29 ธันวาคม 2549 10:31 น.
ปัน..ปัน
คุณเคยมีความรู้สึกแบบนี้มั๊ย รู้สึกผูกพันกับใครสักคนทั้งๆ ที่พึ่งเจอกันครั้งแรก
รู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับเค้ามานาน รู้สึกเป็นห่วงเป็นใยเมื่อรู้ว่าเค้าไม่สบาย
รู้สึกสบายใจเมื่อมีเค้าอยู่ใกล้ๆ ข้างๆ รู้สึกเสียใจเวลาที่พูดไม่ดีกับเค้า รู้สึกผิด
ที่รู้ว่าตัวเองทำให้เค้าไม่สบายใจ รู้สึกอยากอยู่ข้างๆ คอยเป็นกำลังใจให้เค้า
รู้สึกอยากรับรู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเค้า รู้สึกแย่ๆ ที่ได้รู้ว่าเค้ารู้สึกดีกับคนอื่น
รู้สึกว่าจิตใจเลื่อนลอยเมื่อได้รู้จักกับเค้า และยิ่งนับวันที่เรารู้จัก และใกล้ชิดเค้า
มากขึ้นก็ยิ่งรู้สึกผูกพันกันมากมาย เหมือนเขาคือครึ่งหนึ่งของชีวิตเรา รู้สึกว่า
นี่แหละคือใครคนนั้นที่เรารอคอย และใฝ่หามาแสนนาน
และที่สำคัญคุณก็ยังสามารถรู้สึกได้ว่าทั้งหมดของความรู้สึกที่คุณมีนั้นเป็นเพียง
แค่ความรู้สึกของคุณเพียงคนเดียว โดยที่ไม่เคยมีเค้าคนนั้นเป็นส่วนร่วมใน
ความคิด ความรู้สึกเหล่านี้เลย แค่คุณรู้สึกเพียงฝ่ายเดียวว่าใช่ และนั้นก็เป็น
ส่วนหนึ่งของคำตอบให้กับใจคุณว่าทุกอย่างเป็นเพียงสิ่งที่คุณเพียงแต่คาดหวัง
เอาไว้ให้เป็น ไม่ใช่เรื่องจริงที่เกิดขึ้น
27 ธันวาคม 2549 14:29 น.
ปัน..ปัน
รักฉันได้รึเปล่านะเธอ เหมือนที่ฉันรักเธอจนหมดหัวใจ แค่อยากให้เธอได้รู้ความจริงที่เก็บเอาไว้มานาน
รักฉันได้รึเปล่านะเธอ ไม่ต้องกลัวคำตอบจะทำร้ายกัน แค่ให้เธอได้รู้ความจริงว่าใครที่รักเธออยู่ รักเกินเธอเข้าใจ
นั่นคือถ้อยคำจากโลกแห่งความฝัน ที่ไม่เคยเป็นไปได้ในโลกแห่งความเป็นจริง เพราะในโลกแห่งความจริงนั้นเพียงแต่จะเอ่ยถามแค่ประโยคธรรมดาเรายังไม่กล้าพอเลย ถ้าให้ถามอย่างข้อความข้างบนคงไม่มีทางเป็นไปได้ ความจริงถ้าเรากล้าสักนิดที่จะเอ่ยถามความจริงจากปากของเขา ก็คงดี ดีกว่าต้องคอยมานั่งคิดเอง จินตนาการภาพทุกอย่างเอง แต่ว่าถ้าถามแล้วคำตอบไม่เป็นดังที่ใจเราคิด เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคำตอบนั้นจะไม่ทำร้ายตัวเรา เรามีความอดทนพอแล้วหรือ ในเมื่อใจเราเองที่ไม่เข้มแข็งพอ แล้วจะโทษใครได้ คงต้องโทษที่ตัวเราเองอ่อนแอเกินไป และทุกๆสิ่งก็ยังคงต้องเป็นเพียงความฝันต่อไป
27 ธันวาคม 2549 11:37 น.
ปัน..ปัน
จากหญิงสาวที่เข้มแข็ง เต็มไปด้วยความสุข ร่าเริง สดใส
สนุกสนา ร่าเริง เธอไม่เคยสนใจว่าจำเป็นต้องมีคนพิเศษหรือไม่ ขอเพียง
เพื่อนๆ ที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอก็พอ ไม่มีใครดูแลก็ไม่ตาย เรื่อยๆกับชีวิตเรื่องความรักไม่เคยเกิดขึ้นแม้แต่สักเสี้ยววินาทีในความคิดของเธอ เธอมี
ความสุขกับสิ่งที่มี ที่เป็นอยู่ ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลงแนวทางการเดินของชีวิต
และแล้วกาลเวลาก็นำพาความเปลี่ยนแปลงเข้ามา ไม่มีใครที่จะมีความสุขได้
ตลอดเวลา คงเป็นคำพูดที่ทุกคนไม่สามารถปฏิเสธได้เลย หญิงสาวได้กลับมาพบ
ใครคนหนึ่งที่รู้จักกันมาแสนนาน หลังจากที่เขาหายไปหลายปี ทั้งคู่ได้คุยกัน
สนิทสนมกัน ใกล้ชิดกันมากขึ้น และความรู้สึกหนึ่งก็เกิดขึ้นในใจของเธอ แต่
เธอไม่สามารถตอบได้ว่ามันคืออะไร แค่รู้สึกดีเวลาที่ได้รับข้อความที่ลงท้ายว่า
เป็นห่วงนะ และความรู้สึกของเธอก็ยิ่งลึกซึ้งมากขึ้นเมื่อวันหนึ่งเธอได้รับข้อความ
ที่มีคำว่า เพราะเป็นห่วงและรัก เธอเริ่มมั่นใจว่าเขาคนนั้นคือคนที่ใช่ เธอจะไม่
เดียวดายถ้ามีเค้า และเมื่อความรักก้าวเข้ามาในใจเธอเต็มตัว ความเศร้า
ความอ่อนแอก็เริ่มเป็นเงาตามมา เมื่อเขาเงียบหายไป หรือเมื่อคุยกันแล้วมี
เหตุอันทำให้ต้องน้อยอกน้อยใจกัน เธอจะเศร้า จากหยิงสาวที่เคยร่าเริง สดใส
กลายเป็นคนที่เศร้า เหม่อลอย เฝ้ารอคอยข้อความที่ลงท้ายด้วยความเป็นห่วง
เป็นใย รอคอยเสียงสายเรียกเข้าที่มีเสียงของใครบางคนที่อ่อนโยนเวลาพูดจา
นี่นะหรือที่เขาว่ากันว่าความรักมีอานุภาพมาก
บางครั้งความรักก็ทำให้คนที่กำลังเศร้าโศก เสียใจ กลับยิ้มได้อย่างที่ว่าลืม
ความทุกข์เป็นปลิดทิ้ง แต่ในทางกลับกันความรักอาจทำให้คนที่เคยเข้มแข็ง
ร่าเริง กลับมาเป็นคนอ่อนแอ เลื่อนลอยกับความรู้สึก
แต่ฉันก็ยังเชื่อนะว่าฟ้าหลังฝนมักจะสดใส และงดงามเสมอ สักวันหญิงสาวผู้อ่อนล้าจะกลับมาเข้มแข็ง และร่าเริงได้เหมือนเดิม
หน้าส่วนตัว
1110
