26 กรกฎาคม 2544 01:52 น.

ขอสัมผัสเพียงบางเบา

ภีม

สัมผัสเบาแผ่วผ่านก้านดอกใบ       
โอนเอนไหวร่ายรำระบำฟ้อน
เจ้าสายลมห่มภูคู่ภมร                     
ที่เกลือกกลั้วเกษรก่อนจากไกล
     กลีบบางบางผลิบานบนก้านดอก     
กลัวช้ำชอกกังวลจนหวั่นไหว
อย่าทำร้ายให้ช้ำแล้วจากไป           
ทิ้งฉันไว้โรยร้างลงกลางดิน
     ขอเวลารับแสงแห่งตะวัน               
ก่อนดอกนั้นโรยราลาลับสิ้น
เพียงไม่นานคงปลงลงซบดิน        
ไม่เหลือกลิ่นหอมหวลเย้ายวลใจ
     เสียงร้องขอไหวสั่นพันธุ์บุปผา       
ขอเวลานานนานบานสดใส
ขอลมอย่าพัดแรงเข้าแกว่งไกว     
ทำร้ายให้ชอกช้ำระกำทรวง
     ภมรเอยเคยชื่นรื่นเริงใกล้       
เจ้าคงไม่แกล้งโกรธโปรดแหนหวง
บุปผางามกลางไพรไม่คิดลวง    
เพียงหวั่นเกรงจะโรยร่วงก่อนเวลา
     สัมผัสนุ่มจากลมโลมอ่อนอ่อน    
เพียงภมรชิดใกล้ใฝ่เสน่หา
กลั้วเบาเบาเสพย์สิ้นกลิ่นมาลา   
คงบุปผาให้อยู่คู่ก้านใบ ฯ				
24 กรกฎาคม 2544 12:37 น.

"เพื่อนรัก...รักเพื่อน"

ภีม

ตอบไม่ได้ว่าทำไมใจรักเธอ
คงเพราะเผลอไปมั้งยั้งไม่ไหว
บอกความจริงเธอคงขัดอึดอัดใจ
ทำอย่างไรเธอไม่โทษโกรธฉันเลย

ก็เห็นหน้ากันทุกวันฉันจึงเผลอ
หลงรักเธอจนได้ใจเฉลย
แอบเก็บไว้ทำเหมือนเพื่อนคุ้นเคย
ไม่ยอมเผยรักอาจล้นจนใจพัง

กลัวเหลือเกินว่าสักวันฉันบอกเธอ
อาจต้องเก้อเศร้าหมองต้องผิดหวัง
ขอเพียงเธอยอมรับได้ให้รับฟัง
ฉันเผลอไปรักเพื่อนไม่เหมือนเดิม

คิดอยู่ตั้งหลายวันฉันต้องบอก
ทำเป็นหลอกตัวเองเก่งหึกเหิม
ปลุกหัวใจให้หาญกล้ายิ่งกว่าเดิม
สวดคาถาช่วยเสริมเพิ่มอวยชัย

โอมเพี้ยง! ว่าคาถาครบจบที่พัน
เตรียมประจัญบอกรักชักหวั่นไหว
เท้าสะดุดหยุดกึกระทึกใจ
เอ๊ะ ! นั่นใคร ? ใกล้สนิทแนบชิดเธอ ฯ				
22 กรกฎาคม 2544 22:23 น.

"อยู่อย่างนั้น"

ภีม

อยู่อย่างนั้นเหมือนดังครั้งเก่าก่อน
จะทุกข์ร้อนอย่างไรไม่แปรผัน
บางทรงจำอาจเลือนลับกับคืนวัน
แต่ตัวฉันยังเป็นเช่นทุกวัน

ไม่คิดโกรธโทษเธอที่เผลอไผล
มาเปลี่ยนไปห่างหายคลายจากฉัน
รู้ตัวดีไม่ตามติดคิดผูกพัน
ให้เลิกแล้วต่อกันสัมพันธ์ใจ

อยู่อย่างนั้นเหมือนครั้งยังมีเธอ
ฉันยังคงละเมอเพ้อหวั่นไหว
หากเป็นคนชาด้านกร้านหัวใจ
ก็คงไร้ฉันคนนี้ที่ระทม

อยู่อย่างนั้นได้อย่างไรหากใครถาม
อยู่กับความเงียบเหงาเศร้าขื่นขม
อดีตกาลวานวันอันโศกตรม
ปล่อยตัวจมลงปรักซากรักพัง

ตอบออกไปใจฉันมั่นคงรัก
แม้ประจักษ์ดวงจิตต้องผิดหวัง
อยู่อย่างนั้นกับรักที่หักพัง
ชีวิตสิ้นดินกลบฝังยังรักเธอ  ฯ				
21 กรกฎาคม 2544 11:30 น.

แค้น!

ภีม

แอบหลบไปอยู่ไหนไยหายหน้า
สืบเสาะหาทุกแห่งหนไร้คนเห็น
รู้บ้างไหมคิดถึงจังทั้งเช้าเย็น
เพราะเธอเป็นคนสำคัญกว่าใครใคร

เคยร่วมคิดร่วมฝันปันความสุข
บรรเทาทุกข์คลายเหงาเศร้าหวั่นไหว
ต่างคนต่างปกป้องคุ้มครองภัย
เป็นพลังกำลังใจให้แก่กัน

แอบหลบหน้าอยู่ไหนคนใจร้าย
เธอคงคลายความรักหักอกฉัน
ลืมความฝันงดงามความผูกพัน
เหลือแต่เพียงความโศกศัลย์ให้ฉันตรม

อย่าให้ฉันรับรู้ว่าอยู่ไหน
จะตามไปตอบแทนแสนสาสม
กับที่เธอทำให้ใจระทม
ต้องขื่นขมเจ็บแสบจนแทบตาย 

แต่เพราะรักเธอมากยากทำลง
ต้องปลดปลงความคิดปลิดสลาย
ปล่อยเธอให้สนุกสุขสบาย
แล้วสุดท้ายคนสุขสันต์คือฉันเอง  ฯ				
18 กรกฎาคม 2544 23:14 น.

"จึงสิ้นท่า"

ภีม

สงบนิ่งแต่งดงามยามเคลื่อนไหว
ระทึกห้วงหัวใจให้ฝันหา
ประทับรอยดวงพักตร์ปักอุรา
เมื่อดวงตาเราสองมองสบกัน

บุพเพสันนิวาสอำนาจกล้า
ดั่งมนตราร่ายเป่าให้เฝ้าฝัน
อยากจะหยุดเวลาทิวาวัน
อยู่อย่างนั้นเพื่อให้ใจสองคน

เหตุอันใดไยวจีที่อยากเอ่ย
กลับนิ่งเฉยหวาดกลัวมัวสับสน
เข้าไปหากลับหวั่นไหวในกมล
ดั่งปากตนถูกเก็บเย็บติดกัน

ใครจะหยุดฉุดรั้งยั้งเวลา
จึงสิ้นท่าเลยช่วงห้วงความฝัน
พักตร์งดงามคลาไคลหายไปพลัน
ยืนนิ่งงันฝันค้างอยู่กลางทาง  ฯ				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟภีม
Lovings  ภีม เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟภีม
Lovings  ภีม เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟภีม
Lovings  ภีม เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงภีม