ใจเจ้ากรรมน้ำตาบ่ารินไหล
ซึมซับในความเจ็บที่เหน็บหนาว
หลงใจอ่อนอ่อนไหวใจขื่นคาว
ต้องปวดร้าวรักระบมตรมโทษใคร
อยากหมุนวันเวลาผ่านผันย้อนกลับ
ไม่รับรักร่ายร้ายเจอยามเผลอไผล
ขอกักเก็บกุมกระชับจับหัวใจ
มิยอมให้เพลิดเพลินเดินหลงทาง
เชื่อน้ำคำพร่ำวอนร้อยอ่อนหวาน
ลืมต่อต้านความเจ็บเหน็บรักร้าง
สมน้ำหน้านะใจไหวบอบบาง
เจ็บเสียบ้างอยากดื้อและถือดี
ได้แต่ปลุกปลอบใจให้ลืมเขา
ลบรอยเศร้าเหงาจางห่างหายหนี
แต่ยากนักหักใจลาล้าทุกที
จำรักที่สดใสลืมไม่ลง
อีกเมื่อไรใจจะลืมลบปลื้มหมด
ลืมจำจดอดีตไว้ไม่เสริมส่ง
ปลดแอกใจไม่รั้นดื้อถือมั่นคง
รู้จักปลงปล่อยว่างวางเฉยชา.
12 พฤศจิกายน 2550 07:44 น. - comment id 787101
ดีจ้า ลืมเสียเถิดอย่าคิดถึง ลืมรักเคยซึ้งตรึงมั่น เพลงคิดถึงซึ้งใจไม่เว้นวัน ฟังแล้วตื้นตันแทบร้องไห้

12 พฤศจิกายน 2550 08:13 น. - comment id 787114
อยากลืมเขาร้าวใจให้สิ้นซาก ที่ลำบากจากคนทนเจ็บแสน ถูกเธอทำข้ำรักหนักตอบแทน คงจะแขวนฤทัยให้จดจำแวะมาสวัสดียามเช้าครับ

12 พฤศจิกายน 2550 08:31 น. - comment id 787120
ความทรงจำของเธอจะไม่ลืม แม้จะฝืนปลดแอกใจในความรัก ยากจะหักหัวใจใคร่ตะหนัก ในความรักจักปล่อยวางได้อย่างไร

12 พฤศจิกายน 2550 11:04 น. - comment id 787183
แปลกนะครับ สิ่งอยากลืม กลับจำ แตสิ่งอยากจำกลับลืม

12 พฤศจิกายน 2550 13:56 น. - comment id 787262
คนเราบังคับให้ตัวเองลืมอะไรต่ออะไร ที่เกิดขึ้นในชีวิตได้ยาก แต่เรา ก็ยังเลือก ที่จะจำเรื่องดี..ดีในชีวิตได้ เช่นเดียวกัน ลืมไม่ได้ก็ไม่ต้องลืม เลือกจำในสิ่งที่น่าจำดีกว่านะ

12 พฤศจิกายน 2550 17:07 น. - comment id 787334
เมื่อไหร่ใจนางฟ้าจะลืมนะคะพี่เก็จถะหวา....กว่าแผลจะตกสะเก็ดคงอีกนานค่ะ
![]()
สวัสดียามเย็นค่ะคุณsonax0651
![]()
จริงค่ะพี่นกยูง.....แต่นางฟ้าจะพยายามนะคะ
![]()
ใช่ค่ะคุณบนข.
![]()
ใช่ค่ะคุณdarkside...แม้ต้องหลอกตัวเองก็ต้องทำใช่ป่ะคะ

12 พฤศจิกายน 2550 19:26 น. - comment id 787402
ได้แต่ปลุกปลอบใจให้ลืมเขา ทั้งที่ใจของเราเฝ้าห่วงหา ทำอย่างไรก็ไม่ลืมในสักครา จนทิวาล่วงเลยมาหลายขวบปีการจะลืมใครสักคน ยากยิ่งนักค่ะ

13 พฤศจิกายน 2550 06:30 น. - comment id 787559
ใช่ค่ะคุณผู้หญิงไร้เงา....ยากจะตัดใจลืมจริงๆค่ะ

13 พฤศจิกายน 2550 15:22 น. - comment id 787839
คนอยากลืมฉันเข้าใจยากเอ่ยถึง
ใจดื้อดึงทำไมให้หวั่นไหว
อยากจะลืม ๆ ทุกสิ่งที่เป็นไป
ความฝันไฝ่ที่ตั้งไว้ให้เลือนลาง
ดอกไม้ไฟดาวรุ่งพุ่งสู่ฟ้า
ชั่วพริบตาก็เลือนลับจนจางหาย
แม้กระนั้นยังตราตรึงมิรู้วาย
ตราบสุดท้ายชีพมลายได้เชยชม

13 พฤศจิกายน 2550 23:18 น. - comment id 788137
ขอบคุณนะคะคุณChesperที่อยากจะลืม
