2 พฤษภาคม 2551 01:26 น.
ช...
ตู้ม! สนั่นลั่นธรณินทร์
ระเบิดเถื่อนถิ่นระงมทั่ว
กัมปนาทกึกก้องดูน่ากลัว
กระแทกร่างต้องตัวผู้พิทักษ์ชน
ต้องสังเวยร่างซับมฤตยูร้าย
ที่กระหายหมายพิฆาตอาสัญผล
เนื้อขาดวิ่นดิ้นดับพับสกนธ์
สลดล้นโลกหม่นระคนมัว
ฟ้าดำหม่นยังไม่หายคลายโศกเศร้า
เมฆสีเทายังอึมครึมครึ้มสลัว
ผู้คนเงียบสลดจิตพันพัว
ความหมองมัวไม่หลุดพ้นสกลไป
จึงขอโน้มความรักสลักแน่น
เป็นปึกแผ่นแดนไทยให้เฉิดฉาย
สามัคคีมีมั่นไม่คลอนคลาย
มาเถิดสหายมอบรักกัน
ร่วมกันจับขับไล่เหล่าอสูร
ให้หมดสิ้นอาดูร...ฟ้าเฉิดฉัน
ต้องอาศัยพี่น้องไทยช่วยกัน
สมัครมั่นหมั่นตรวจตราผู้ราวี
อย่าให้ใครข่มเหงย่ำยีเกียรติ
อย่าให้ใครเบียดเบียนสิทธิ์ริดรอนศักดิ์ศรี
โปรดเถิดโปรดสู้เพื่อแผ่นดินนี้
ปฐพีที่รักยิ่งของคนไทย
ดูตัวอย่างวีรชนนักรบกล้า
อาจหาญท้าความตายหมายรักษ์ไว้
ประเทศไทย...มิยอมยกให้ใคร
จะรักษ์ไว้แม้ตัวตายก็จะพลี
อย่าให้เขาเหล่านั้นต้องตายเปล่า
มาพวกเราร่วมกันต้านโจรผี
ขับไล่ไปให้พ้นไทยธานี
อย่าให้มีเหลือซากเหล่าทมิฬ
ขออีกครั้งโน้มรักสลักแน่น
รวมปึกแผ่นแดนไทยฟ้าเฉิดฉิน
เพื่อสงบพบสุขในแดนดิน
กลับคืนถิ่นเรียกว่าไทยมาช้านาน
29 เมษายน 2551 22:48 น.
ช...
ป่ายแผ่นผาชะตาแห่งชีวิต
ไม่ปลดปลิดละทิ้งลิขิตฝัน
จะขอปลุกไฟโชนของชีวัน
ให้เฉิดฉันเปล่งไปทั่วอณูใจ
จิตใจมั่นยืนหยัดผงาดกล้า
จะฟันฝ่าคว้าฝันอันสดใส
แม้อุปสรรคลำบากยากเพียงไร
ขอแค่ใจมีขวัญไม่หวั่นกลัว
จะสู้สุดใจเต็มกำลังข้า
ดวงใจท้าแม้ทางมืดสลัว
จะป่ายปีนผาชะตาไม่ขลาดกลัว
จิตมั่นหมายด้วยตัวอยากคว้าชัย
หนทางที่ว่าไกลไม่ไกลนัก
อุปสรรคยิ่งใหญ่นั้นใช่ว่าใหญ่
ขอเพียงไม่ทดท้อละย่อใจ
กลายเป็นใกล้หมายได้จุดหมายชะตา
ผนึกใจหนักแน่นรวมความกล้า
ป่ายแผ่นผาพิชิตยอดชะตาผา
เมื่อมาถึงจุดหมายหายเหนื่อยชีวา
จากความล้ามลายสิ้น...ยินดีชะตา
29 เมษายน 2551 01:40 น.
ช...
ช...มีความสงสัยใคร่อยากทราบ
จึงกราบเรียนเขียนความตามสงสัย
ด้วยอยากรู้ประวัติบ้านกลอนไทย
มีที่มาอย่างไรหนอบ้านกลอน
คำถามนี้มีในใจมานานนัก
หกเดือนที่พำนักสลักสาส์น
เพียงอยากรู้ที่มาแหล่งตำนาน
รวมกลอนกานท์กาพย์แก้วและฉันท์โคลง
ได้คลิ๊กทางอินเตอร์เนตเพื่อค้นหา
ประวัติแต่เดิมมาตามประสงค์
หาไม่พบจึงเขียนกลอนส่งลง
มุ่งหมายตรงเพื่อนๆช่วยบอกมา
หากใครทราบโปรดแจ้งแถลงไข
จะได้หายข้องใจไม่กังขา
ความคิดนี้ที่ตงิดติดอุรา
จะได้ลบเลือนลาจากกมล
หากได้รับคำตอบขอบคุณยิ่ง
จากใจจริงมิ่งมิตรบังเกิดผล
ขอให้รวยสวยหล่อมีมากล้น
ทั่วทุกคนเมื่อบอกประวัติ
...บ้านกลอนไทย
22 เมษายน 2551 07:36 น.
ช...
สุรีย์ศรีเยี่ยมแย้ม นภดล
เยือนรุ่งอรุณยล เยี่ยมฟ้า
ระวีส่องแสง-ผล พาตื่น ฤานี่
ฝันสร่างภาพเลือนฟ้า พร่าพ้นพานสูญ
ขวัญเอยขวัญบ่นพ้อ อาดูร
มาสร่างฝันละมุน นุ่มเนื้อ
อยากฝันต่อว่าหนุน ตักแม่ เรานอ
ยาวเนิ่นมารดาเชื้อ เชิญให้หนุนตักในฝัน
ขวัญขอฝันอย่างนี้ ยาวนาน
มีแม่ปลอบดวงมาลย์ แน่งน้อย
เสียดายตื่นจากฝัน สว่าง แล้วนอ
ภาพแม่งามชดช้อย เคลื่อนคล้อยจากลา
29 มีนาคม 2551 22:33 น.
ช...
...กาลครั้งหนึ่งซึ่งยังไม่นาน
มีตำนานผ่านกานท์เป็นสื่อสอน
ข้าพเจ้านึกกลั่นเป็นคำกลอน
ได้มองย้อนอดีตเราเสี้ยววันวาน
เช้าสายบ่ายเย็นยังเบี่ยงบ่าย
ไม่เคลื่อนกายไหวกายมัวเกียจคร้าน
คิดผลัดวันประกันพรุ่ง...กองการงาน
จนหนักอาน...กว่าจะเสร็จเฮ็ดแทบตาย
เข็ดแล้วเราไม่เอาไม่ทำแล้ว
ส่งเสียงแว่วในใจจะเริ่มใหม่
เมื่อมีงานทำแต่ต้นไม่จนใจ
จะได้ไม่ทุรนทุรายกลัวไม่ทัน
จนวันนี้มีเวลาเหลือเพียงน้อย
ใจละห้อยคอยฝันเริ่มหวาดหวั่น
จึงพยายามเร่งสางงานทุกคืนวัน
หวังให้ทันบรรลุฝันที่เฝ้ารอ
นี่แหละคือ...บทเรียนของชีวิต
จะพิชิตสิ่งใด...ขยันหนอ
ลงมือทำแต่เนิ่นอย่ารีรอ
จะได้ไม่น้ำตาคลอพ้อชะตา
ยังไม่สายใช่ไหมถามใจตน
สู้เถิดนะกมลทนหน่อยหนา
สลัดทิ้งความเกียจคร้าน...ปาดน้ำตา
แล้วพิจารณามองหาหนทางไป
แม้นัยน์ตาจะพร่าด้วยหยดน้ำ
มีครั่นคร้ามอยู่บ้าง...ยังสู้ไหว
ขวากหนามนั้นเพียงนิดมิเกินใจ
สู้เข้าไว้เพียงแค่...กล้าเผชิญ
รางวัลชีวิตจะได้มาพึงประจักษ์
อุปสรรคมักมีให้ขัดเขิน
อยู่ที่ตัวของเรากล้าก้าวเดิน
และไม่มัวหลงเพลินจนหลงทาง
หนึ่ง สอง สาม สูดหายใจเข้าเต็มปอด
ไม่นั่งทอดอาลัยทิ้งความหวัง
พยายามเดินหน้า...อย่าภวังค์
เมื่อถึงฝั่งดังฝัน...หายเหนื่อยเอย
หน้าส่วนตัว
1032
