SonyaBeauty

ค่ะ  เที่ยงของวันหยุดวันนึงดิฉันไม่ได้ไปทำงานค่ะ ตื่นสายโด่งหิวตะหงิด เปิดตู้เย็นมีแต่น้ำแอปเปิ้ล กับส้มเหี่ยว ๆ ขึ้นรา  เอาวะ ร้านเจ๊เนี้ยแหละ  ไปสั่งเมนูสิ้นคิดกินกันตายดีกว่า (กระเพราไก่ไข่ดาว) ดิฉันเป็นขาประจำร้านเจ๊ จนขนาดว่า ใช้รหัสลับในการสั่งข้าวได้เลยนะคะ  ถ้าเดินไปบอกเจ๊แกว่า สิ้นคิด1 หมายถึงกระเพราไก่ไข่ดาว  สิ้นคิด2 หมูทอดกระเทียมพริกไทยราดข้าว  มีอยู่แค่เนี้ยแหละค่ะที่นึกออก  เมื่อโบกมอเตอร์ไซด์ออกไปหน้าปากซอยถึงร้านเจ๊ปุ๊บ ซอนย่าก็โดดลงรถพร้อมตะโกนสั่งอย่างคุ้นเคยค่ะ  สิ้นคิด1 เจ๊!! หิวมาก!! ขอกินวันนี้!! (หมายถึงขอเร็ว ๆ)  เจ๊แกก็จะยิ้มแย้มเสียงดังสำเนียงไทยปนจีนแต๊จิ๋วว่า  โอเช!! นั่งรอล้ายเลยอาหมวยคงสวย!! เจ๊แกปากหวานค่ะ จริง ๆ แล้วแกตั้งใจจะบอกว่า คนสวย แต่ด้วยความที่แกพูดไม่จัดเลยฟังเป็น คงสวย ซึ่งหมายความว่า  อาจจะสวย!!   พอนั่งปุ๊บ ดิฉันก็คว้าหนังสือพิมพ์รายวันมาเปิดหน้าเม้าท์ดาราอ่าน ทันทีค่ะ เพื่อเป็นการฆ่าเวลา  อารามว่าร้านแกเป็นทำเลค้าขายคนผ่านสะดวกโยธินดี ใกล้เที่ยงด้วย คนเลยแน่น ทำให้มีชายหนุ่มรูปหล่อ มานั่งโต๊ะเดียวกับซอนย่าค่ะ  กรี๊ดดด กรี๊ดดด กรี๊ดดดด  ซอนย่ากรี๊ดในใจค่ะ ต้องวางมาดเป็นนางเอกทำหน้าสวย ซะแล้ว แต่นึกในใจว่า เสียดายจังกำลังหิว อย่างงี้ก็กินแบบมูมมามไม่ได้แล้วสิ มีชายหนุ่มมานั่งประจันหน้าซะขนาดนั้น  ไม่ถึงสิบหน้าทีด้วยความที่เส้นใหญ่เลยลัดคิวได้อาหารจานด่วนมาทาน ซอนย่าจึงเริ่มลงมือรับประทานอย่างสุภาพค่ะ