11 มกราคม 2556 00:31 น.

จดหมายรัก...ฉบับสุดท้าย

บุหรง



ถึงคุณที่เคยคิดถึง...

"คิดถึง" ใครนะช่างนิยามคำนี้  หากไม่ผูกพัน ไม่อาวรณ์ ไม่มีสิ่งใดข้องเกี่ยวต่อกันในอดีตที่ล่วงไปแล้ว  ความรู้สึกคงไม่คิดถึงหรือนึกย้อนไปสู่ความรู้สึกเก่าๆ  ที่ผ่านพ้นไป ซึ่งได้กลายเป็นอดีตที่ไม่มีวันหวนคืน  ฉันไม่ปฏิเสธดอกว่า "คิดถึง" ความคิดถึงของฉันเมื่อแรกที่มีให้คุณคือความตื่นเต้นปนกับความแปลกใจ อัศจรรย์ใจยิ่ง ทำไมหน่ะหรือก็เพราะฉันคิดถึงใคร  ใครที่ฉันไม่รู้จัก แต่เหมือนผูกพันโดยไร้ซึ่งเหตุผลใดใด  ฉันเก็บความสงสัยนี้ไว้  และเพียรหาคำตอบกับสิ่งที่ตนเป็น นานวันความคิดถึงนั้นโหดร้ายเหลือเกิน   ความรู้สึกนั้นค่อยๆ  เพาะบ่มอยู่ลึกๆ อยู่ใต้จิตสำนึกกลายเป็นดุจมีดกรีดใจให้เป็นแผลโดยผ่านพ้นคืนวันอันยาวนานหลายปี  แต่แล้วฉันก็พบ "ความไม่มี  ฉันไม่เคยมีสิ่งใดเลยความคิดถึง คิดถึงอะไรเล่า  คน อักษร  ทุกอย่างดูว่างเปล่า  แต่ฉันก็ยังดื้อรั้นถกเถียงกันจิตสำนึกลึกๆ นั้นว่า มีสิ ฉันมี  ฉันมี "ความรัก"  แต่แล้วฉันก็ต้อง  น้ำตาคลอเมื่อฉันพบว่า "ฉันไม่มี"  ไม่มีสิ่งใดเลย ที่มีคือความว่างเปล่า ความคิดถึง ความรักที่ว่างเปล่า  สิ่งเหล่านั้น  ความรู้สึกเหล่านั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นเลย  ฉันคิดไปเอง  ในโลกจินตนาการของตัวเอง  ที่ไม่เคยมีเขาคนนั้นอยู่จริง



..............................letter-13_zpsa8d6e219.jpg


คุณอาจคุ้นเคยกับผู้หญิงที่มั่นใจ และกล้าตัดสินใจ  แต่มักอ่อนไหว คนนี้อยู่บ้าง ฉันค่อนข้างมั่นใจ  แต่คุณคงลืมคิดไปว่าผู้หญิงในแบบฉันนั้นเด็ดขาดทีเดียวในเรื่องที่ตริตรองแล้วสำหรับตัวเอง  ว่าควรทำอย่างไร?





คุณรู้ไหม? การรอคอยทรมานแค่ไหน?  ฉันรอคอยมานานแต่ทุกสิ่ง  "เกิดขึ้น  ตั้งอยู่  ดับไป"  ความรู้สึกก็เช่นกัน  ไม่มีอะไรมั่นคงได้ตลอดหรอก  แต่ไม่ใช่เพราะไม่ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง  แต่เป็นความสัจจ์ของตัวเองต่างหาก  คุณจะเข้าใจมันหรือเปล่าฉันไม่กล้าเดา  ในวันนั้นฉันบอกทุกสิ่งจากความรู้สึกที่เก็บมานาน  แต่คุณไม่เห็นค่ามัน  ฉันไม่กล้าคิด  ไม่กล้าเดาว่าคุณยิ้มเยาะ  เย้ยหยัน  ฉันหรือเปล่า?    เพราะถ้าคิดเช่นนั้นก็เท่ากับว่าฉันเองสิ้นศรัทธาต่อความรักตัวเอง  ฉันดูหมิ่น ศักดิ์ศรีของตัวเอง แต่วันนั้นก็ทำให้ฉันรู้กรายๆ  ว่าถูกปฏิเสธโดยคุณบอกในสิ่งที่ฉันไม่ชื่นชอบ  ไม่ชื่นชม  ไม่นิยม ในสิ่งที่คุณเป็น ใช่ศรัทธาเราต่างกัน  จากนั้นความเงียบงัน  ความอื้ออึงก็อยู่รอบตัวของฉัน  ที่ปราศจากคุณ  แต่ความเริงรื่น สนุกสนาน สดใส  ที่เป็นคุณกลับหมุนรอบคนอื่นอีกหลายคน  เป็นครั้งแรกที่ฉันเสียน้ำตากับการกระทำของตัวเอง  ที่ทำโดยมีเหตุแต่ไร้ผลที่คาดหวัง  แต่มีผลที่เจ็บปวดมาทดแทนสิ่งที่คาดหวัง  ใช่ฉันผิดหวังในตัวคุณ  การรอคอยที่มีแต่ความเงียบงันเป็นเพื่อนนั้น  มันทรมานสิ้นดี  คุณคงไม่เข้าใจมันหรอก เพราะคุณไม่ได้ให้ความสำคัญกับการรอคอยของฉันแม้นแต่น้อย แต่ยังคอยหว่านกลอักษรหลอกล่อใครต่อใครเรื่อยไป
 




ความเงียบงันที่เป็นเพื่อน  ทำให้ฉันได้สติว่า ฉันควรสละความรู้สึกที่มีมายาวนานเกือบสิบปีนี้ออกไปซะ  แล้วอยู่กับตัวเองด้วยความสุข  รักตัวเอง และทำหน้าที่  ทำความดี  คิดถึงสิ่งดีดีที่ตัวเองควรจะทำดีกว่าจะปล่อยตัวเองคิดถึง "ความไม่มี"  นั้นอีก   สิ่งที่ทำให้ฉันสละความรู้สึกที่มีต่อคุณไปได้    ไม่ใช่เพราะฉันพบใคร  หรือมีใคร และเลือกใครดอก ฉันไม่เคยเลือกใคร  ไม่เคยรักใคร  แต่คุณทำให้ฉันสละออกไปได้เพราะอักษรของคุณทั้งนั้น ไม่ใช่ใครอื่นเลย  เพราะยิ่งนานวันฉันยิ่งรู้ว่าคำว่า "สุภาพบุรุษ"  ไม่มีในผู้ชายอย่างคุณ  และเป็นครั้งที่สองที่ฉันน้ำตาคลอที่หลงคิดมานานว่าคุณคือสิ่งที่ดีและงดงามที่ได้พบ  ฉันเคยนิยามว่าคนทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของฉันทุกคนเปรียบเสมือนหนังสือวิชาการเล่มหนึ่งที่ต้องพยายามอ่านเพื่อเรียนรู้  แต่คุณไม่ใช่ คุณคือห้องสมุดที่กว้างใหญ่  ที่ฉันจะได้เรียนรู้  เรียนรู้ไม่รู้จบ  ได้เรียนรู้ในเรื่องที่ไม่เคยรู้  และพยายามที่จะเรียนรู้อยู่ในห้องสมุดนั้น  แต่นั่นเป็นเพียงสิ่งที่ไม่มี  และมันก็ไม่มีจริงๆ  มันว่างเปล่า..(สูญเปล่า)





ฉันบอกตรงนี้  ฉันไม่ต้องการคุณคืนมาฉันต้องการตัดบ่วงที่คล้องความรู้สึกของฉันมายาวนานเกือบสิบปีนี้ออกไปซะ  ฉันหยิบยื่นมิตรภาพคืนให้เพื่อตัดเวรต่อกัน  ไม่ใช่เพื่อกลับมาให้คนอย่างคุณล้อเล่นได้อีก  คุณไม่ได้มันอีกแล้วขอให้เข้าใจ  "สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ"  คุณบอกเสมอๆ  และคุณน่าจะเข้าใจได้ดีว่าความรู้สึกของคนเราก็เช่นกัน....




จดหมายทุกฉบับที่ผ่านมาฉันเขียนเพราะฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ  แต่นั้นเป็นสิ่งที่ล่วงไปแล้ว "สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ"  จริงไหม๊  จากนี้ไปฉันคงไม่เขียนถึงคุณอีก...เพราะฉันมั่นใจแล้วกับวันเวลาที่ผ่านมา ว่าคุณไม่เคยรู้สึกอะไรกับฉันเลย  
คุณปฏิบัติกับฉันเหมือนเช่นคนอื่นๆ   ทุกอย่างฉันเพ้อไปเองและวันนี้ฉันเข้าใจดีแล้ว  ฉันตัดความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว   เมื่อก่อนฉันคิดว่าฉันยังมีคุณให้คิดถึง  แต่ ณ เวลานี้ฉันปล่อยวางความรู้สึกนั้นแล้ว   ฉันคงต้องกล่าวคำว่า "ลาก่อน"  จริงๆ  เสียที


คงมีแค่สิ่งนี้สิ่งเดียวที่ฉันจะให้คุณได้  ขอคุณรับไว้และอวยพรให้ฉันเช่นกัน
ขออวยพรให้คุณพบรักอย่างที่คุณต้องการ  ขอให้คุณรักใครได้อย่างจริงใจ  ขอให้คุณอย่าเสียใจ(เหมือนที่ฉันเป็น)  ขอให้คุณมีความสุขรักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้น. 
				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟบุหรง
Lovings  บุหรง เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟบุหรง
Lovings  บุหรง เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟบุหรง
Lovings  บุหรง เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงบุหรง