11 กรกฎาคม 2547 22:14 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
คู่มือดำเนินชีวิต
พระราชดำรัส....ที่ทรงตรัสสี่ธันวาฯ
ประหยัดพัฒนา....ชาวประชาควรจดจำ
ระวังความเสียหาย....ทั้งหญิงชายอย่าได้ทำ
ช่วยกันเป็นกอบกำ....ใช้ของไทยซื้อของไทย
กู้เงินใช้จำเป็น....เที่ยวกินเล่นจะเกิดภัย
อย่าก่อเกิดหนี้ไซร้....ประหยัดไปทุกเวลา
เป็นคนที่ซื่อสัตย์....มีสมบัติตามอัตตา
ไม่อยู่อย่างหรูหรา....อยู่อย่างพาโค่นล้มลง
เศรษฐกิจแบบพอเพียง....ไม่เอนเอียงยั่งยืนยง
อยู่ได้ดั่งประสงค์....มิเดือดร้อนฟอนไฟใจ
อย่าได้อยู่อย่างอยาก....ก็จะจากวิกฤตไกล
ทำนาแลทำไร่....สระน้ำใหญ่สามไร่มี
นาสวนอย่างละห้า....แบ่งอัตราให้ดีดี
บ้านและอื่นอื่นนี้....เป็นนาไร่สวนผสม
เบ็ดเสร็จสิบห้าไร่....พอกินใช้ในสังคม
ชีวิตมิจ่อมจม....ขยันเสริมเพิ่มความดี
....................................................................
....................................................................
11 กรกฎาคม 2547 18:08 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
เศรษฐกิจ
ท่ามกลางเศรษกิจร้าย.....รุนแรง
ทุกทิศสะท้อนแสง.....เร่าร้อน
ผลอาเพศเศรษฐสำแดง.....ภัยพิษ
เกิดจากการกำหนดต้อน.....กฎกร้าวก่อกรรม
สืบกำเนิดกำหนดให้.....เบียดเบียน
คนมั่งมีเหล่าเซียน.....กลุ่มน้อย
เก็บเกี่ยวกอบโกยเกวียน.....บรรทุก..ทรัพย์พ่อ
กรรมวิธีแช่มช้อย.....ลอบล้อมตีพุง
ชวนนำถุงทรัพย์เข้า.....ธนาคาร
วางเบ็ดวางสะพาน.....ล่อเนื้อ
ตุนต้อนตักอาหาร.....โอชะ
เพียงเพื่อภูตทำเอื้อ.....โอบอ้อมอารี
มีประโยชน์ดอกต้น.....เป็นวัน
เหมือนต่างมีผ้ายันต์.....อย่างแท้
ชนบททรัพย์จึงผัน-.....ผายสู่
ให้เปรตห้องแอร์แปร้.....อวบอ้วนสำราญ
เพดานปิดปรากฏปล้น.....โดยเชิง
เงินงอกเป็นเงิงเงิง.....เงี่ยงโง้ง
ประชาถูกปล้นเปิง.....โดยปอบ
เกิดปั่นป่วนเปรี้ยงโป้ง.....ลูกค้า..สาลวัน..
สถาบันเงินเถื่อนล้ม.....แหลกละลาย
มากเล่ห์มากกลหลาย.....บอกบุ้ย
ถูกตรึงตอกฆ่าตาย.....ตอนจบ
โจรยุคใหม่ดีวุ้ย.....ทราบแล้วระวังตน
..................................................................
11 กรกฎาคม 2547 17:43 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
คำโบราณ
ขี้ ข้าอย่าเหยียบเท้า เจ้านาย
ใหม่ หมั่นมิดูดาย กิจนั้น
หมา ไก่เป็ดขวนขวาย เลี้ยงเหล่า สัตว์นา
หอม ชื่อถือสัตย์ปั้น ประโยชน์ให้นายเห็น
คน ใจเย็นย่อมใช้ ความคิด
ย้อม สิ่งประดิษฐ์ แต่งปั้น
แมว ม้าหลากชนิด สัตว์พืช สวยแฮ
ขาย ง่ายได้เข้าขั้น เด่นด้วย ฝีมือ
ช้าง คือสัตว์ใหญ่น้อง ภูผา
ตาย ท่ามกลางพงพนา ป่ากว้าง
ทั้ง ห่างแห่งคูหา สุดกู่
ตัว ใหญ่มิอาจจ้าง พลัดผู้คนหาม
เอา ความสะดวกเข้า จัดการ
ใบ เหล่าดอกบัวบาน เด็ดทิ้ง
บัว ใบปิดสังขาร ช้างใหญ่
ปิด มิฝ่าหน้าบึ้ง สุดสิ้นสมองเสีย
ดิน เรี่ยก้อนเล็กน้อย กระจัด กระจายนา
ติด สุกรปานมัด ลูกตุ้ม
หาง ถ่วงดังดิ่งวัด ระดับ
หมู นั่นเหมือน.ดอก.กลุ้ม ติดหนี้ติดสิน
ตี งูยินผู้เฒ่า สั่งสอน ไว้แฮ
งู พิษกัดม้วยมรณ์ ม่องเน้อ
ข้าง หางอย่าตีตอน งูแล่น เลี้ยวเอย
หาง เจ็บหัวงูเง้อ ฉกได้ให้ระวัง
.................................................................
หน้าส่วนตัว
751
