอแค่ให้มองมาจะได้ไหม แล้วฉันจะเป้น"ใครสักคน" ..... ที่เธอต้องการ

16 ตุลาคม 2550 17:30 น. - comment id 772043
แวะมาเป็นกำลังใจค่ะ.. คงไม่เหงาแล้วนะ! สู้! สู้! ค่ะ...^v^ *****
