23 กรกฎาคม 2552 09:41 น.

สันหลังยังคดงอ

อักษกร

สองมือแตกแห้งกร้านกรำงานหนัก
สองเท้าหยาบย่ำดินปลักที่หมักหมม
ใบหน้าหม่นหมองคล้ำกล้ำแดดลม
แผ่นหลังก้มงอโก่งจนโค้งคา

กว่าจะได้แต่ละเม็ดต้องเหน็จเหนื่อย
เหงื่อโซมกายไหลเรื่อยรดรวงกล้า
คมใบข้าวฝากแผลยาวคราวเกี่ยวนา
ทั้งกายาล้วนไคลคราบสาบเหลือทน

นั่นแหละ........คือผู้เป็นสันหลังชาติ
ผู้ทำงานเยี่ยงทาสเลี้ยงพาหน
กลับถูกย่ำว่าต่ำกว่าปัญญาชน
จัดเป็นคนชนบทไพร่ไร้ราคา

ลืมหมดสิ้นที่อิ่มเอมเปรมเป็นนิจ
คือผลผลิตจากชนชั้นขี้ข้า
พึงสำนึกสักนิดเถิดที่เกิดมา
เลี้ยงกายาอยู่ทุกจานแรงงานใคร

หากไม่เลิกแบ่งชนชั้นวรรณะ
ยังคอยจะเหยียดหยันให้หวั่นไหว
อนาคตของชาติเป็นเช่นไร
หากไทยเหยียบสันหลังไทยจนคดงอ

กลอนที่ไม่ใช่กลอนใหม่เพราะเขียนไว้นานแล้ว แค่อยากนำมาเก็บรวบรวมไว้อ่านนานๆ				
20 กรกฎาคม 2552 22:53 น.

colors of the wind

อักษกร

You think you own whatever land you land on 
The earth is just a dead thing you can claim 
But I know ev'ry rock and tree and creature 
Has a life, has a spirit, has a name

เธอใช้เท้า ทุกก้าวย่าง อ้างกรรมสิทธิ์
ผืนไผท ล้วนไร้ชีวิต ครอบครองได้
แต่ฉันรู้ กรวดทุกก้อน ไม้ทุกใบ
มีชีวิต มีจิตใจ มีตัวตน

You think the only people who are people 
Are the people who look and think like you 
But, if you walk the footsteps of a stranger 
You'll learn things you never knew you never knew 

ใครเล่าคือ มนุษย์ใน มโนคิด
เธอยึดติด ว่ารูปเหมือน ไม่สับสน
หากลองก้าว ออกจากกรอบ ความคิดตน
เปิดตายล ความหลากหลาย มากมายมวล

Have you ever heard the wolf cry to the blue corn moon 
Or asked the grinning bobcat why he grinned? 
Can you sing with all the voices of the mountain? 
Can you paint with all the colors of the wind?

เคยหรือฟัง สิงคาลครวญ ถึงนวลนิศา
หรือปุจฉา วิฬาร์ไพร ในรอยสรวล
หรือรื่นรมย์ ร่วมคีรี คีตาครวญ
หรือแต้มมวล พลิ้วพาย ไพพรรณา

Come run the hidden pine trails of the forest 
Come taste the sun-sweet berries of the earth 
Come roll in all the riches all around you 
And, for once, never wonder what they're worth 

เถอะ ท่องไป ในมรรคา พนาสน
ลิ้มรสรื่น ของรวงผล ลูกไม้ป่า
ดื่มด่ำ ความอุดม รอบองคา
แค่เพียงครั้ง เกินราคา ค่ารำพัน

The rainstorm and the river are my brothers 
The heron and the otter are my friends 
And we are all connected to each other 
In a circle, in a hoop that never ends 

พยับฝน ชลธี ล้วนพี่น้อง
สรรพสัตว์ พนัสผอง ล้วนเพื่อนฉัน
เราต่างเพียง ส่วนเสี้ยว โซ่สัมพันธ์ 
ในร้อยรัด วัฏอนันต์ นิรันดร์กาล

How high does the sycamore grow? 
If you cut it down, then you'll never know 
And you'll never hear the wolf cry to the blue corn moon 
For, whether we are white or copper-skinned 

สุดปลายยอด พญาไม้ สูงแค่ไหน
หากเธอ กำหนดไว้ ที่คมขวาน
คงไร้เสียง คำรน ถึงมนทกานติ์
ไม่ว่าต่าง ด้วยวงวาน หรือวรรณา

We need to sing with all the voices of the mountain 
We need to paint with all the colors of the wind 

You can own the earth, and, still 
All you'll own is earth until 
You can paint with all the colors of the wind

เราต่างเสพ งานศิลป์ จากสายลม
เราต่างเพลิน ภิรมย์ เพลงภูผา
เธอจะเป็น เจ้าของ ครองโลกา
หากอาจทา สีระบาย ในสายลม

ดิน ไฟ น้ำ ลม ผสมส่วน 
ผสานมวล แม่ธาตุ ผงาดหล้า
ลม เพียงหนึ่ง ส่วนประกอบ ของโลกา
ยังไม่อาจเอื้อมคว้า จงตรองดู 


สายลมแสนงดงาม
ไม่มีมนุษย์คนไหนจับสายลมไว้ในกำมือได้ 
หากคุณเคยวาดมือกำลมไว้ 
ในกำปั้นนั้นคืออากาศ ไม่ใช่สายลม 				
19 กรกฎาคม 2552 10:39 น.

สมันตัวสุดท้าย

อักษกร

เผ่นโผนกระโจนคึกมฤคป่า
สองนัยตาเหลียวชำเลืองเรื่อแววใส
ย่างเหยาะเลาะเลียบริมราวไพร
ล่อลับวับไหวในวนา

ณ ลานเลี่ยนเตียนติณถิ่นเลี้ยงชีพ
สองคู่กีบย่ำเปอะเลอะเส้นหญ้า
เพียงพงอ่อนยอกระบัดคือภัตตา
แฝงตัวใต้ร่มรุกขาหลบกล้าตะวัน

งามพิสุทธิ์ประดุจมงกุฎเกล้า
สองข้างเขาโค้งรับกับเกศขวัญ
แตกหน่อต่อแขนงแซงกิ่งกัน
ดุจเทพสรรงามยิ่งกว่าสิงค์ใด

สว่าเยี่ยง ราชา แห่งทุ่งกว้าง
โดดเด่นยากเร้นพรางความงามได้
มงกุฎเขาเข้าทางกล้องมองแต่ไกล
ถูกคำนาณกำหนดไว้เป็นราคา

วันหนึ่งปีศาจร้ายจากนคเรศ
จึงรุกรานพนาเวศเขตสิงสา
ขับเคลื่อนยานสี่ห้อห้อบึ่งมา
สะพายปืนสูบซิการ์หมายล่ากวาง

คมเขาหรือจะสู้คมกระสุน
ทะลวงพรุนทะลักเลือดทะลุร่าง
กระชากชีพชีวิตลาชีวาร้าง
กี่สิบเปรี้ยง กี่สิบร่างล้มวางวาย

จากเคยโผนโลดเต้นเต็มราวป่า
เติมสมดุลคุณค่าความหลากหลาย
บัดนี้....แม้สมันตัวสุดท้าย
ถึงความตายสังเวยใคร่ของใครกัน				
18 กรกฎาคม 2552 19:38 น.

ทางสายหนาว

อักษกร

เดียวดายเดินดั้นด้นโดยดุ่มเดี่ยว
ทางสาวเปลี่ยวทอดลู่สู่เวิ้งว่าง
สุดตามองมัวหม่นหมอกมุงทาง
สุดเสียงกู่ก้องคว้างกลางเกลียวกล

สดับเพียงเสียงเงียบอันเยียบเยือก
ณ ทิวเทือกทัศธารกังวานผล
ผ่านพุ่มพฤกษ์ผ่านภูผาผ่านสาชล
ความหนาวจับกมลจนชินชา

ยังหวังเรืองรุ้งสางบนทางหนาว
แม้รวดร้าวด้วยลมโลมที่โถมถา
ยังขอย่างเหยียบหยัดรัถยา
เพื่อพบพา"สุขาลัย"ที่ปลายทาง				
17 กรกฎาคม 2552 21:07 น.

ศพผีเสื้อ

อักษกร

พลิ้วแพรปีกไพพรรณพรายเพลินพิศ
แวววิจิตรวิบวับรับรษา
พริ้มลำเพาเคล้าคลอช่อบุษปา
ลิ้มมธุเกสราเรณูละออง
ลออรัชรงค์ละลานลิ่ว
เผยผกายปรายปลิวริ้วลมล่อง
ศุกลสายอังศูรย์สาดแสงทอง
ผจงต้องยะยิบแผ้วแพรวพะงา

งามแท้งามเอยเจ้าเนยบิน
ใช่งามสิ้นแค่ร้อยสีที่ปีกผ้า
เจ้างามคุณหนุนดำรงค์พงษศ์ผกา
งามชีวิต รจิตธรา รจีละไม

อนิจจา เจ้าจิตรางค์สอางสวย
ถูกมองด้วยตาหยาบอย่างหลงไหล
เพียงตาเห็นแค่ภายนอกว่าวิไล
แด่ดวงใจบอกมืดไม่เห็นคุณ
จึงถูกฉวยจับจองเป็นเจ้าของ
ถูกครอบรองซื้อขายให้วายวุ่น
กี่ชีวิตถูกปลิดแลกราคาทุน
กี่สมดุลค่อยค่อยกร่อนรอนทำลาย

กระหยับปีกยังไม่ทันพ้นทิวหญ้า
ต้องถูกคร่าพริบตาหลับก็ลับหาย
ฝาบ้าน คือสุสานโศกเดียวดาย
ของผีเสื้อที่แห้งตายในกรอบโชว์

ศพผีเสื้อแห้งตายในกรอบโชว์				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟอักษกร
Lovings  อักษกร เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟอักษกร
Lovings  อักษกร เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟอักษกร
Lovings  อักษกร เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงอักษกร