ยามเมื่อคืน อสุนีคำรณ

เด็กโรคจิต

เพลิงพายุพัดมาฟ้าพิโรธ                ขึงขังโกรธโกธาน่าใจหาย
                   อสุนีคำรณร้องก้องไปไกล              เพียงแว่วยินก็หวาดไหวใจระรัว
                   แลรอบข้างทางไหนก็มืดมิด           ในดวงจิตตกประหม่าผวากลัว
                   สรรพางค์อย่างพิกลทั้งเนื้อตัว        วิตกกลั้วเกินระงับดับอารมณ์
                   อาจเพราะยังว้าวุ่นเฝ้าครุ่นคิด       คนึงนิจเคยชิดสนิทสนม
                   ต้องก้มหน้านองน้ำตายังปรารมภ์   ด้วยแพ้คมขวากหนามมันช้ำใจ
                   ถ้าจะสู้สัปยุทธ์กันซึ่งหน้า               แม้ศาตราอาวุธไม่หวั่นไหว
                   จะฟันฝ่ากล้าผจัญอันตราย            แต่หาใช่มาแพ้ภัยในชะตา
                   กรรมใดหนอเคยก่ออกุศล            จึงว่ายวนเวียนวุ่นจนคลาดครา
                   ฤาบุญน้อยพี่จึงด้อยวาสนา            ต้องห่วงหาแต่แววตาภาษากาย
                   ไม่อาจเอ่ยเอื้อนวจีที่มีอยู่              อยากให้รู้ไมตรีที่มุ่งหมาย
                   ว่าน้ำใสใจจริงเป็นเช่นไร            กลับหม่นไหม้ทุกข์ทนทรมาน
                   พี่ตั้งเอาศรีสัจจารักษาศีล              แม้ชีวินจักสิ้นไปไร้สังขาร
             ได้กอปรบุญเกื้อไว้ในวิญญาณ     เสริมด้วยทานเสบียงธรรมแต่กรรมดี
                   
การรอคอยมันทำให้ทรมานแต่น้อยที่สุดมันก็เป็นความหวังที่สามารถหล่อเลี้ยงชีวิตและจิตวิญญาณได้เสมอ