คีตากะ
คฤหาสน์สง่างามตั้งตระหง่านอยู่ภายใต้ปีกของรัตติกาลอันเงียบสงัด เปรียบดังชีวิตที่ยืนหยัดอยู่ภายใต้ผ้าคลุมแห่งความตาย ในคฤหาสน์นั้นมีหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือทำด้วยงาช้าง เอาศีรษะอันงดงามของเธอไว้บนมือที่อ่อนนุ่ม ดูราวกับดอกบัวที่เหี่ยวเฉาเอนอยู่บนกลีบของมัน เธอมองไปรอบๆ รู้สึกราวกับเป็นนักโทษที่แสนทุกข์ ดิ้นรนพยายามที่จะแทงทะลุกำแพงคุกมืดไปด้วยสายตาของเธอ เพื่อจะมองดูชีวิตซึ่งเดินอยู่ในขบวนแห่แห่งอิสรภาพ
โมงยามผ่านไปประดุจปีศาจแห่งราตรี ดุจดังขบวนแห่ที่ร่ายบทเพลงสวดแห่งความเศร้า แล้วหญิงสาวก็รู้สึกปลอดภัยด้วยการหลั่งน้ำตาอยู่ในความเปล่าเปลี่ยวอันปวดร้าว
หน้าส่วนตัว
1658
0
0
