รักได้มั้ย...ถ้าหัวใจบอกว่าใช่ ตอนอวสาน

ผู้ชายบนดวงจันทร์

เสียงน้ำฝนดังลั่นห้อง "พายุฟื้นแล้ว พายุฟื้นแล้ว"  ทันดันนั้งเองทุกคนก็รีบวิ่งเข้ามามาดูพายุกัน "ใจเย็นๆนะครับขอให้ทุกคนออกมาก่อน" หมอพูดบอกทุกคน   "หมอค่ะ พายุเป็นไงบ้างค่ะ" น้ำฝนถาม "หมอยังบอกไม่ได้ครับ  แล้วอยู่ๆก็มีเสียงดังว่า "น้ำฝน อย่าทำอะไรน้ำฝนนะ" เสียงพายุพูดออกมา  "พายุจำน้ำฝนได้ เห็นไหมพายุจำน้ำฝนได้"  หลังจากที่พายุตื่นขึ้นมา น้ำฝนก็ดูแลพายุตลอด "ขอบคุณนะนำฝนที่อยู่ดูแลเรา" พายุบอกน้ำฝน "น้ำฝนต่างหากที่ต้องขอบคุณพายุ ถ้าวันนั้นไม่ได้พายุช่วยไว้น้ำฝนก็อาจจะตายไปแล้วก็ได้" "อย่าพูดแบบนั้นสิครับ" น้ำฝนไม่รู้จะตอบแทนพายุอย่างไงดี พายุดีกับน้ำฝนมากเลย "  น้ำฝนพูดพร้อมทั้งน้ำตา  "น้ำฝนอย่าร้องไห้สิ เห็นไหมเราไม่เป็นอะไรแล้ว อีกไม่กี่วันเราก็กลับบ้านได้แล้ว"  อยู่ๆพยาบาลก็เข้ามาบอกว่า "คนไข้ต้องการพักผ่อนแล้วนะคะ"  "น้ำฝนไม่ต้องห่วงเรานะ กลับไปพักผ่อนเถอะนะ"  "งั้นเดี๋ยวน้ำฝนมาเยี่ยมพายุใหม่นะ" "ครับน้ำฝน"  หลังจากนั้นไม่นานหมอก็เดินเข้ามา "ไหนขอหมอดูหน่อยสิ"  "หมออาการผมเป็น"พายุถามหมอ แล้วพายุก็คุยกับหมออยู่พักหนึ่ง  "เอาล่ะอาทิตย์หน้าก็กลับบ้านได้แล้วนะครับ" "ขอบคุณครับหมอ"  เวลาก็ผ่านไป 5 วันจนถึงวันที่พายุต้องออกจากโรงพยาบาล "เป็นไงบ้างว่ะพายุ พ่อพระเอกของเรา" เพื่อนในกลุ่มถาม เวลานั้นพายุก็ได้แต่ยิ้ม "พายุอาทิตย์หน้าเตรียมตัวสอบด้วยนะ" น้ำฝนพูดออกมา "รู้แล้วล่ะน้ำฝน" "ไม่ต้องกลัวนะพายุเดี๋ยวพวกเราติวให้เอง " เพื่อนๆในกลุ่มบอกออกมา  หลังจากที่พายุออกจาโรงพยาบาลจนกระทั้งสอบเสร็จเวลาก็ผ่านไปประมาณ  1 ปี "ฮาโหลพายุเหรอ มีอะไร" "น้ำฝนวันนี้เราไปเที่ยวกันม่ะ" "ที่ไหนล่ะพายุ"  "ที่ที่เราเคยสัญญาว่าจะพาน้ำฝนไปไง จำได้หรือป่าว"  "จำได้สิพายุ น้ำฝนไม่เคยลืมหรอก"  "งั้นเดี๋ยวพายุไปรับนะ"   "บนเรือนี่อากาศเย็นจังเลยพายุ" "ก็ตอนนี้ช่วงหน้าหนาวนิ เราว่าเย็นสบายดีออก"  "ไม่น่าเชื่อว่ากรุงเทพจะยังมีอากาสดีๆแบบนี้อีก" "น้ำฝนเดี๋ยวเราไปไว้แม่กันก่อนนะ" "ไปสิพายุน้ำฝนก้อยากไห้วเหมือนกัน"  หลังจากนั้นพายุกับน้ำฝนไปไห้วแม่เสร็จแล้วทั้งคู่ก็ไปเที่ยวกันจนเวลาผ่านประมาณ 19.00 น.  "ตามที่สัญญาน้ำฝน" "สวยจังเลยพายุ อากาศก้ดี ยังเห็นสะพานพระราม8อีก ขอบคุณนะพายุ"  "เราทำตามสัญญาแล้วนะ"  "จ้าๆๆน้ำฝนก็ไม่เคยทวงพายุซ่ะหน่อย" แล้วทั้งคู่ก็ยืนคุยกัน โดยให้ราวสะพานเป็นที่วางแขน แล้วก็คุยกัน "พายุ พายุ"   "พายุ พายุ"  เมื่อเรียกไม่ได้ยินน้ำฝนก็หันไปมอง พายุยืนนิ่งเงียบ "พายุอย่าล้อเล่นกับน้ำฝนแบบนี้นะ"  แล้วพายุก็ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล  จนเวลาผ่านไป ประมาณ  2 ชั่วโมง หมอก้ออกมาจากห้อง  ไอ ซี ยู  "หมอเพื่อนหนูเป็นไงบ้างค่ะ"  "หมอเสียใจด้วยนะครับ"  แล้วหมอก็เดินไป "ไม่นะพายุ ไม่จริง พายุต้องไม่ตาย ฮือๆๆ"  หลังจากที่พายุตายไปประมาณ 1 เดือน หมอที่เคยรักษาพายุก็มาหา  "สวัสดีค่ะหมอ มีอะไรหรือป่าวครับ" "หมอเอานี่มาให้ครับ" "อะไรเหรอค่ะ" "เดี๋ยวเปิดก็รู้เองครับ หมอขอตัวก่อนนะ" เวลาตอนนั้นน้ำผมก็เปิดอ่านดู ก็มีกระดาษโน๊ตใบหนึ่งซึ่งข้อความในนั้นไม่ยาวนักจึกเปิดอ่านดู ประโยคแรกที่น้ำฝนอ่านถึงกลับน้ำตาไหลออกมา  "สวัสดีน้ำฝน เราขอโทษนะที่ไม่ได้บอกน้ำฝนว่าเราเป็นอะไร เราไม่อยากให้น้ำฝนไม่สบายใจ สู้รู้ที่เดียวเลยดีกว่า ดีกว่าทรมาณเป็นปี หมอบอกว่าสมองเราได้รับการกระทบกระเทือนมากจึงทำให้เลือดตกในตลอด และบอกว่าเราอยู่ได้เต็มที่ก็ 1 ปี  อย่าโกรธเรานะที่เราไม่บอกเรื่องนี้กับน้ำฝน  ตอนนี้เราไม่อยู่แล้วนะน้ำฝนต้องดูแลตัวเองดีๆนะ แล้วอย่าปิดกั้นตัวเองนะ จงเดินหน้าต่อไป เราจะอยู่ข้างน้ำฝนตลอด รักน้ำฝนเสมอ พายุ"				
comments powered by Disqus
  • สาวร้านเน็ต

    26 กันยายน 2548 15:53 น. - comment id 86881

    10.gifoเศร้าจัยแทนพายุจังเลยอยู่ก้อมาตายซะงั้ย10.gifอย่างนี้นางเอกก้ออยู่คนเดียวดิ
  • เพื่อน

    26 กันยายน 2548 15:55 น. - comment id 86882

    10.gif  จบได้เศร้ามาก ๆ (แต่ดีนะ) 41.gif
  • เด็กตรัง

    26 กันยายน 2548 17:13 น. - comment id 86884

    โหห พี่อะ กำลังยิ้มอยู่เลย จบแบบนี้อีกแล้วอะ
      32.gif  ตายเลยยยย   
        แล้วเรือ่งไหน จะสมหวังมั้งไมเนี๊ย 46.gif

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน