25 ตุลาคม 2549 16:48 น.
ปัน..ปัน
หญิงสาวลืมตาขึ้น ทำหน้างง..งง เธอกำลังอยู่ที่ไหน เธอคิดอยู่ในใจและพยายามตั้งสติมองไปรอบๆ จนได้พบว่ามีร่างของชายคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เธอ เขามองหน้าเธอและพูดขึ้นว่า เป็นยังไงบ้าง จำเราได้มั๊ย เอกไง หญิงสาวเงียบไปสักพักก่อนจะตอบว่า จำได้สิแล้วเรามาอยู่นี่ได้ไง เอกจึงเล่าให้นาฟัง ขอบคุณมากนะที่พาเรามาส่งโรงพยาบาล แต่นาไม่เป็นไรแล้ว เอกมีธุระก็กลับเถอะ นาอยู่ได้แต่ชายหนุ่มกลับปฏิเสธขออยู่เป็นเพื่อนเธอ ไม่เป็นไรเอกว่าง นายังไม่แข็งแรงดีรอให้มีเพื่อนคนอื่นๆ มาอยู่เป็นเพื่อนก่อนแล้วกันแล้วเอกค่อยไป ขอบใจนะหญิงสาวตอบอย่างเศร้าๆ เพราะในใจเธอกลับคิดถึงอดีต คนที่น่าจะนั่งอยู่ข้างๆ เตียงของเธอน่าจะเป็นปลาย คนที่เธอเคยรัก แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาโดยที่เธอไม่รู้ตัว เอกสังเกตเห็นจึงสงสัยเอ่ยถามขึ้น นาเป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนหรอ นารู้สึกตัวและตอบว่าไม่เป็นไรหรอก เอกนั่งอยู่เป็นเพื่อนเธอทั้งวันจนเย็น จึงกลับบ้าน เอกกลับก่อนนะแล้วจะมาเยี่ยมใหม่ นาอยากได้อะไรมั๊ย ไม่หรอกขอบใจนะ นาตอบ เอกมาเยี่ยมเธอทุกวัน ตั้งแต่เช้าจนเย็น จนเพื่อนๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ และเริ่มหยอกล้อทั้งคู่เล่น เอกทำหน้าเขินๆ ไม่ตอบอะไร ส่วนนาก็โวยวายว่าเพื่อนๆ เล่นอะไรกัน ไม่เอาน่าไปแซวเอกเค้า แต่ในใจเธอก็รู้สึกอ่อนไหวตามคำแซวของเพื่อนๆ เมื่อไหร่จะกลับบ้านได้สักทีล่ะแก เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น แต่เสียงตอบนั้นกลับเป็นเสียงชายคนหนึ่ง น่าจะอีกประมาณ 2-3 วัน เพราะร่างกายนาอ่อนแอหมออยากให้พักผ่อนมากๆ ไข้จะได้ไม่กลับมาอีก เสียงนั้นเป็นเสียงของเอกนั่นเอง ทุกคนหันไปตามเสียงด้วยสีหน้าแปลกใจ เอกรีบแก้ตัวพอดีตอนนาหลับคุณหมอเข้ามา แล้วบอกไว้ ยิ่งทำให้เพื่อนๆ พอกัน แซวอย่างสนุกสนาน เฮฮา และแล้วเสียงของทุกคนก็เงียบไป เมื่อมีเสียงเคาะประตู และร่างที่ปรากฏให้เห็นนั้นคือชายคนหนึ่ง ปลายเสียงนาเอ่ยขึ้น เป็นไงบ้างพอดีปลายพึ่งรู้จากเพื่อนๆ เลยมาเยี่ยม ขอบใจนะไม่เป็นไรแล้ว คืนนี้ปลายอยู่เป็นเพื่อนนะ ไม่เป็นไรนาอยู่คนเดียวได้ แต่.... กลับไปเถอะหญิงสาวรีบพูดสวน แต่ดูชายหนุ่มจะไม่ละความพยายาม นาอย่าทำแบบนี้สิเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ ปลายขอโทษ นาลุกขึ้นจากเตียงมายืนมองหน้าปลาย และเอ่ยถามขึ้นแล้วแตนล่ะ ปลายเอาเขาไปไว้ตรงไหน น้ำเสียงอันดัง พร้อมกลับน้ำตาที่ไหลนองแก้ม ทำเอาเพื่อนๆ ตกใจกันหมด ปลายไม่ได้ชอบแตนนะ ไม่ได้ชอบแต่ทิ้งไม่ได้งั้นหรอ กลับไปเถอะ เรื่องของเรามันจบแล้วปลาย อย่าพูดอีกเลยไม่มีประโยชน์ นาเสียใจมากพอแล้ว ปลายหักหลังความจริงใจ ความไว้วางใจที่นามีให้ ปลายหลอกลวงนา เห็นนาเป็นคนโง่มาตลอด และเธอก็ทรุดลง นา..... เอกเข้าไปรับร่างของนาไว้พร้อมกับเอ่ยขึ้น พอเถอะนายกลับไปเถอะนากำลังไม่สบายเดี๋ยวอาการจะทรุดหนัก นายเป็นใครอย่ามายุ่งได้มั๊ย ปลายเข้าไปผลักเอก และประคองนาแทน นาพยายามผลักปลาย จนเธอล้มลงกับพื้น เพื่อนๆ เห็นจึงทนไม่ได้ ต่างพากันขอร้องให้ปลายกลับไป แต่เหมือนปลายจะไม่ละความมุ่งมั่นของตนเอง
พอเถอะปลายมันสายไปแล้ว เลิกยุ่งกับนาซะ นาไม่เหลือใจให้นายอีกแล้ว นามีคนใหม่แล้ว เสียงของ ขวัญ เพื่อนสนิทคนหนึ่งของนา ซึ่งก็เป็นเพื่อนปลายเช่นกันดังขึ้น นี่ เอก เรียนอยู่คณะเดียวกับเรา และก็เป็นแฟนใหม่ของนาด้วย ทุกคนหันไปมองหน้าขวัญแบบสงสัย แต่ไม่มีใครค้านเพราะคิดว่านี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วที่จะให้ปลายไปจากตรงนั้นซะ เพื่อนา ไม่จริงใช่มั๊ยนา ขวัญโกหกใช่มั๊ยปลายถาม นาไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่มองหน้าเอก และตอบเพื่อตัดปัญหาว่าจริง เอกเป็นแฟนของนา เมื่อได้ยินเช่นนั้นปลายจึงเดินจากไปอย่างเศร้าๆ ..............................
21 ตุลาคม 2549 16:58 น.
ปัน..ปัน
เมื่อการเดินทางของความรักมาถึงจุดสิ้นสุด ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะฝืนคบกัน ต่อไป "นา" หลบหน้าเพื่อนๆ หายไปในช่วงสุดสัปดาห์โดยไม่มีใครรู้ว่าเธอไปไหน เธอไม่เคยไปไหนมาไหนคนเดียวแบบนี้ ทำให้เพื่อนๆ เป็นห่วงและรู้ว่าเธอต้องเสียใจ
และเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่เมื่อวันแรกของการเรียนในสัปดาห์มาถึง เธอกลับมาเรียน ตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยังคงสนุกร่าเริงเหมือนคนเดิม "ปลาย" เดินเข้า มายืนตรงหน้าหญิงสาวด้วยหน้าตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด หลังจากรู้ความ
จริงของสาเหตุจากเพื่อนๆ เขาหยุดนิ่งมองหน้าเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน "ขอโทษนะ เราไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้เลย" ประโยคสั้นๆ สำหรับอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นจากปากของ "ปลาย" หญิงสาวฟังและยิ้มให้เขาเหมือนทุกอย่างเป็นปกติ และเธอกล่าวเพียงถ้อยคำที่ดูเรียบง่ายธรรมดา "ช่างเถอะ ฉันไม่คิดอะไรมาก เราก็ยังเป็นเพื่อนกันนี่นา" และเธอยิ้มให้เขาก่อนเดินจากไป ฟังดูเหมือนประโยคนี้จะอธิบายทุกอย่างได้ดี แต่ใรจะรู้ว่าการเดินจากไปของหญิงสาวมันเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานที่ฝังอยู่เต็มหัวใจของเธอ เธอกลายเป็นที่เงียบไป ไม่เฮฮาเหมือนเคย จนเพื่อนๆ รู้ว่าเธอพยายามฝืนยิ้มเพื่อให้เพื่อนๆ สบายใจเท่านั้น แต่เวลาก็จะเป็นยาที่ดีที่สุดสำหรับการรักษาอาการแบบนี้ เธอใช้ชีวิตต่อไปโดยมีครอบครัว และเพื่อนๆ เป็นกำลังใจให้เหมือนแต่ก่อนที่ "ปลาย" จะเข้ามาในชีวิตของเธอ เวลาผ่านไป 2 ปีกว่า จนหญิงสาวสามารถกลับมาเป็นคนเดิม Summer มาถึงทุกคนดีใจมาก ต่างนัดแนะกันไปเที่ยว
ตามประแส และนั่นเองคือจุดเริ่มของความสัมพันธ์ครั้งใหม่ของเธอ เธอไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนๆ โดยมีเพื่อนของเพื่อนไปด้วยกันเป็นกลุ่มใหญ่ เมื่อถึงวันนัดพบ ว่าไงยัยนา มาก่อนเพื่อนเลยนะ ไม่ค่อยเห่อเลย เสียงเพื่อนคนหนึ่งทักขึ้น หญิงสาวยิ้มก่อนตอบว่า
ก็ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยออกจากบ้านมาก่อน ระหว่างที่พูดเธอก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนมองหน้าเธออยู่ตลอดเวลา เธอเงียบไปและหลบตาบุรุษคนนั้น เสียงเพื่อนดังขึ้นอีกครั้ง อ๋อโทษทีลืมแนะนำ นานี่เพื่อนในคณะเรา ชื่อ "เอก" ส่วนนี่นาเพื่อนในชมรมเรา
ยินดีที่ได้รู้จักครับ เสียงชายหนุ่มกล่าวและยิ้มให้ เธอยิ้มตอบและเดินไปนั่งรอเพื่อนๆ ที่รถ เพื่อนสาวขอตัวไปโทรศัพท์ตามเพื่อนคนอื่นๆ "เอก" จึงได้โอกาสเดินไปที่รถ ขอนั่งด้วยคนได้มั๊ยครับ ได้สิตามสบายไม่ต้องเกรงใจหรอกเพื่อนกันทั้งนั้น ชายหนุ่ม
เริ่มชวนเธอคุย และดูเหมือนทั้งคู่จะเข้ากันได้ เมื่อเพื่อนๆ มาคบ คณะทัวร์จึงเริ่มออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ทะเล เอกไม่ค่อยรู้จักใคร จึงเลือกนั่งข้างๆ นาและชวนคุยตลอดทาง เมื่อไปถึงหญิงสาวไม่รอช้ารีบลงจากรถ และวิ่งลงทะเลก่อนใคร เธอนั่งเล่นอยู่ริมทะเล
ด้วยความสดชื่นเพียงลำพัง ไม่ลงไปเล่นน้ำกับเพื่อนๆ หรอครับ เสียงเอกดังขึ้น นาหันไปมองก่อนตอบว่า นาว่ายน้ำไปเป็นหรอกค่ะ แต่ชอบทะเล เอกไปเล่นกับเพื่อนๆ เถอะ ไม่หรอกขอนั่งคุยเป็นเพื่อนดีกว่า นั่งสิหญิงสาวเอ่ยชวน ดูว่าความสัมพันธ์ของ
ทั้งคู่จะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ความมืดเริ่มเคลื่อนตัวมาใกล้ ฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างที่ไม่มีใครตั้งตัวทัน เอกคว้าข้อมือของนาและพาวิ่งไปหาที่หลบฝน มันเป็นเพลิงไม้เล็กๆ ห่างจากที่รถจอดพอสมควร นายืนมองหน้าชายหนุ่มด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะเขายังไม่ปล่อยมือจากเธอ ชายหนุ่มหันมามองและรีบปล่อยมือเธอ ขอโทษทีนะ แค่กลัวนาเปียกฝน ขอบคุณนะหญิงสาวกล่าว และฝนก็หยุดดูเหมือนหญิงสาวจะเริ่มรู้สึกไม่สบายขึ้นมา เธอตัวร้อนและมีไข้ขึ้นมา ระหว่างที่เดินกลับไปที่รถเธอล้มลงและหมดสติไป เอกเข้าประคองและอุ้มเธอไปที่รถ ....................
18 ตุลาคม 2549 16:08 น.
ปัน..ปัน
ตอนที่ 1
"นา" เธอคือผู้หญิงคนหนึ่งที่มองความรักสวยงามเสมอ แต่เกลียดการโกหก
"ปลาย" คือผู้ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะมุ่งมั่นในความรัก
และวันหนึ่งชะตาก็ทำให้เขาทั้งคู่ได้พบกัน และด้วยความที่ทั้งคู่มีนิสัย และมุมมองที่คล้ายกันจึงดูเหมือนว่าทั้งคู่จะเข้ากันได้ จากความสัมพันธ์ในการเป็นเพื่อนบวกกับความรู้สึกดีๆ ที่ทั้งคู่มีและแรงเชียร์จากเพื่อนๆ ที่เห็นดีด้วย ทำให้ความรักของทั้งคู่ พัฒนาจากเพื่อนเป็นแฟนในไม่ช้า ดูทั้งคู่เข้าอกเข้าใจกันอย่างมาก ไม่เคยทะเลาะกัน ปรึกษากันได้ทุกเรื่อง การเรียนก็ดีขึ้นจากกำลังใจของกันและกัน บนความรักของทั้งคู่ ที่ดำเนินไปอย่างราบรื่น นาไม่เคยรู้เลยว่ามีใครอีกคนหนึ่งที่ชอบแฟนของเธอมาก และชอบมาก่อนเธอเสียอีก เธอชื่อ "แตน" และจากความรักที่หวานชื่นของนา ทำให้แตนไม่ชอบหน้าเธอเอามากๆ และพยายามหาเรื่องนา และทำทุกอย่างให้คนอื่นๆ เข้าใจผิดและไม่ชอบนา แต่นาก็ไม่เคยสนใจ เพราะเธอไม่ผิดที่ "ปลาย" เลือกเธอ เธอยังคงใช้ชีวิตรักหวานชื่นตามเดิมโดยไม่สนใจแตน แต่แล้วทุกอย่างก็ไม่ราบรื่นอย่างที่คิด เมื่อวันหนึ่งแตนให้เพื่อนสาวแอบนัดปลายไปเดินเที่ยว และด้วยความที่ปลายใจอ่อนเขาไปตามคำนัด โดยไม่เล่าเรื่องนี้ให้นาฟัง นารู้เรื่องนี้จากเพื่อนๆ แต่เธอไม่เชื่อ เพราะความมั่นใจในตัวปลาย และความรักที่มีมากมาย เธอบอกกับเพื่อนว่าเธอไม่มีวันเชื่อถ้าเธอไม่เห็นกับตา ด้วยความรักและเป็นห่วงของเพื่อนๆ ทำให้เพื่อนๆ ต้องหาวิธีหลอกเธอให้ไปเจอเหตุการณ์ที่ปวดร้าว ภาพที่เธอเห็นคือปลายกับผู้หญิงคนนั้นที่เธอรู้อยู่เต็มอกว่าชอบแฟนของเธออยู่ และปลายก็รู้ดีว่า "นากับแตน" ไม่ชอบหน้ากัน ใจของนาแตกสลายไม่มีชิ้นดี เธอเดินจากเพื่อนๆ ไปโดยไม่ให้ใครตาม โดยที่ปลาย
เองยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาได้ทำให้คนที่เขารัก และรักเขามากเจ็บช้ำมากแค่ไหน ไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับปลาย ทุกคนเงียบและไม่พูดถึงเรื่องดังกล่าว นาหายไป 2-3 วันโดยไม่ติดต่อใครเลย และวันหนึ่งเธอก็กลับมา เพื่อนๆ ไม่มีใครกล้าถามอะไรนาเลย เพราะ
ไม่อยากให้เธอสะเทือนใจ นาเดินเข้าไปหาปลาย ปลายยังคงยิ้มที่เห็นนากลับมาเรียนตามปกติ นาหยุดยืนตรงหน้าปลายและเอ่ยกับปลายเพียงสั้นๆว่า "ปลายเราเลิกกันนะ"
18 ตุลาคม 2549 13:38 น.
ปัน..ปัน
นิยามความรัก ของฉัน
ความรัก คือ ความเห็นแก่ตัว ความรัก คือ การให้
ความรัก คือ ความทุกข์ ความรัก คือ สิ่งที่ทำให้ฉันมีความสุข
ความรัก คือ ความเสียใจ ความรัก คือ ความอบอุ่น
ความรัก คือ น้ำตา ความรัก คือ รอยยิ้ม
ความรัก คือ สิ่งมีคมที่ทำร้ายใจฉัน ความรัก คือ การเสียสละ
ความรัก คือ ความเศร้า ความรัก คือ ความดีใจ
ความรัก คือ ความเจ็บปวด ความรัก คือ ความร่าเริง
ความรัก คือ ยาพิษ ความรัก คือ สิ่งที่เยียวยาหัวใจ
ความรัก คือ ความหม่นหมอง ความรัก คือ สิ่งที่ทำให้โลกงดงาม
ความรัก คือ ความขมขื่น ความรัก คือ การเชื่อใจกัน
ความรัก คือ การหวาดระแวง ความรัก คือ กำลังใจ
ความรัก คือ ความหมางเมิน ความรัก คือ การเอาใจใส่
ความรัก คือ ..................................... ความรัก คือ ....................................
ความรัก เป็นสิ่งสวยงามที่ช่วยจรรโลงโลกใบนี้ให้สดใส ทำให้โลกของคนมีความรักกลายเป็นสีชมพู แต่บางครั้งความรักก็คือสิ่งที่ทำลายคนดีๆ ให้เสียคน จนทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาล้วนเปรียบได้กับสีดำ
ความรัก คือสิ่งที่บางคนไขว่คว้ามาตลอดชีวิต ทำได้ทุกอย่างเพื่อมัน แต่กลับไม่ได้มา ผิดกับบางคนที่มีชีวิตเต็มไปด้วยความรักล้อมรอบ แต่กลับพยายามที่จะหลบหนีจากความรักเหล่านั้น
ความรัก ที่จะสมบูรณ์แบบได้นั้น ต้องประกอบด้วยองค์ประกอบอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งร่วมกันหล่อหลอม เช่นความผูกพัน ความเข้าใจ ความเห็นอกเห็นใจ ความห่วงใย ความหวังดี และอื่นๆ จนรวมตัว เป็นความรัก
ความรัก คือของล้ำค่าเมื่อมีที่มาจากความสมบูรณ์แบบ เราจึงควรรักษาความรักเช่นนั้นไว้ให้จีรังยั่งยืน เพราะเมื่อวันใดที่เราไม่ใส่ใจกับมัน มันก็จะละลายกลายเป็นเพียงลมบางเบา ที่พัดผ่านไป และจะไม่มีวันหวนกลับมาให้เราได้มีโอกาสจับต้องอีก
หน้าส่วนตัว
667
