ทางลูกรัง

คีตากะ



ท้องทุ่งนาเวิ้งว้างและว่างเปล่า
ต้นสะเดาโดดเดี่ยวดูเปลี่ยวเหงา
รังกระจาบถูกลมไล้ไหวเบาเบา
เมฆทึมเทาลอยล่องท้องนภา
ทางลูกรังสีแดงตัดแบ่งทุ่ง
ทิศทางมุ่งขุนเขาเนาเวหา
ชลประทานปล่อยน้ำหลั่งรินมา
ต้นตาลล้าคอยใครไร้เงาคน
ฝุ่นสีแดงตลบอบอวลทั่ว
ลมเย้ายั่วยอดไผ่ไหวสับสน
ทางขรุขระอุปสรรคเกินจักทน
น้อยนักชนผ่านมายากหาใคร
กลับมาแล้วแดนถิ่นแผ่นดินเกิด
หยุดเตลิดเสียทีที่แห่งไหน
คือที่เกิดที่ตายมาดหมายใจ
โลกสั่นไหวเพราะจิตคิดสั่นคลอน
เดินบนทางลูกรังเกรอะกรังฝุ่น
ซบไออุ่นทุ่งธารปานฟูกหมอน
ดั่งวิหคกลับหลังคืนรังนอน
เรียนคำสอนจากทุ่งมุ่งภายใน
เธอคงเมินบ้านนอกดั่งจอกแหน
นั่งบนแคร่นอนกระท่อมพร้อมหลับใหล
เธอคงเลี่ยงลูกรังทั้งหนีไกล
มุ่งแต่ไปลาดยางเหินห่างตา...
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>