ร. อินทนิล
ผมนั่งมองหน้าชาลีอยู่นานจนเธอเงยหน้าขึ้นมาผมก็ต้องหลบเฉไฉแกล้งมองไปทางอื่น เธอคงรู้ตัวและนึกแปลกใจถึงได้ถามผมขึ้นมา
มองอะไร เสียงเอาเรื่องนี่คุ้นหูผมมาตั้งแต่ปีหนึ่ง จนจะจบปีสี่ เสียงนี้ก็ไม่เคยหายไปจากชีวิตผม แต่ก็ไม่แน่ ในไม่ช้า เสียงใกล้ตัวเสียงนี้อาจจะอยู่ไกลตัวผมออกไป
มองบ้าอะไร ฉันยังไม่ได้มองแกเลย ผมพูดจบพลางกลบเกลื่อนด้วยการลุกออกไปซื้อน้ำดื่ม
ชาลีกับผมเป็นเพื่อนสนิทกันมานี่ก็เข้าปีที่สี่แล้ว ผมเป็นคนไม่ค่อยแสดงความรู้สึก แม้ว่าชาลีจะเป็นเพื่อนที่ผมรู้สึกว่ารักมากที่สุดแต่ผมก็ทำกับเธอเหมือนกับที่ทำกับเพื่อนคนอื่นๆ จนวันที่ผมรู้สึกว่ากำลังจะเสียเธอไป ช่วงนี้ผมดูเงียบไปถนัดตาจนหลา
698
0
0
หน้าส่วนตัว
