สายลมพัดผ่านมาเข้าสู่หน้าหนาว
สายลมเบาเบาพัดผ่านใจคนเหงาเหงา
ดั่งแมงปอปีกบางบินถลาลมใต้เงาดาว
กับเรื่องราวของเจ้าที่เก็บไว้ในความทรงจำ
สายลมเจ้าเอ๋ย
อย่างพัดแรงเลยได้ไหม
ฉันไม่มีแรงพอที่จะบินท้าลมแรงต่อไป
เพราะว่าด้วยตัวและกายใจฉันเพียงบางบาง
ดั่งเหมือนแมงปอปีกบางในตอนนี้
ไม่อาจสู้แรงลมที่มีบินต่อไปได้
ถลาตัวไปตามสายลมพัดพาไป
สู่หนใดก็ได้แล้วแต่สายลม
หวนมานึกถึงตัวเราที่เป็นอยู่ตรงนี้
ไม่แตกต่างเหมือนชีวีแมงปอนั้นได้
ตั้งแต่วันที่เธอมาลาร้างและห่างไกล
ชีวิตนี้ก็สิ้นไร้แม้ฝันที่จะก้าวเดินไป
หนทางชีวิตยังรู้ว่าอีกยาวไกล
จะทนเจ๊บปวดร้าวในหัวใจทำไมตอนนี้
ทั้งๆเรื่องราวก็ผ่านมาเนิ่นนานหลายปี
แต่ที่ฉันต้องเป็นอยู่อย่างนี้ก็เพราะ....รักนี้ฉันมีแต่เธอ
.............................................................
แด่....ใครสักคน
..........................................................
กวีคนเศร้า จึงเขียนแต่กลอนเศร้าๆต้องขอโทษด้วยนะ
11 ตุลาคม 2551 15:31 น. - comment id 903923
เพียงพบกับความทรงจำแสนเศร้าหมอง มิอาจครองเคียงคู่ดั่งใจฝัน เพียงพบเจอเพื่อมีแค่ความผูกพัน นึกถึงกันวันก่อนเก่าเท่านั้นเองสักวันหนึ่งคงพบเจอคนที่ใช่ ไม่มีใครทำให้เจ็บซ้ำสอง หากคนนั้นเป็นตัวจริงที่หมายปอง คงได้ครองคู่กันสมดังใจ

11 ตุลาคม 2551 16:15 น. - comment id 903932
โอ้ยๆๆๆๆ ใจจะขาดแล้วเอ้ยยยยยยยยยย อิอิแวะมาแซว พ่อใหญ่ผิงจ้า

12 ตุลาคม 2551 19:05 น. - comment id 904132
ขอบคุณเพื่อนคนหนึ่ง... ดีใจที่มาทักทายและเติมแต่งให้กันและกัน ................................... ขอบคุณน่าน.. ที่มาทักทายเดี๋ยวน้อยใจว่าคนผิงดาวไม่ทักทาย

13 ตุลาคม 2551 09:08 น. - comment id 904238
เศร้าเสมอนะคะ
