ริ้วรอยฝอยฟองละอองคลื่น
ราบรื่นโลดลิ่วปลิวไสว
สาดซัดพัดผ่านวันวารวัย
หัวใจแตกร้าวเหมือนเงาลวง
สายลมโหมพัดสะบัดพลิ้ว
เฉื่อยฉิวผิวกายคล้ายเมืองสรวง
เย็บวูบลูบผ่านวันดับดวง
ทั้งปวงล่วงลับดับเหมือนกัน
สำนึกตรึกตรองของดวงจิต
ผ่านชีวิตคิดอ่านของวันฝัน
ไขว่คว้าเคว้งคว้างสารพัน
แล้วฝันก็ขมขื่นเมื่อตื่นนอน
หวังใดในโลกที่โศกเศร้า
จะเอาสิ่งไหนมาไถ่ถอน
ทับถมเถ้าฝุ่นหนุนกองฟอน
ดุจอาวรณ์อาลัยในมายา
ภายนอกหลอกลวงดั่งห้วงเหว
ถ้าภายในแหลกเหลวก็ไร้ค่า
ภายนอกไม่จริงจังดังผ่านมา
เหลือเวลาสร้างค่าในหัวใจตน.
30 พฤษภาคม 2553 17:17 น. - comment id 244615
คุณเกียรติ คุณเศร้าอีกแล้วนะ

28 เมษายน 2547 16:16 น. - comment id 256162
ค่าของใจ สร้างได้ ด้วยใจนิ่ง ใจจริง สร้างได้ ด้วยตัวหวัง จุดจากเปลว เทียนน้อย ด้อยพลัง แต่ก้อยัง สร้างหวัง ที่ตั้งใจ

28 เมษายน 2547 18:44 น. - comment id 256272
มาอ่านงานในฝันอันใกล้ตื่น อ่านทั้งคืนแล้วใจให้เปลี่ยนหา เปลี่ยนความฝันไม่ได้ใช้น้ำตา เปลี่ยนคุณค่าในวันใหม่ให้เป็นจริง ทิกิ_tiki

28 เมษายน 2547 23:01 น. - comment id 256457
มีแต่นักกลอนมาอ่านเลยวุ้ย...อยากให้พี่ศรี..นักกรน..มาอ่านบ้างจัง ชอบ ๆๆๆ

7 พฤษภาคม 2547 01:44 น. - comment id 262175
คุณแต่งดี ทำให้เห็นภาพ และนึกตามได้เสมอ*.*ขอบอกว่าชื่นชมค่ะ*.*
